Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

Κάτω η κατανάλωση!



Στον τοίχο κάποιος είχε γράψει με σπρέι : ΚΑΤΩ Η ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ!

Δεν διευκρίνιζε όμως - κατανάλωση τίνος πράγματος. Κατανάλωση ψωμιού; Όχι βέβαια. Ούτε βιβλίων, φαντάζομαι, ούτε μουσικής. Αλλά τότε - στερεοφωνικών συγκροτημάτων; Και η μουσική πού θα παίζεται;

Ίσως εννοεί: κάτω η κατανάλωση των περιττών. Αλλά ποιος ορίζει τα απαραίτητα;


ΚΑΤΩ Η ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ!

Διαβάζει η νοικοκυρά που δεν τρώει πια τα χέρια της στην μπουγάδα επειδή πήρε πλυντήριο.

Διαβάζει ο μεσόκοπος έμπορος, που μετά την οκτάωρη ορθοστασία ξεκουράζεται στην καινούρια ανατομική πολυθρόνα του. Διαβάζει ο πιτσιρίκος που γυαλίζει το ολοκαίνουριο ποδήλατο του – και δεν καταλαβαίνουν τίποτα.

Αχ, κύριε, επαναστάτη του αεροζόλ, γι' αυτούς θα ήσουν σαφέστερος αν έγραφες : ΚΑΤΩ Η ΕΥΤΥΧΙΑ. Γιατί οι άνθρωποι χαίρονται όταν καταναλώνουν. (Ξέρω, αυτή την ευτυχία την αμφισβητείς!).

Και θα ήσουν όχι μόνο σαφέστερος, αλλά και πιο ειλικρινής. Δεν πολεμάς την κατανάλωση - την ευτυχία πολεμάς. (Έστω: την ευτυχία των άλλων). Και θέλεις να τους την πάρεις.

Όμως ρώτησες τη νοικοκυρά τι ανακούφιση της έδωσε το νέο πλυντήριο; Ρώτησες έναν υπάλληλο πόσο χάρηκε το ταξίδι των διακοπών του; Ρώτησες μια κοπέλα πόσο τη γέμισε το νέο της φόρεμα;

Όχι βέβαια, δεν ρωτάς. Αλίμονο, να λαμβάναμε υπόψη τις γνώμες των άλλων. Σαν νέος Σαβοναρόλα καταδικάζεις κάθε κατανάλωση! Πάει να πει: καταδικάζεις τη ζωή. Γιατί ζω σημαίνει καταναλίσκω (έστω και... κουλτούρα)..

Όλες οι κοινωνίες της ιστορίας “καταναλωτικές” ήτανε. Και όπου δεν ήταν έντονα καταναλωτικές, δεν είναι επειδή οι άνθρωποι δεν είχαν επιθυμίες - αλλά επειδή δεν υπήρχε η δυνατότητα να εκπληρωθούν. Τώρα, χάρη στην τεχνολογία, η “κοινωνία της αφθονίας” (άλλος θετικός όρος, που τον γυρίζουμε σε αρνητικό) δίνει σε περισσότερους ανθρώπους τη δυνατότητα να ικανοποιήσουν περισσότερες ανάγκες.

Αυτή είναι η “καταναλωτική κοινωνία”. Είναι η "δημοκρατικοποίηση" της κατανάλωσης. Παλιά, την κατανάλωση την κάνανε μόνον οι πλούσιοι. Μόνον αυτοί είχαν τις μεγάλες ανέσεις και τις έντονες απολαύσεις. Τώρα μπορούν να συμμετέχουν όλο και περισσότεροι. Η απόλαυση απλώνεται δημοκρατικά. Και αυτό λοιπόν είναι κακό;

Ίσως μου αντιτάξεις πως οι “υλικές” απολαύσεις δεν είναι ευτυχία. Πρώτα απ' όλα, τι θα πει υλικές απολαύσεις; Ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτός ο όρος του Κατηχητικού. Όλες οι απολαύσεις είναι ίδιες. Ψυχικές (γιατί στην ψυχή μας τις νιώθουμε), αλλά και αισθησιακές (γιατί με τις αισθήσεις μας τις αντιλαμβανόμαστε). Αν, φίλε καλλιτέχνη του αεροζόλ, είσαι φανατικός καλόγερος, θα καταλάβαινα το “Κάτω η κατανάλωση”.

Αλλά υποψιάζομαι πως δεν είσαι... Πίσω από την καταδίκη της καταναλωτικής κοινωνίας κρύβεις δύο πανάρχαιες, ανομολόγητες τάσεις. Τον πουριτανισμό και τον ολοκληρωτισμό.

Για τον πουριτανισμό δεν χρειάζεται να πω πολλά. Είναι φανερό πως οι νέοι Σαβοναρόλες υποπτεύονται την ηδονή, αμφισβητούν την απόλαυση, μισούν την ευτυχία. Το πρότυπο του ιδανικού ανθρώπου, που έχουν μέσα τους, είναι του ασκητή, του διανοούμενου, του “φυσικού” ανθρώπου.

Ο ολοκληρωτισμός πάλι, υπάρχει πάντα, μέσα σε κάθε θέση, που πρεσβεύει πως η πλειοψηφία δεν ξέρει τι θέλει. Δεν υπάρχει αντίρρηση (κι ο ίδιος ο αντικαταναλωτής θα το δεχότανε) πως η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου θέλει την ευτυχία. Πως αν έδιναν στους ανθρώπους την επιλογή ανάμεσα σε μια Σπαρτιατική ζωή λιτή, σκληρή και αυστηρή και σε μια Συβαριτική δυνατότητα ανέσεων και απολαύσεων, οι περισσότεροι θα διάλεγαν τη δεύτερη. Έστω κι αν αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να εργάζονται περισσότερο, για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους.

Ε! λοιπόν, ο επαναστάτης του αεροζόλ δεν αναγνωρίζει στην πλειοψηφία το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή της. θέλει να μας “αναμορφώσει”, να μας “βελτιώσει”, να μας “σώσει”.

Μπορεί και να μη χρειασθεί! Η κοινωνία της ευτυχίας υπονομεύεται από μόνη της. Από την απληστία των καπιταλιστών - και του καθενός μας. Από την αδιαφορία των πλούσιων λαών για τους φτωχούς. Από τη σπατάλη και την κακή οργάνωση των πόρων. Από τα λάθη στην οικονομική πολιτική. Από τη συνεχιζόμενη αιμορραγία των εξοπλισμών. Και κυρίως: από την έλλειψη παγκόσμιας συνεργασίας.

Και μη μου πείτε πως για όλα αυτά φταίει η καταναλωτική κοινωνία: Το κακό μας το κεφάλι φταίει. Που ενώ πρώτη φορά έχουμε τα μέσα για τη συνολική ευμάρεια μπερδευόμαστε πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά και πνιγόμαστε σε ένα ποτήρι νερό!

Γιατί πραγματικό πρόβλημα δεν προέκυψε ακόμη. Ενέργεια υπάρχει άφθονη, σε ποικίλες μορφές (μόνο γίνεται κακή χρήση, κατανομή και... τιμολόγηση). Οι πρώτες ύλες του πλανήτη αφθονούν για πολλά χρόνια, ενώ, παράλληλα, ετοιμάζονται τα υποκατάστατα. Η ρύπανση, η μόλυνση κτλ. ελέγχονται ήδη σε πολλές χώρες και μπορούν να ελεγχθούν καλύτερα - υπάρχουν τα μέσα.

Θα ήταν ωραία η τέλεια καταναλωτική κοινωνία! Όπου όλοι θα μπορούσαν να καταναλώνουν ό,τι τους κάνει κέφι (φτάνει να μην καταναλίσκονται οι ίδιοι). Ωραία και με τα ελαττώματα της και τις υπερβολές της (ανθρώπινες κι αυτές, όπως ανθρώπινη μοιάζει κάθε κοινωνία της ελεύθερης απόλαυσης, αν τη συγκρίνεις με τις αυταρχικές κοινωνίες του δελτίου). Για όσους δεν πιστεύουν στην μέλλουσα ζωή - ας είναι όσο γίνεται πιο πλούσια η παρούσα...



Το κείμενο αυτό γραφτηκε πριν πολλά χρόνια - αλλά προσφέρεται ακόμα για συζήτηση. Οι φωτογραφίες είναι από τον σύγχρονο ναό της κατανάλωσης (ποιος είπε: "τα εμπορικά κέντρα είναι οι καθεδρικοί ναοί της δικής μας εποχής";) - το Athens Mall.

258 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 258 από 258
knightmare είπε...

για μένα ο τύπος εννοούσε το απλό:
η κατανάλωση έχει πάρει τα κάτω της, γιατί δεν υπάρχει μία.

BadlyDrawnBoy είπε...

“Η ΜΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ”
ΔΙΟΓΕΝΗΣ


Τελικά εμείς οι έλληνες είμαστε είτε Ινδουιστές είτε βουδιστες (η λέξη νιρβάνα άλλωστε είναι ελληνικη -προέρχεται από τον ποιητη...)φυλακισμένοι σε σώματα ορθοδόξων.

Κάποιος να μας ελευθερώσει please!


O υπευθυνος για την συγχρονη υλιστικο-καταναλωτική κατάντια μας είναι ο Μ Αλεξανδρος που κώλωσε να μπει στην Ινδια και να μας ενωποιήσει με το αδελφο αυτό έθνος, το οποίο θα μας απελευθέρωνε απο τα πάθη της σάρκας μας.

Αντ' αυτου Αρχιεπισκοπίξ

aphrodite είπε...

@mickey,

Εκτός από βρώμικο σαρκίο έχεις και βρώμικο μυαλό!

Το μόνο "παρεξηγήσιμο" της ιστορίας, το "Πού είσαι αλήθεια?" εννοεί "σε ποιόν αντίποδα βρίσκεσαι", ρέπεις προς το να "είσαι", ή να "έχεις"?

Μάλλον στη Disneyland δεν κάνατε σχετικά σεμινάρια...

Ετσι ή αλλιώς, το πινγκ-πόνγκ (ορίστε, να άλλος ωραίος όρος για να ξεφύγουμε από τις αηδίες) το μετέφερα στο μπλογκ του, ΟΚ?

(Για ζηλιάρης καλούτσικος είσαι... Και περί -ήντα τα ξανάπαμε, η κατανάλωση αυξάνει αναλόγως κυβικών, ξεκόλλα!)
:-)

heinz είπε...

@andy

Σωστά. Κι αυτό που κουβαλάς πάντα μαζί σου δεν στο παίρνει ποτέ κανείς. Η Porsche μια χαρά είναι, αλλά πότε την έχεις πότε την χάνεις. Δε διαφωνούμε.

@aphrodite

Είμαι εκεί που είπες. Και σε ρωτάω κάτι ευθέως: Εύη? (θάχει ΤΗΝ πλάκα)

Υποκείμενο δικαίου είπε...

Ας δούμε το θέμα με καθαρά καπιταλιστικά κριτήρια.

Φανταστείτε τον μέτοχο μίας επιχείρησης. Μία μέρα έρχεται το ετήσιο δελτίο. Εκεί διαβάζει ότι το management δανείζεται συνέχεια. Ότι η επιχείρηση είναι σπάταλη με τα περιουσιακά της στοιχεία. Ότι μολονότι οι περσινές και οι προπέρσινες επενδύσεις δεν απέδωσαν, θέλουν να κάνουν μια ακόμα μεγαλύτερη φέτος. Ότι η ανάπτυξή της, η ευημερία της ή ακόμα και η επιβίωσή της μετά από 2, 5 ή 20 χρόνια είναι αβέβαιη. Δεν έχει λογικό αυτός ο άνθρωπος να ανησυχεί;

Ας υποθέσουμε ότι η επιχείρηση είναι ο πλανήτης, και ο μέτοχος ένας κάτοικός του. Ας υποθέσουμε ότι η επιχείρηση και ο μέτοχος είναι το ίδιο πρόσωπο - ένας καταναλωτής. Ο ίδιος λόγος ανησυχίας δεν υπάρχει και εδώ; Πόσο μάλλον που και στις δύο περιπτώσεις, δεν μπορεί να πουλήσει τις μετοχές του, και να επενδύσει κάπου αλλού...

BadlyDrawnBoy είπε...

sizenagir said... Μάλιστα τώρα που το λέτε αφού η Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο όπως λέτε
.


Από πού προκύπτει ότι πιστεύω πως η Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο. Αντίθέτως πιστεύω ότι πάει καλύτερα από τα παλια άσχετα αν είμαστε εγγενώς γκρινιάρηδες. Απλώς πιστεύω ότι στο παρελθόν δεν ξέραμε να διαλέγουμε σωστούς δυνάστες (είναι μια τέχνη και αυτό). Αν αντί για σαρίκια προτιμουσαμε τις τιαρες, σήμερα ίσως τα διδάγματα του διαφωτισμού θα ήταν το κυρίαρχο ιδεολογικο ρεύμα (αντι της μετα-κομμουνιστικής νεορθοδοξίας) και ενδεχομένως θα παίζαμε σε όλους τους τομείς σε επίπεδο«καμπιονάτο» (αντι για παραγκάτο-γκαγκατσάτο).


Το κυριοτερο δε είναι ότι θα είχαμε γλιτώσει από τη δικτατορία των μπουζουκιών και του Νταλάρα!


Με τα «αν» όμως την ιστορία δεν την αλλάζεις, αλλά την παραχαράζεις

mickey είπε...

Θεά, τα -ήντα του heinz δεν τα είπα για το ...ουκ έρχεται μόνον, αλλά για την Κατά Troll "ανωριμότητά" του - θα θυμάσαι τα περί τριαντάρηδων που τσατάρουν ακόμα ;)

Πάλι το 'χασες το υπονοούμενο - τς τς τς κι είσαι κι έξυπνη κοπέλα...

Εγώ πάντως, ως σοβαρός πόντιξ, θα επανέλθω εις την τάξιν και ...αμαρτίαν ουκ έχω!

mickey είπε...

Με αφορμή το σχόλιο του par-i-saktos στις 1:43μμ:
Η μόνιμη πρόσβαση στο Internet (DSL κλπ), όπως και η συνεχής δυνατότητα επικοινωνίας (με τα κινητά π.χ.) είναι ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Όποιος δεν το βλέπει είναι απλά ...τυφλός. Η "λάθος" χρήση (πώς ορίζεται άραγε;) έχει να κάνει καθαρά με εμάς, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας.

Ευελπιστώ στα επόμενα χρόνια να υπάρχει ένα ενιαίο παγκόσμιο ασύρματο δίκτυο (βασισμένο πιθανότατα στα πρωτόκολλα του Internet), το οποίο θα μας παρέχει κάθε πληροφορία και επικοινωνία φθηνά και με ασφάλεια (κατά Heinz). Σε συνδυασμό με τεχνολογίες αναγνώρισης φωνής (δεν μπορώ άλλο τα δύσχρηστα πλήκτρα και τα φορτωμένα μενού των κινητών) και άλλες εξελίξεις θα φέρουν μια πολύ πιο "ανθρώπινη" και "φυσική" τεχνολογία, ενδεχομένως αόρατη (ή έστω απαρατήρητη) και πολύ φιλική - σε εμάς και το περιβάλλον.

Όσο για τις κάμερες (still και video), που από την αδιαφορία μπορεί να σου γίνουν μανία και αντί να χαίρεσαι τις διάφορες στιγμές, να παρασύρεσαι με την καταγραφή τους (ψάχνοντας ρυθμίσεις και προσέχοντας τη μπαταρία), ένα είναι το απόλυτο gadget:

Ενσωματωμένα CCD στα μάτια μας, δυνατότητα zoom στους φακούς των ματιών μέσω συγκεντρωμένης σκέψης και καταγραφή των όσων βλέπουμε σε ενσωματωμένες μικροσκοπικές συσκευές αποθήκευσης με επαρκή χωρητικότητα. Με την ταχύτατη ασύρματη μετάδοση μέσω του παγκόσμιου δικτύου σε πιο ευρύχωρα μέσα, θα μπορούμε να καταγράφουμε τη ζωή μας όπως ακριβώς την βλέπουμε και να κοιτάξουμε όποια στιγμή θέλουμε στο παρελθόν, χωρίς άγχος αν τραβήξαμε την τάδε πόζα ή το τάδε κλιπάκι με το σωστό φωτισμό και ρυθμίσεις ASA. Όλα αυτά είναι αρκετά περίπλοκα, δύσχρηστα και μας τρώνε τζάμπα χρόνο, ειδικά σε γεγονότα που ζούμε μόνο μια φορά στη ζωή μας (όποτε θέλουμε πάντως θα τα έχουμε κι αυτά για πιο καλλιτεχνικές προσεγγίσεις).

Η Τέλεια Μνήμη λοιπόν - δίνω το πολύ δέκα χρόνια για να γίνει! Βεβαίως η έννοια της ιδιωτικότητας θα πάει περίπατο (μαζί με πολλές ακόμα αλλαγές), αλλά αυτό έχει αρχίσει ήδη να γίνεται προ πολλού ;)

Μην κρίνετε λοιπόν από αυτό το "μεταβατικό" στάδιο. Έχουν ακόμα πολλά να δουν τα μάτια μας - κυριολεκτικά!

kyriaz είπε...

Κάποιοι είναι ό,τι έχουν.Διαφορετικά-μερικοί από εμάς είμαστε η προέκταση του ποντικιού μας.Και τίποτε άλλο

Viennezos είπε...

Ο Ν.Δ. γράφει:

«Με εντυπωσιάζετε! Όλα τα ξέρετε εσείς. Χθες γνωρίζατε τα μυστικά σχέδια του Πενταγώνου (από τις ...εφημερίδες)»

Μήπως εσείς δεν αντλείτε πληροφορίες από εφημερίδες (ή άλλα ΜΜΕ) βγάζοντας μετά συμπεράσματα; Όλα τα γνωρίζετε από προσωπική πείρα; Και ποια πηγή πληροφοριών προτείνετε ως εναλλακτική λύση; Τα ανακοινωθέντα του Λευκού Οίκου σάς φαίνονται πιο αξιόπιστα από το εν λόγω άρθρο;

Όσο για το «Δεν υποστηρίζω κανένα σύστημα». Ας είναι. Πάντως έχετε θετική γνώμη για μερικά σημερινά φαινόμενα οικονομικής και κοινωνικής φύσης (τα οποία και βέβαια είναι θεμελιώδη στοιχεία κάποιου συστήματος). Και σε αντίθεση με σας δεν πιστεύω στον ευεργετικό ρόλο αυτών των φαινομένων για την ανθρωπότητα γενικά.

Το θεωρώ αντιφατικό όταν ο ίδιος που επικροτεί την κατανάλωση (στη σύγχρονη, "δυτική" της μορφή) ασκεί λίγο μετά (δικαιολογημένη) κριτική στη σπατάλη και την ανισοκατανομή. Για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος πρόκειται.

blade runner είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
blade runner είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
blade runner είπε...

Αυτός που καταναλώνει για να καταναλώνει είναι γνωστό πως δεν λαμβάνει καμία ουσιαστική ικανοποίηση από αυτό.

Είναι άλλο πράγμα να μπαίνεις ζαλισμένος σε ένα εμπορικό κέντρο, με βλέμμα θολό και κενό και την πιστωτική ανά χείρας και να σηκώνεις όλο το εμπόρευμα (!), κι άλλο να ικανοποιείς την ανάγκη σου για υψηλή ποιότητα ζωής. Κι όταν λέμε ποιότητα ζωής, εννοούμε το υψηλότερο δυνατό επίπεδο ικανοποίησης του συνόλου των αναγκών σου (βασικές ανάγκες, συναισθηματικές ανάγκες, αισθητικές ανάγκες κλπ.). Για παράδειγμα, έχω μια εμμονή με τη μουσική και τον κινηματογράφο. Εννοείται ότι θα καλύψω την ανάγκη μου να απολαμβάνω αυτές τις δύο αγάπες μου με όσο το δυνατόν αρτιότερο τεχνικά εξοπλισμό! Οσο μου το επιτρέπει το εισόδημά μου λοιπόν, πάντα θα αφιερώνω μεγάλο μέρος του σε αυτές τις δύο μεγάλες αγάπες μου, αδιαφορώντας για το κόστος. Αν αγαπάω τον Καβάφη, για παράδειγμα, και θέλω να αγοράσω τα ποιήματά του, μπορώ να αγοράσω τη φτηνή έκδοση, μπορώ όμως να επιλέξω και την ακριβότερη, του Ικάρου. Το περιεχόμενο είναι ακριβώς το ίδιο, η αίσθηση όμως είναι διαφορετική. Και ακόμη ανώτερη σε ποιότητα, αν αναζητήσω ακόμη πολυτελέστερες εκδόσεις. Εχω δε την πεποίθηση, ότι όσο βαθύτερα κολυμπάς στην προσπάθειά σου να ικανοποιήσεις μια ανάγκη σου, τόσο αυστηρότερα γίνονται και τα κριτήριά σου. Η πολυτέλεια παύει να είναι απλά πολυτέλεια, γίνεται ανάγκη γιατί καθορίζει το μέγεθος της απόλαυσης που σου χαρίζει η ικανοποίησή της. Θέλετε να το ονομάσετε ηδονισμό αυτό; Εστω. Αλλά καταπιέζομαι στην ιδέα ότι όντας σε ένα εστιατόριο για δείπνο, θα προτιμήσω να πιω ένα φτηνό κόκκινο κρασί αμφιβόλου ποιότητας, από ένα καλό κόκκινο κρασί που θα επιτεθεί γλυκά στον ουρανίσκο μου με γεύση και άρωμα... Και μην βιαστείτε να πείτε ότι έχω αυτή τη δυνατότητα ίσως, άρα γι'αυτό επιδεικνύω τέτοια άνεση... Με έναν μισθό ζω, και ό,τι έκτακτα, έξτρα εισοδήματα προκύπτουν, σημαίνουν πάντα πολλή πολλή δουλειά! Προτιμώ ωστόσο να βγω για φαγητό σε εστιατόριο μία φορά στις 10 μέρες και να απολαύσω ένα καλό δείπνο, από το να βγαίνω 3 φορές την εβδομάδα και να αρκούμαι σε μεσοβέζικες επιλογές. Κατά συνέπεια, και η κατανάλωση πιστεύω πως απαιτεί γνώση, υψηλά αισθητικά κριτήρια και εκλεκτικότητα, προκειμένου να έχει ένα νόημα και να προσφέρει ανώτερη απόλαυση. Αλλιώς, είναι απλώς μια παράδοση στην καταναλωτική υστερία των καιρών μας, που προκύπτει ως αυτοσκοπός!

Επίσης, θα συμφωνήσω ότι ανάμεσα σε αυτόν που αγοράζει ένα πολύ ακριβό αυτοκίνητο και ξέρει τους λόγους για τους οποίους το εκτιμά, και σε κείνον που το αγοράζει γιατί προσδοκά μια αυτόματη άνοδο στη συνείδηση των πολλών, υπάρχει μια άβυσσος.

Τα δε εμπορικά κέντρα, θα συμφωνήσω με ένα σχόλιο της aphrodite, σε μένα προσωπικά προκαλούν ένα είδος ασφυξίας. Μετά από λίγη ώρα νιώθω την ακατανίκητη επιθυμία να βγω στον καθαρό αέρα και να αναπνεύσω! Ενα μεγάλο κομμάτι των καταναλωτών το ικανοποιεί, εγώ προσωπικά είμαι η χειρότερη πελάτις τους.

blade runner είπε...

Οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα, σε διαρκή δυναμική σχέση με το περιβάλλον μας.

Σε μια συζήτηση που είχα πριν καιρό, με διάφορους φίλους άνω των 30, συμφωνήσαμε ότι είναι υποκριτικό να ζεις σε μια κοινωνία δυτικού Τύπου, και να λες ότι δεν ενδίδεις στην κατανάλωση! Η κατανάλωση αποτελεί κινητήριο μοχλό για την οικονομία μιας τέτοιας κοινωνίας, και είτε το θέλεις είτε όχι, η ποιότητα της ζωής είναι συνυφασμένη με το πόσο καλά λαδωμένη είναι αυτή η περίπλοκη μηχανή.

Η ανισότητα προκύπτει ακριβώς από το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι του πλανήτη έχει τεθεί εκτός αγοράς ή συμμετέχει με σαφώς δυσμενέστατους όρους. Ετσι προκύπτει το γεγονός ότι ένα χαμηλότατο ποσοστό του πληθυσμού κατέχει το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του χρήματος που κινείται στον πλανήτη. Μην είμαστε όμως τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε ότι το μοντέλο του υπαρκτού σοσιαλισμού θα είχε περισσότερες ελπίδες να αποδειχθεί εφαρμόσιμο ικανοποιητικά και με σεβασμό στον άνθρωπο, απ'ό,τι είχε στις αρχές του αιώνα! Ναι, η οικονομία είναι παγκοσμιοποιημένη, ναι την ελέγχουν τα τραστ των πολυεθνικών, ναι η "Δύση" είναι δυσανάλογα ευημερούσα σε σχέση με τον "αναπτυσσόμενο" κόσμο, και πολλές φορές σε βάρος του, αλλά αυτή είναι η δυναμική των πραγμάτων, και αυτό είναι το σύστημα στο οποίο έχει καταλήξει η διεθνής οικονομία. Πιστεύετε πως η λύση είναι να καταρρεύσουν οι πολυεθνικές; Aυτό ίσως θα σήμαινε αυτομάτως έναν γενικευμένο πόλεμο, πολύ χειρότερο από τον Β' Παγκόσμιο, και πολύ πιο καταστροφικό ενδεχομένως.

Ο Αιζενχάουερ είχε πει στις αρχές της δεκαετίας του '50, όντας Πρόεδρος των Η.Π.Α., "καταναλώστε γιατί χανόμαστε!", ωθώντας τους αμερικανούς πολίτες να λαδώσουν τη μηχανή... Ακριβώς γιατί η κατανάλωση θα σήμαινε αυτομάτως μεγαλύτερη ζήτηση, η μεγαλύτερη ζήτηση μεγαλύτερη παραγωγή, και η μεγαλύτερη παραγωγή άφθονες θέσεις εργασίας, άρα και άνοδο των οικονομικών δεικτών. Πολύ πρόχειρος ο συλλογισμός, αλλά ποιος από μας δεν αντιλαμβάνεται ότι το σύστημα της ελεύθερης αγοράς έχει στη βάση του την παραγωγή προϊόντων που θα καταναλωθούν στη συνέχεια κυρίως από αυτούς που τα κατασκευάζουν, που είναι και αυτοί που στηρίζουν την οικονομία, γιατί είναι και οι περισσότεροι...

Οταν ακούω να μιλάνε οι αριστεροί πολιτικοί, ιδίως του ΚΚΕ, μου δίνουν την εντύπωση ότι α)δεν έχουν καμία επαφή με την εποχή τους και β) δεν πήρανε κανένα μάθημα από τα όσα δίδαξε η πρόσφατη ιστορία.

Ζητάνε από τους έλληνες πολίτες να στρέψουν την πλάτη στα μεγάλα κόμματα, γιατί αυτά "στηρίζουν τα σκοτεινά σχέδια των ιμπεριαλιστών πολεμοκάπηλων καπιταλιστών", αντί να ασκούν αποτελεσματική αντιπολίτευση και να προτείνουν λύσεις!

Και ειδικότερα για την Ελλάδα, πιστεύει κανείς πραγματικά πως ο Ελληνας στενάζει λόγω της υποδούλωσής του στις τράπεζες; Ποιος σώφρων άνθρωπος θα επέλεγε το δανεισμό αν είχε άλλες λύσεις στη διάθεσή του; 'H μήπως δεν έχει αντιληφθεί το σύνολο σχεδόν των δανειζόμενων Ελλήνων τι σημαίνει να χρωστάει 10.000 ευρώ σε κάρτες και δάνεια; Στην καλύτερη περίπτωση...

Οι ισχυρές οικονομίες είναι ισχυρές γιατί έχουν ανάπτυξη, βιομηχανία ή άλλες εναλλακτικές πηγές εσόδων, γιατί έχουν οργάνωση και στόχευση, γιατί έχουν μακροπρόθεσμα και υλοποιήσιμα οικονομικά προγράμματα, γιατί καταφέρνουν να ισορροπούν μεταξύ των απαιτήσεων της ελεύθερης αγοράς και των αρχών του κράτους δικαίου αλλά και του κράτους προνοίας. Και οι ισχυρές οικονομίες είναι συνήθως αυτές που αποδεικνύουν στην πράξη τον σεβασμό τους στον πολίτη, που ναι μεν φορολογείται, ναι μεν δουλεύει παραπάνω απ' όσο αντέχει για να ανταπεξέλθει, αλλά έχει ως αντάλλαγμα ένα οργανωμένο κράτος, που σπεύδει να κάνει τη ζωή του καλύτερη και ευκολότερη, όχι δυσκολότερη και πιο μίζερη, όπως στα μέρη μας! Κι ακόμη και αυτές οι οικονομίες κλυδωνίζονται τελευταία.

Η κατανάλωση είναι το πρόβλημα, ή η έλλειψη ανάπτυξης;

Oι ανάγκες του ανθρώπου δεν εξαφανίζονται με το να τις καταπιέζουμε, και ισορροπούν προς αυτό που επιτάσσει ο κανόνας του "μέτρον άριστον", όταν ικανοποιούνται, όχι όταν καταπνίγονται, στο όνομα ενός ιδεώδους, που σπανίως μεταφράζεται σε ουσιαστική ευημερία.

Απο κει και πέρα, ο καθένας προσωπικά έχει την κρίση και τη θέληση να διατηρεί την ισορροπία στη ζωή του. Η κατανάλωση δεν είναι πανάκεια, ούτε δαίμονας. Η υπερκατανάλωση, ναι, είναι δείγμα αδυναμίας και βλακείας, αλλά όχι και να τα ισωπεδώνουμε όλα και να γινόμαστε υποκριτικοί τιμητές όλου του ανθρώπινου είδους. 'Η μήπως όλοι αυτοί που βλέπουν στην κατανάλωση τον ίδιο το ... διάβολο ζουν στην έρημο της Αιγύπτου, μέσα σε σκηνές;

kyriaz είπε...

Κάπου έχει δίκιο οκ. Δήμου αλλά δε θέλουμε να το δεχτούμε:πόσοι απ' αυτούς που τώρα διαφωνούν μαζί τους θα έφταναν στα όρια της σχιζοφρένειας αν τους χάλαγε ο υπολογιστής;Δυστυχώς...αυτά ισχύουν.Όμως ό,τι και να κάνουμε για να γεμίσουμε το κενό μέσα μας....αυτό παραμένει ε κ ε ί και μια μέρα θα μας καταπιεί...μαζί με τα λαπτοπ,τα mp3, τα dvd players
και τις εξελιγμένες ψηφιακές μηχανές μας.

blade runner είπε...

να τα ισοπεδώνουμε όλα, ήθελα να πω, όχι να τα ισωπεδώνουμε...!

:)

aphrodite είπε...

@mickey, 4:24,

Δεν έχασα κανένα υπονοούμενο, εσύ δεν πιάνεις απαντήσεις with a twist!

Πώς να σου πω σεμνά ότι το πιο "ελαφρύ" το πηγαίνω direct στο μπλογκ του ανθρώπου?

Και για το:
"Ενσωματωμένα CCD στα μάτια μας, δυνατότητα zoom στους φακούς των ματιών μέσω συγκεντρωμένης σκέψης"

πες μου, από τι ώρα άρχισες τα σκληρά σήμερα? :-)

Σε όσα λες (ευτυχώς που αναγνωρίζεις ότι η κάθε έννοια ιδιωτικότητας πάει ανά πάσα στιγμή για τσιγάρα), δεν αφήνεις καθόλου χώρο για το να ζείς/καταναλώνεις την ίδια σου τη ζωή και να το φχαριστιέσαι ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣΑΙ!

Κια μετά, έστω ότι τα έχεις όλα σωσμένα, ώστε να μπορείς ανά πάσα στιγμή να τα επεξεργαστείς και να "τυπώσεις" την τέλεια εικόνα ή να ανατρέξεις σε οποιαδήποτε ανάμνηση- ποιός θα έχει τον χρόνο να κάνει όλο αυτό το "filing"?

Προτείνω να πας να καταναλώσεις 3 κιλά παρμεζάνας στην καθησιά σου να σού'ρθει νύστα και να μου απαντήσεις μετά - στο μπλογκ σου!

:-)

blade runner είπε...

σε ό,τι αφορά το sexchat, που κατήγγειλε ο ποντικός, να πω ότι ενδίδω στις τολμηρές προτάσεις του Δον Γάτου και αναμένω περισσότερες λεπτομέρειες!

Ετσι, για να μην το παραβαραίνουμε το κλίμα...

Πάω να αγοράσω κανά καινούριο μπλουζάκι τώρα, να ανανεωθώ...

ExBerliner είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Black Swan είπε...

One ,Two , three testing OK



Mall από εδώ Mall από εκεί

ΤΟ ΒΡΗΚΑ!!!


ΜΠΗΚΑ κι εγώ, ως όφειλα ΣΉΜΕΡΑ (Ας όψεται η βροχούλα) στον Ναό της κατανάλωσης.
Όπου γινόταν μεγαλύτερο προσκύνημα κι απ' τη φάτνη του Μεσσία.


Έφτασα με το τρένο, περπάτησα μια γέφυρα και μπήκα στην Νέα Υόρκη

Πολύ κόσμος που έκανε window shopping.

Σαν να επέστρεψαν τα Ελγίνεια και να ανέβαινε στην Ακρόπολη όλη η Αθήνα να τα θαυμάσει.

Τέτοιος πανικός!

Μπήκα μόνο σε ένα κατάστημα για να αγοράσω σκορδοτρίφτη.

Και τα κατάφερα. Δεν αγόρασα τίποτα άλλο.

Βγαίνοντας διάβασα ένα ξέμπαρκο αυτοκόλλητο που προειδοποιούσε







«Αν θες να ψωνίζεις ως τις 12, ετοιμάσου να δουλεύεις ως τις 11»
μ.μ φυσικά!!!


Mayday-Mayday

ExBerliner είπε...

ΝΔ said
"Όσο για τις ενοχές για το παιδάκι που συναρμολογεί πλυντήρια κλπ. αν δεν το είχε κι αυτό, θα πέθαινε της πείνας."
Εδώ σοκαρίστικα από την κυνικότητα. Έχω να προτείνω κάτι λίγο πιο προχωρημένο: Μιας και οι περισσότεροι ινδοί πεινάνε, και πολλοί από αυτούς είναι πρόθυμοι να πουλήσουν το ένα τους νεφρό για μια χούφτα δολλάρια, γιατί να μην το επιτρέψουμε (νομιμοποιήσουμε). Άλλωστε με 2 νεφρά θα πεθάνουν νωρίτερα (λόγω εξαθλίωσης) από ότι με ένα νεφρό. Άσε που μπορεί να μην χρειάζεται να στέλνουν τα παιδάκια τους να δουλεύουν. Από τη στιγμή που κρίνεται εκ του αποτελέσματος φαντάζομαι δεν θα είχατε πρόβλημα με την εμπορία ανθρωπίνων οργάνων;


"Αν σταματήσουμε να καταναλώνουμε, πολλοί θα υποφέρουν. Αλλού είναι το πρόβλημα - στα προστατευτικά τείχη που εμποδίζουν τις φτωχές χώρες να πουλάνε τα προϊόντα τους"

Σωστά. Και θα σας έδινα χίλια δίκαια αν μπορούσατε να απαντήσετε στο εξής ερώτημα: Τί έχετε να προτείνετε στον 45χρονο ή 50χρονο ευρωπαίο ανειδίκευτο βιομηχανικό εργάτη που μένει χωρίς δουλειά γιατί ο αντίστοιχος εργάτης στην Κίνα είναι πιο φθηνός; Μια και είστε "οπαδός" της ανταγωνιστικής αγοράς, τί θα προτείνατε σε αυτόν τον εργάτη για να ανταγωνιστεί τον Κινέζο συνάδελφό του;
Σημ. Το ταμείο ανεργείας που θα πάρει ο ευρωπαίος δεν είναι η απάντηση γιατί ακόμα και αν είναι πλουσιοπάροχο δε πάυει να είναι μείωση της προσωπικότητας.

harrygreco είπε...

Ολα τα κοινοβουλια εχουν οριο σχολίων ( μεχρι δευτερολογία ) & οριο χρονου ( ακομα & εως 2 λεπτα ),δηλ. λεξεων. Ενας κανονας για οριο μεχρι 3 σχολια ειναι ηδη γενναιοδωρος,οσο για τις λεξεις,ο καθε σχολιαστης πρεπει να πιεζει τον εαυτο του να συμπυκνωνει τα νοηματα σε λιγες φρασεις. Δεκα προτασεις,περιπου 100 λεξεις ειναι το σωστο. Αυτοπεριορισμος δεν προκειται να γινει,λογω εμφανους ποιοτητας σχολιαστων. Το μπλογκ το καταντησαν καταληψη αναρχικων στη βιλλα Αμαλια. Οσοι ειναι του Παρθενωνα,δεν μπαινουν καν να μπλογκαρουν.

mickey είπε...

Χαίρομαι που επιτέλους η ζήλια της Θεάς βγήκε απροκάλυπτα στη φόρα :))

Κι έλεγα κι εγώ, οι μπηχτές μου για τα Prada και τις ατελείωτες γκαρνταρόμπες δε θα πιάσουν τόπο;

Και πάλι κάνεις λάθος! ΔΕΝ καταγράφεσαι (από άλλους), καταγράφεις ΕΣΥ με πολύ πιο απλό και εύχρηστο τρόπο, αυτό που τώρα πασχίζεις να κάνεις (αν όχι εσύ προσωπικά, πολλοί άλλοι) με καλώδια, συσκευές και χίλια μύρια τεχνικά προβλήματα. Και βασανίζεσαι να θυμηθείς ποιος, πού, πότε και χίλια δυο άλλα. Και που μειονεκτείς σε σχέση με άλλους που έχουν καλύτερη μνήμη απο σένα και πασχίζεις με organizer και filofax. Αναμνήσεις δηλαδή εσύ δεν έχεις; Σημειώσεις δεν κρατάς;

Άλλωστε, αν θελήσεις να κάνεις switch off για να μη θέλεις να "καταγράψεις" κάποιες prive στιγμές, ποιος σε εμποδίζει; Και ποιος μίλησε για filing; Πολύ πρωτόγονα όλα αυτά. Θα οργανώνονται όλα αυτόματα - δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ δύσκολο. Ειδικά αν ξέρεις πάνω κάτω τη χρονική στιγμή θα βρίσκεις πολύ εύκολα τα πάντα.

Όλα αυτά που έχουμε (από τον εγκέφαλο, τις φωτό και τα video clips μέχρι αυτο εδώ το ρημάδι το blog) ΜΝΗΜΗ είναι! Τους μηχανισμούς τους έχει κατασκευάσει η φύση ή εμείς. ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙΣ έτσι κι αλλιώς (μέσω των ματιών και του εγκεφάλου σου) - και κανείς δε σε εμποδίζει να το φχαριστιέσαι!!! Είναι απλά ζήτημα "οπτικής" γωνίας ;)

Θεά, εδώ, ενώπιον όλων, βάζω 100.000 ευρώ στοίχημα (και παραπάνω αν θες) ότι σε 10 χρόνια, το σύστημα που περιέγραψα θα είναι πραγματικότητα! Κι αν δε θες να το έχεις εσύ, δικαίωμά σου βεβαίως - οι υπόλοιποι θα πλακώνονται να το αγοράσουν :))

Τς τς τς κι είσαι κι έξυπνη κοπέλα ;)

Viennezos είπε...

Γράφει ο exberliner:

«ΝΔ said
"Όσο για τις ενοχές για το παιδάκι που συναρμολογεί πλυντήρια κλπ. αν δεν το είχε κι αυτό, θα πέθαινε της πείνας."
Εδώ σοκαρίστικα από την κυνικότητα.»

Κι εγώ σοκαρίστικα διαβάζοντάς το. Μόνο που απ’ όσο γνωρίζω τον Ν.Δ. (μέσα από τα κείμενά του) δεν νομίζω ότι το είπε με κυνική διάθεση. Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι κυνικός σε τέτοια θέματα. Οπότε αυτό που με σοκάρει είναι ότι προφανώς πραγματικά το εννοεί αυτό που γράφει - έτσι αθώα ...

georgia m. είπε...

Συμφωνώ ότι σήμερα είναι καλύτερα από άλλες εποχές στην οικονομία αλλά υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος για να διανύσουμε...
Όσο για το Mall,και μια που αναφέρεται εδώ συχνά,έχει καταπληκτικές τυρόπιττες.Αυτό μας αρέσει περισσότερο,σε μένα και στη δίδυμη αδελφή μου.

paragrafos είπε...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ :
------------------------

ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ!



Με χαρά και απέραντη αγάπη

Παράγραφος

heinz είπε...

blade runner said [4:56]...

"Οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα, σε διαρκή δυναμική σχέση με το περιβάλλον μας".

Πάρτα Mickey, ξαναπάρτα Mickey!!! (να μάθεις να σνομπάρεις την συστημική θεωρία!!!)

:-)))

harry reloaded said...

"Οσοι ειναι του Παρθενωνα,δεν μπαινουν καν να μπλογκαρουν".

Ε, κάτσε στον Παρθενώνα και κάνε την αυστηρή Καρυάτιδα. Κράτα και απουσιολόγιο.

Τις λέξεις τυπολατρία, άκρατος φορμαλισμός, τις έχεις υπόψη σου ή να τις αναλύσω???
(δεν είμαστε καλάάάά!!!)

heinz είπε...

Viennezos said...

"Μόνο που απ’ όσο γνωρίζω τον Ν.Δ. (μέσα από τα κείμενά του) δεν νομίζω ότι το είπε με κυνική διάθεση. Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι κυνικός σε τέτοια θέματα."

Χμ, ούτε και γώ... Να πω τι νομίζω ότι είναι??
Αδιόρθωτος προβοκάστωρ!!!! Τσιγκλάει τον κόσμο, προβάλλοντας αντιρρήσεις στον κοινό τόπο.
Σαν προβοκάτορας κάστορας (προβοκάστωρ), κατατρώει την επιχειρηματολογία να αναδείξει την αντίφαση, σηκώνει φράγματα στη ροή της σκέψης, να δει: θα προχωρήσει το νερό ή θα λιμνάσει?

Το ξέρω το κουσούρι, τόχει κι άλλος...

mickey είπε...

Α, ρε Heinz, η ...αυτογνωσία σου μ' αρέσει :))

Αλλά, ΕΓΩ σνομπάρω τη συστημική θεωρία; Ο πιστός οπαδός της; Πού σου έταξα το "ευαγγέλιο" σε χρυσόδετη έκδοση; Για να μάθεις, ΔΕΝ θα στο πάρω - έτσι κι αλλιώς η συνωμοσία έγινε, το "πολυπόθητο" επετεύχθη :P

Πάντως, το σχόλιο της blade runner ήταν το καλύτερο ΣΟΒΑΡΟ που γράφτηκε σε αυτό το post. Όσο για τα αστεία, άλλες ...θεές έχουν τα πρωτεία :P

BadlyDrawnBoy είπε...

harry ασε τα παράπονα και μπες στου Ανδρουλάκη. Εχει ωραίο θέμα για το πετρέλαιο (συγγενικό με τουτο εδω το ποστ περι κατανάλωσης)

Optimus είπε...

Ενδιαφέρον άρθρο, πολλά ειπώθηκαν και δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Μάλλον δεν χρειάζεται να προσθέσω και τίποτα..

..απλώς είπα να ρίξω και εγώ τα δυο eurocents μου. Θα αναφερθώ στον αρχαίο καημό μου, την φράση 'παν μέτρον άριστον' που μου είχε κολλήσει στραβά στο μυαλό μου και όπου και αν πήγαινα την πιπιλίζαν σαν καραμέλα (και φυσικά ένοιωθα σαν την μύγα που μυγιάζεται ;). Πάντα κολλούσε κάπου στην πορεία/κατάληξη της κάθε συζήτησης, και αυτό γιατί κάθε αντικείμενο, συνήθεια, ασχολεία, σύστημα, μόδα, πάθος έχει και τα καλά του και τα κακά του, και όσοι είναι υπέρ ή κατά αναγκάζονται στο τέλος να συγκλίνουν σε αυτή τη ρήση για να μην απορρηφθούν τα θετικά των δύο αντιθέτων (να τα 'χουμε όλα και να είμαστε και εντάξει δηλ.). Αναρωτιέμαι όμως που βρίσκεται αυτή η λεπτεπίλεπτη ισορροπία; Που συγκλίνει το φυσιολογικό; Ποιό είναι το άριστον μέτρον για το οποίο μιλάνε όλοι;

Είχα αποθημένα με αυτήν την φράση μικρός και θα αναλύσω το γιατί, δεν θα ήθελα ωστόσο με αυτόν τον τρόπο να επιτεθώ σε αυτήν την ρήση ή σε όσους την εκφράζουν. Σαν νέος που είχα τρέλα με τους υπολογιστές και το να ασχολούμαι με αυτούς από hobby, το άκουγα συχνά και με ενοχλούσε. Και δεν πίστευα και στον εαυτό μου και σε αυτό που έκανα, δεν το 'χα αναλύσει για να είμαι έτοιμος να το αντικρούσω. Αν είχε σημασία αυτό. Κατάλαβα όμως ότι το μέτρο δεν είναι το ίδιο για όλους. Για εμένα ας πούμε το φυσολογικό στο κάπνισμα θα ήταν τα μηδέν(!) πακέτα την ημέρα γιατί το βρίσκω περιττό και βλαπτικό. Η δεσποινίδα που καπνίζει σαν φουγάρο και μου λέει "Αμάν εσύ με τους γκομπιούτερς!" θεωρεί ως μέτρον το να χρησιμοποίεις αποκλειστικά τον υπολογιστή για τη δουλειά σου και μόνο, γιατί δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι και τρόπος ζωής για τους geeks σαν εμάς! Λίγο extreme τα παραδείγματα βέβαια αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι το μέτρο είναι τελικά προσωπική υπόθεση του καθενός.

Αυτό που βαρέθηκα τελικά είναι η προσπάθεια του κόσμου να μου ορίσει πως θα ζω εγώ, συν του ότι η ρήση τους "Όταν φτάσεις στα 40 θα κοιτάς τη ζωή σου πίσω και θα δυστυχείς!" δεν βοηθούσε παρά με έκανε περισσότερο δυστυχισμένο χωρίς να χρειάζεται πραγματικά. Εμμ, όταν σου το λένε πολλοί το πιστεύεις ;P

Σήμερα δέχομαι τις ιδιαιτερότητες και πάθη των άλλων και ας μην μπορώ να τα καταλάβω, απλά το επόμενο βήμα είναι πως θα μπορέσουμε να συμβιώσουμε με όλα αυτά χωρίς να καταπατηθούν οι ελευθερίες του καθενός. Δύσκολο but the way to go..

blade runner είπε...

Φίλε optimus

Οπως έμαθα κι εγώ πρόσφατα, δεν είναι "παν μέτρον άριστον", αλλά "μέτρον άριστον". Το παν προστέθηκε αργότερα.

blade runner είπε...

Μία εξήγηση που βρήκα πρόχειρη, είναι αυτή του Μαρωνίτη:

Μετρολογία
* Ολα τα φέρνουμε στα δικά μας μέτρα, που κι αυτά αλλάζουν ανάλογα με την περίσταση
Δ. Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ
Ενας θεός ξέρει τί ακριβώς είχαν στον νου τους οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, όταν έλεγαν «μέτρον άριστον». Στο οποίον, αμέτρως εμείς, προσθέτουμε κι ένα «παν». Φαντάζομαι ότι το ρητό δηλώνει σε μας πως, αν υπάρχει κάποιο μέτρο, καλό είναι να το χρησιμοποιούμε, για να μετρούμε το κάθετι: δικό μας και ξένο, κοντινό και μακρινό, ζωντανό και ψόφιο. Ας πούμε: το μπόι μας, καθώς πρώτα μεγαλώνει και μετά σουρώνει. 'Η την κακία μας (μπορεί και την καλοσύνη μας), αν πληθαίνει ή φυραίνει. Τέλος και προπαντός την ίδια μας τη ζωή: πότε περισσεύει και πότε λιγοστεύει."

Optimus είπε...

Thanks bladerunner very much! Δεν το γνώριζα αυτό. Βρήκα το άρθρο στο google και το διαβάζω :)

Nikos Dimou είπε...

ExBerliner said...
ΝΔ said
"Όσο για τις ενοχές για το παιδάκι που συναρμολογεί πλυντήρια κλπ. αν δεν το είχε κι αυτό, θα πέθαινε της πείνας." Εδώ σοκαρίστικα από την κυνικότητα.

Δείχνει πως δεν γνωρίζετε την πραγματικότητα. Όταν ανοίγει ένα εργοστάσιο σε αυτές τις φτωχές περιοχές γίνεται σκορωμός ποιος θα προσληφθεί, έστω και με μισθό πείνας. Πρώτα γιατί αυτό που σε δικά μας μέτρα είναι μισθός πείνας, εκεί δεν είναι. Δεύτερον γιατί ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ - όχι αυτή τη στιγμή.

Εγώ έχω ζήσει αυτή την κατάσταση από κοντά. Συμφωνώ μαζί σας πως είναι εκμετάλλευση και πρέπει να αλλάξει το σύστημα και να αμειφθούν καλύτερα οι εργάτες παντού (δεν είμαι ούτε βλαξ ούτε σαδιστής). Μέχρι να γίνει αυτό - και μπορεί να πάρει καιρό - τι προτείνετε;

Zoros είπε...

@heinz 3:15μμ

Πολύ καλό σχόλιο!
Όχι τίποτα άλλο, είσαι και συνάδελφος σεκιουριτάς!

heinz είπε...

Zoros said...

"Όχι τίποτα άλλο, είσαι και συνάδελφος σεκιουριτάς! "

όχι δεν είμαι. Αλλά είχα καθηγητή τον Δ. Γκρίτζαλη, οπότε....

Haris είπε...

ΝΑι στην κατανάλωση ανάλογα με τις πραγματικές ΑΝΑΓΚΕΣ μας...

aphrodite είπε...

@mickey,

Εγραψα στις 5:03,

"Σε όσα λες (ευτυχώς που αναγνωρίζεις ότι η κάθε έννοια ιδιωτικότητας πάει ανά πάσα στιγμή για τσιγάρα), δεν αφήνεις καθόλου χώρο για το να ζείς/καταναλώνεις την ίδια σου τη ζωή και να το φχαριστιέσαι ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣΑΙ!"

και απαντάς, 5:35,

"Και πάλι κάνεις λάθος! ΔΕΝ καταγράφεσαι (από άλλους), καταγράφεις ΕΣΥ..."

ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΩ ΚΙ ΕΓΩ βρε πόντικα, ότι αν ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή καταγράφεις εσύ τον εαυτό σου, η κατάσταση φεύγει από την απόλαυση της κατανάλωσης και γίνεται βορά στην εν-συναίσθηση (κάπως σα να είσαι σκηνοθέτης διαφημιστικών, κι όποτε βλεπεις αλλουνού διαφήμιση, να μην μπορείς να παρασυρθείς από την όποια μαγεία της, από την συνολική εντύπωση, παρά αναλύεις τους φωτισμούς, αν πέτυχε το pack-shot, αν πέφτει το jingle καρφί, αν κάνει κρα η στάμπα της εταιρείας παραγωγής κτλ κτλ τκλ...)

Μη βλέπεις μόνον την πρώτη γραφή - πα΄ρτο με μια φετούλα λεμόνι μπας και (με) καταλάβεις επιτέλους...

"Θεά, εδώ, ενώπιον όλων, βάζω 100.000 ευρώ στοίχημα (και παραπάνω αν θες) ότι σε 10 χρόνια, το σύστημα που περιέγραψα θα είναι πραγματικότητα."

Αχ τι καλά! 28 Απριλίου του 2016 έχω λαμβάνειν! (κι έχω και μάρτυρες!)

"Τς τς τς κι είσαι κι έξυπνη κοπέλα ;) "

Αυτό είναι ψευδές κατά το ήμισυ - έλα τις βόλτες στα γρανάζια, όχι έξυπνη αλλά ναι κοπέλλα? (πανέξυπνη ή εντελώς βλάμμένη?) Ναι έξυπνη αλλά όχι κοπέλλα? (Θεά ή σκέτη little bitch?)

Τς, τς, τς... Βάλε κάτι πιο δύσκολο, πλήττω....
:)

mickey είπε...

Θεά, είτε δε με πιάνεις ή κάνεις την ...πάπια :)

Καλή η πλάκα, αλλά αν δεν το καταλαβαίνεις, άστο καλύτερα. Μιλάω να καταγράφεις ότι βλέπεις όπως το βλέπεις, χωρίς να δίνεις σημασία σε σκηνοθεσίες, φωτισμούς και όλες τις άλλες μανούρες που αναφέρεις. Πρόκειται για παρόμοια καταγραφή με εκείνη που ήδη κάνεις με τα μάτια και τον εγκέφαλό σου, απλά πιο αναλυτική και λεπτομερής (ως εικόνα και μόνο, αν και θα μπορούσαμε να καταγράφουμε και άλλες αισθήσεις). Αν τώρα εσύ έχεις "άγχος" με το σύστημα, απλά ΜΗΝ το φορέσεις όταν βγει! Δε στο έβαλα δα και υποχρεωτικά :)

Γράφεις:
"αν ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή καταγράφεις εσύ τον εαυτό σου, η κατάσταση φεύγει από την απόλαυση της κατανάλωσης και γίνεται βορά στην εν-συναίσθηση"

Όσο έγινε όταν οι άνθρωποι δεν είχαν τις σύγχρονες μεθόδους καταγραφής (φωτό, βίντεο, ηχογραφήσεις) και τις απέκτησαν. Ή ακόμα πιο παλιά, όταν άρχισαν να καταγράφουν τις σκέψεις τους με σύμβολα πριν μερικές χιλιάδες χρόνια. Τα ίδια έλεγαν πριν μερικές δεκαετίες και για την φωτογραφία, τον κινηματογράφο, τον φωνόγραφο, την TV, το video και πολλά άλλα όταν πρωτοβγήκαν. Μάλιστα, διάφοροι εκκλησιαστικοί παράγοντες θεωρούσαν ότι είναι βλασφημία και φυλακίζουν την ψυχή! Και τι ακριβώς είναι αυτή η "εν-συναίσθηση"; Ωραία ακούγεται ως λέξη, αλλά από ουσία; Δεν καταλαβαίνεις πως αυτό που αναφέρω είναι απλά μια επέκταση της μνήμης, όπως ήταν το βίντεο σε σχέση με το χαρτί και το χαρτί σε σχέση τις διηγήσεις; Και τότε η κατάσταση έγινε "βορά στην εν-συναίσθηση" μήπως;

Please, κατάλαβε το ΒΑΣΙΚΟ νόημα και μην κάνεις πώς δεν καταλαβαίνεις τι γράφω (αναφέροντας φετούλες λεμόνι και άλλα ...φαιδρά), παίζοντας με μια λέξη και χάνοντας την ουσία.

Αν πάντως απλώς κάνεις πλάκα, no problem! Ευκαιρία να εξηγήσω και πιο αναλυτικά σε τι αναφέρομαι - στο επόμενο σχόλιο (για όσους ενδιαφέρονται).

Τα τς τς, εγώ να δεις πώς πλήττω. Ούτε ...εκκλησία να έκλεβα :))

mickey είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
mickey είπε...

(συνέχεια από προηγούμενο)

Ούτως ή άλλως ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙΣ ήδη τι βλέπεις και όχι βεβαίως τον εαυτό σου από άλλο Point of View - δε φτάνει που εκφράζεσαι "περίεργα", ζητάς και τα ρέστα ;)

Πώς καταγράφεις/καταγράφεσαι; Μα, με το "φυσικό σύστημα" που ήδη διαθέτεις: Μάτια - Οπτικά Νεύρα - Εγκέφαλος. Και σε συγκεκριμένες στιγμές και περιόδους με φωτογραφική μηχανή και βιντεοκάμερα (αν και όποτε τα χρησιμοποιείς). Εφόσον λοιπόν ήδη καταγράφεσαι, αυτό που γράφεις ότι δήθεν θα "καταγράφεσαι" με το νέο σύστημα, απλά δεν έχει νόημα ως έμφαση και για τις ...συνέπειες. Ήδη συμβαίνει - με άλλον τρόπο!

Αν εννοείς όμως ότι καταγράφεσαι από άλλους (με την έννοια ότι άλλοι έχουν πρόσβαση σε αυτά που βλέπεις και καταγράφεις) σου εξήγησα πως αυτό δε συμβαίνει παρά τη θέλησή σου (εσύ καταγράφεις). Εξ ου και η (παρ)εξήγηση που έδωσα. Σκέφτηκα την "απίθανη" περίπτωση να εννοούσες κάτι τέτοιο - εγώ φταίω δυστυχώς ;)

Συμπέρασμα και επί της ουσίας (για να μην το κουράζουμε):
ΗΔΗ καταγράφεις/καταγράφεσαι και το φχαριστιέσαι! Αν θα το φχαριστιέσαι και τότε (με την "επέκταση" που περιέγραψα) είναι δικό σου πρόβλημα ή επιλογή (όπως και με τη χρήση κάθε άλλης τεχνολογίας ή αγαθού). Προσωπικά θα το φχαριστιέμαι μάλλον περισσότερο - ενδεχομένως και άλλοι :)

Περί ...filing βεβαίως και άλλων που έγραψες, όπως και για τη διευκρίνιση που σου έδωσα ότι μπορείς να κάνεις switch off εκ περιτροπής, δεν είδα να γράφεις τίποτα. Υποθέτω πως κατάλαβες επιτέλους ότι το σύστημα δεν θα δουλεύει σαν το PC στο σπίτι σου - είναι κομματάκι πιο ...προχωρημένο και εντελώς αυτόματο ;)

Απλά νομίζω πως παρασύρθηκες κι εσύ στα όρια της τεχνοφοβίας. Εστιάζεις σε αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις, χωρίς καν να έχει δοκιμαστεί κάτι (ακόμα δεν το φτιάξαμε καν). Καλή η τεχνολογία λοιπόν, αλλά αν την πάμε ένα βήμα πιο πέρα και δούμε άλλες προοπτικές που μας φαντάζουν τώρα "αφύσικες", παγώνουμε κομματάκι και αρχίζουμε τα ...υπαρξιακά μας. Τα ίδια γράφονται και για τα μεταλλαγμένα, την κλωνοποίηση κ.α. Δυστυχώς, όταν δεν κατανοούμε επαρκώς την τεχνολογία και τις θετικές προοπτικές της, αυτός είναι ο συνήθης τρόπος αντιμετώπισης. Μην το κάνουμε, επειδή μπορεί να πάθουμε κάτι από "κακή" χρήση :(

Για την ιστορία:
Τυφλοί και άτομα με εξασθενημένη όραση βλέπουν (θολά και αδρά προς το παρόν) χάρη σε εμφυτευμένα CCD. Έρευνες έχουν γίνει και στην καταγραφή εικόνων μέσω των σημάτων που ταξιδεύουν στα οπτικά νεύρα, καθώς και πειράματα ελέγχου μέσω σκέψης σε επίπεδο απλών εντολών (για τη λειτουργία του zoom θα αρκούσαν λίγες εντολές, όπως "zoom in", "zoom out" και "normal").

Το μόνο για το οποίο δε γνωρίζω να υπάρχει σχετική έρευνα είναι ένας μηχανισμός zoom, σε συνδυασμό με τον υπάρχοντα μηχανισμό των ματιών μας. Αλλά τι στο καλό, σε δέκα χρονάκια, όλο και κάποιος "τολμηρός" θα βρεθεί να το κάνει ;)

Στις 28/4/2016 λοιπόν, πιστεύω πως άλλος έχει λαμβάνειν :))

Υ.Γ. Μην το πάρεις προσωπικά και ...πατριωτικά. Μου έδωσες μια ευκαιρία να πω κάποια γενικότερα πράγματα, που ενδεχομένως να ενδιαφέρουν κι άλλους (αν και δε νομίζω να μπει κανείς εδώ μέσα ξανά). Μου αρέσει και η "πλάκα" και η "σοβαρότητα" και η "κόντρα" - το αυτό επιθυμώ και δι υμάς ;)

chris είπε...

Η δεύτερη φράση από αυτές που παρέθεσα χθες (βλέπε άνωθεν) έχει ως εξής (πολυτονικό στο πρωτότυπο):

"πέμψον μοι τυρού κυθριδίου, ίν' όταν βούλωμαι πολυτελεύσασθαι δύνωμαι"

και βεβαίως το "πολυτελεύσασθαι" μένει αμετάφραστον...

Lexx είπε...

Ο ΝΔ λέει κάτι απλό που μερικοί δεν μπορούν το χωνέψουν για απροσδιόριστους λόγους.

Σου λέει απλά ότι το pc που έχεις και απαντάς στο Post του είναι ο σημερινός παράδεισος. Είναι ο πλούτος είναι το απόλυτο μέσο κατανάλωσης πληροφοριών, κουλτούρας κλπ.

Αλλά ακόμα και το πλυντήριο είναι ένα από τα ωραία της κατανάλωσης. Και αν έχετε ακόμα αντίρρηση θέλω να μου στείλετε φωτογραφίες με σας να πλένετε τα πουλόβερ σας στο χέρι.

aphrodite είπε...

(Ffw 15 σειριακά χρόνια μετά)
Σιχτίρ... Εψαχνε τόσην ώρα να βρει τις τσίχλες νικοτίνης μές την τσάντα της (ό,τι κι αν ψάχνεις μέσα σε μια γυναικεία τσάντα βρίσκεται πάντα στον πάτο, αξίωμα!) – τα nicotine patches δεν εκαναν δουλειά, ήθελε σαν τρελλή ν’ανάψει τσιγάρο, να κάνει αυτές τις κινήσεις που της εξαγόραζαν λίγα δευτερόλεπτα ακόμη («Πόση αξία έχουν καποια δευτερόλεπτα κάποιες φορές, in a moment there is time for decisions & revisions which a moment will reverse, πού τον θυμήθηκα τώρα τον Εliot? Γερνάω, τα χρόνια μου μόνον σκόρπιες φλασιές από τη χώρα που δε μένω πια εκεί...»)
Δεν βρήκε καμμία, άρπαξε τον irish coffee της & έκανε τουμπεκί όσο οι άλλες μαμάδες που καθόντουσαν δίπλα της μιλούσαν απελπιστικά ταυτόχρονα – και απαντούσαν κιόλας η μια στην άλλη- για τα παιδιά τους, τα σχολεία τους, τα ρούχα τους, και σε κάθε, μα κάθε πάρτυ, μετά από 10 μετρημένα λεπτά φλυαρίας περνούσαν σε εξομολογήσεις για το πόσο ψυχοβγάλτικα ήταν στην πραγματικότητα τα βλαστάρια τους και πόσα πλήρωναν στον τοπ ψυχαναλυτή που ψώνισαν – μέσω word-of-mouth φυσικά...
Ηταν πολύ κουρασμένη, είχε κάνει ήδη το ταρτάν που της αναλογούσε ίσια & κόντρα, ξανά και ξανά, κι ούτε μετάλλιο ούτε τίποτα, μόνο ένα παιδί που την έγραφε, όταν δεν την μισούσε δηλαδή.... Κάποια ωραία ημέρα στη δουλειά, αφού είχε πετύχει μια από τις πιο πολυσυζητημένες μεταγραφές («Γυναίκα στο τιμόνι? Φαντάσου με πόσους έχει πάει εκεί μέσα η κ@$%^&*! Τι, δεν έχει παέι? Α την κ@$%^&*!» παραλήρημα στις σωμόν σελίδες στις οποίες έχεζε ο Πέρσης η φλοκάτη...) είπε τα παρατάω, να και οι τίτλοι, να και τα bonuses, να και οι Μαλβίδες σας, βάλτε τα εκεί που ξέρετε, βα-ρέ-θη-καααα!
Κι αγόρασε τον πιο ακριβό σύζυγο που άντεχε η... δανειοληπτική της ικανότητα – 55-άρη, κάποτε ωραίο, φτασμένο, χορτάτο, έτοιμο να πέσει από το κλαρί απάνω της και να της παραχωρήσει υψηλή κυριότητα στην ζωή του. Τα λεφτά του δικά τους, τα λεφτά της δικά της, αρκεί να έκαναν κάνα-δυό παιδιά, μη τυχόν και δεν αναπαρήγαγε η ψωνάρα το γενετικό του υλικό κι έχανε η φυλή... Το τέλειο pre-nup και κατ’ευθείαν IVF, όχι και να πηδιόμαστε σαν τα λαγουδάκια χρυσέ μου! (Γι’αυτή τη δουλειά υπάρχουν τα απανταχού pool boys, με την κ@$%α στο μάτι, τη δική σου δηλαδή, στο δικό τους το μάτι.... Κι ως γνωστόν, την κ@$%α σου δεν την παντρεύεσαι, αν θες να περάσεις καλά... Την βολή σου, βεβαίως!)
Πέντε προσπάθειες (καινούρια πτέρυγα στο ΙΑΣΩ), ορμόνες που θα γκάστρωναν ακόμη και αρσενικό ιπποπόταμο, κλάμματα, φωνές, υστερίες και ο άλλος να πηγαίνει γαι γκολφ 3 μέρες τάχα μου και να γυρνάει με τα ίδια ρούχα, ατσαλάκωτα, όπως μένουν άθικτα όταν τα φοράει επί 3-ήμερον ο καλόγερος κι όχι εσύ... Η τελευταία απόπειρα έπιασε (η καφετζού της Μάρας άραγε?), φύτεψαν 4, πρόβλημα στα 3, «μείωση», έμεινε ο ένας ο Χουντίνι... για να της βγάζει τέσσερα χρόνια αργότερα την ψυχή ανάποδα και τα κουνέλια ίσια!
Σήμερα, το πάρτυ γενεθλίων νούμερο 8 ή 10 γι’αυτόν τον μήνα, στο κτήμα μ’αμπελώνα δίπλα, που το είχαν μετατρέψει σε πάρκο θεαμάτων με κλόουν και ξυλοπόδαρους οι γονείς Αχώνευτου. Είχε κάνει πλέον η δικιά μας συμφωνία με τον Σέρκο ότι τα καλύτερά του ασήμια θα της τά’φερνε 10-10 πακέτο σπίτι, μην κατεβαίνει κάθε τρεις και λίγο, η ξεκούρασή της ήταν πολύτιμη, τα νεύρα της πολύ παιγμένα... Αλλαλάζοντα παιδάκια, ασθμαίνουσες Φιλιππινέζες, σωστό καλειδοσκόπιο τσιρίδων και σινιέ ρούχων, έπαιζαν με την υπομονή ολονών ( μονωτική στο στόμα και πέταμα στον τοίχο η υπομονή)....
Παρήγγειλε τον δεύτερο irish, διαβολοστέλνοντας και τον ομοιοπαθητικό της (σιγά μην κόψω τον καφέ γιατρέ μου, έχω κόψει το τσιγάρο, το ποτό, το σέξ, τις φλέβες μου, αλλά τον καφέ δε γίνεται!). Το βλέμμα της έψαξε να βρει στον χαμό την Ουκρανέζα «επαγγελματία» baby-sitter της, που ο θεός να την έκανε «Ουκρανέζα», «επαγγελματία» και «baby-sitter» δηλαδή – αλλά το πρακτορείο την έστειλε σαν την καλύτερη... Από τι? Από τις άλλες? Μάλλον μόνον από κείνην, που επιτέλους της χαρίστηκε ο Χουντίνι και όσο δυνατά και να τον αγαπούσε, δεν της έβγαιναν όλα τα μαμαδίστικα μαζί του...
Το μετάνοιωνε για την παραίτηση, της άρεσε to boss people around, το μετάνοιωνε όμως κι όποτε συζητούσε για την επάνοδό της – το βράδυ κουκουλωνόταν στο ζεστό της πάπλωμα (αχ τότε που ένα σώμα και μόνο το τυλιγόταν και δεν καταλάβαινε ούτε χιονιά...) και κατέστρωνε σχέδια σατανικού come-back, σε replay τη σκηνή που το ανακοίνωνε στον άντρα της «Κωνσταντίνε πάω να μείνω για λίγο στο άλλο, το παιδί θα το έχει η μάνα μου, μην ανησυχείς, ξαναμπαίνω στην εταιρεία – κάνε κι εσύ τη ζωή σου, μόνο δε χωρίζουμε για χάρη του παιδιού, οκ? ...». Και κρυφογέλαγε στον ύπνο της και την άλλη μέρα αγόραζε ό,τι πιο απίθανο φανταζόταν ανθρώπου νους στον Χουντίνι για να εξαγοράσει τις τύψεις της...

2 B continued...

aphrodite είπε...

Κωλόπαιδα τα σημερινά, όλοι τους αγοράζουν τα πάντα, για να εξασφαλίσουν την πολύτιμη συνενοχή τους στο θεατρικό «ΟΚ μανούλα, ΟΚ πατερούλη, θα κάνω το κουρδιστό χαρούμενο παιδάκι τόσο καλή/ός που είσαι μαζί μου, την άλλη φορά όμως αντί για πλαστελίνες, θα μου φέρεις το PS2 σε παρακαλώ, πληζ, πληζ, πλήηηηζ?» Και η αναίδειά τους δεν είχε όρια πια, αυτά τα παιδιά ήταν το πηγάδι χωρίς πάτο, νόμιζε κανείς ότι με τόσα παιχνίδια, αθλήματα και ιδιαίτερα, κάποια στιγμή, νισάφι, θα έβγαζαν τον σκασμό και θα έλεγαν «σώνει!», αλλά πού...

Και δεν έφτανε μόνον αυτό, να ρίχνεις στο δικό σου το πηγάδι, αλλά κι όλοι οι άλλοι γονείς, αλλόφρονες, να ρίχνουν και στα διπλανά πηγάδια, να ξαμολάνε σωρηδόν τσουλό-κουκλες, λούτρινα αρκούδια, υπερ-ποδήλατα, αυτοκίνητα με γκάζι-φρένο, ευφάνταστα τηλεκατευθυνόμενα, σατανικά ηλεκτρονικά, κάστρα σε μέγεθος σερβάντας, μπας και τα εντυπωσιάσουν και φανούν θεοί στα μάτια τους – και, χτύπημα κάτω από τη ζώνη, να υποκύπτουν στον εκβιασμό «σε κάθε γιορτή-γενέθλια που σε καλούν παίρνεις δώρο και στο παιδάκι που γιορτάζει και σε όλα τα αδερφάκια του, και κάθε φορά που καλείς εσύ κόσμο, δίνεις δώρα σε κάθε παιδάκι που καλείς, έτσι ώστε να μην αισθάνονται άσχημα που φεύγουν με άδεια χέρια από το πάρτυ»... Ποιό το νόημα του δώρου πλέον για τα παιδιά τελευταίας εσοδείας? Κι αν δεν στο αποσπούσαν σε «επίσημη» γιορτή, θα σ’έκαναν να φτύσεις αίμα μέχρι να τους το πάρεις να βρεις λίγη ησυχία... Σήμερα πια το κάθε παιδί δεν ήθελε μόνον δωμάτιο, αλλά μαιζονέτα ολόκληρη για το τζάντζαλό του....

Κόντευε να τελειώσει και τον δεύτερο καφέ της, οι άλλες μαμάδες πολυβολούσαν ακόμη, Χουντίνι - Ουκρανέζα άφαντοι (καλύτερα), χμ, καλά, σκεφτόταν να τον έπαιρνε πάλι λίγο στο κρεββάτι της, να εχει το κορμάκι του να της θυμίζει ότι παιδί ίσον αγάπη,. Σ’αγαπάει αυτό και οφείλεις να «ξεκλειδώσεις»... Να τ’αγαπήσεις γι΄ αυτό που είναι κι όχι γι’αυτό που σε έκανε εσένα να γίνεις...

Πλησίαζε και η ώρα που θα ερχόταν η κλασσική κλίκα του σχολείου, να της ζητήσουν πάλι να βοηθήσει στο στήσιμο του Χριστουγεννιάτικου μπαζάαρ τους (ακόμη ήταν Μάϊος, αλλά ήθελαν να την αρχίσουν στο γλύψιμο από τώρα) και τις έβλεπε, πρόσωπα με σβησμένα τα παράσημα του γέλιου & του πόνου (στο τραπέζι του καλύτερου πλαστικού - λίφτινγκ φασόν)... Εκείνη δεν ήθελε την αφθαρσία, ούτε καν την αθανασία, αυτά είναι κατάρες όταν το μέσα μεγαλώνει... Δεν πα’ να φαίνεται φρέσκο το απ’έξω, όταν το μέσα αρχίσει να βαριέται τις κυτταρικές του διαιρέσεις, τότε κλάφτα Χαράλαμπε...

Α, ρε Δημοπούλου, ακόμη και ξεπουλημένη, αντιστέκεσαι ακόμη... Είδες γιατί παντρεύεσαι τη βολή σου, γιατί αλλιώς θα έτρεχες κι εσύ για ανόρθωση όλων όσων ο χρόνος προσπαθούσε να δαμάσει και να μαλακώσει, να τελειώσουν το προσδόκιμο με σπασμένο τσαμπουκά – στο πιο πέρα, δεν θα τους χρειαζόταν καθόλου ο τσαμπουκάς... Τι πλήξη ήταν αυτή, της ερχόταν να βάλει τις φωνές, αλλά όχι, δούλεψε σκληρά για να τα παρατήσει τώρα... Ωχωχωχ, πλησιάζει το κουϊντέτο λίπος, yacht & charities , οι μαμάδες-Ράμπο, που ανακατεύονται σε όλα και τα ξέρουν όλα, κι αν δεν ανήκεις στην κλίκα τους, το παιδί σου ήταν αυτομάτως παρίας... «Βαριέμαι του θανατά, εγώ δεν στερήθηκα μικρή, γιατί βγάζω τ’απωθημένα μου ξοδεύοντας?» Το «για το παιδί» ήταν σαχλό & το ήξερε... Αϊντε να δώσει παράσταση για χάρη του γιόκα της, να λέει τι pop μαμά έχω, ο πιτσιρικάς...

Παίξε παιδί μου, παίξε, δεν έχεις και πολλά να σου μείνουν μετά από αυτό... «Ούτε εμένα μου έμεινε το ατρόμητο κορίτσι» σκέφτηκε. Εκείνη την κίτρινη στολή πού την είχε βάλει άραγε?

Φτάνουν, χαμογέλα, it’s show-time!


Already continued at a theatre next to you…

mickey είπε...

Ωραιότατα!!!

Τώρα που έκανα copy-paste το αριστουργηματικό "πόνημα" της Θεάς, θα δω αύριο τον συμβολαιογράφο μου για το copyright και οσονούπω θα ξεκινήσουμε τα ...καλλιτεχνικά για να το εκδώσουμε την Τρίτη :)

Δε νομίζω να θες και ποσοστά! Έτσι κι αλλιώς θα πάρεις όλη τη δόξα - το ψευδώνυμο "Μπλογκαφρούλα" σου κάνει;

Σε ευχαριστώ θερμά! - αν και περίμενα κάτι ...καλύτερο για το τέλος ;)

aphrodite είπε...

@mickey,

Αν σ'έλεγα καμπούρη δηλαδή, ΠΟΣΑ σχόλια θα έγραφες? :)

Μ'αρέσει που κατάλαβες ότι κατάλαβα αυτά που νομίζεις,αλλά σολάρεις για να καλύψεις όλες τις εστίες ταυτόχρονα...

Κουρδιστό ή/και κουρδισμένο μου ποντίκι...

Καθόλου τεχνοφοβική δεν είμαι...

28.04.16, να δω τι καταναλωτικό θα πάρεις για αποπληρωμή!

Και για τέλος τι περίμενες,το κέρατο του κεράτου? Θες δηλαδή να στο σπάω σε δίφραγκα?

(Δε βάζεις την τεχνολογία σου να διαβάσει ανάμεσα από τις γραμμές λέω'γω?)

Τς,τς,τς...

Με πολλή διάθεση πλάκας,
Α.

mickey είπε...

Θεά μου, προσκυνώ!

Αφού ξέρεις πως είμαι ...βρωμοπόντικο :))

Ον αγαπά Mickey, παιδεύει!

Lefteris Kritikakis είπε...

Εμένα μου αρέσει μόνο ο δικός μου καταναλωτισμός, αλλά όχι αυτός των άλλων που είναι στο ίδιο σπιτικόμε μένα, διότι τρώνε τα δικά μου χρήματα...
Ο καταναλωτισμός ο δικός μου είναι καλός, διότι έχω καλά πράγματα. Ο καταναλωτισμός των άλλων είναι καλός, επειδή ρίχνει τις τιμές. Αλλά ο καταναλωτισμός αυτών που ταϊζω μου τη βιδώνει γιατί τον πληρώνω εγώ.

Επίσης, δεν μου αρέσει ο καταναλωτισμός αυτών που αγοράζουν SUV γιατί μου κόβουνε τη θέα στο φανάρι και μποτιλιάρουν τους δρόμους. Δεν μου αρέσει ο καταναλωτισμός φαρμάκων από ηλικιωμένους γιατί με αναγκάζουν να περιμένω στην ουρά στο φαρμακείο (οι γέροι είναι φλύαροι με τους φαρμακοποιούς). Και λοιπά και λοιπά.

"Χτες το βράδυ μιλούσα με μία φίλη μου που ζει στη Ν.Υόρκη. Μία γειτόνισσά της την κάλεσε σε ένα πάρτυ. Πήγε, και τι να δει η κοπέλα; Μία σειρά από μοναχικές, υπέρβαρες κοπέλες, που στο διάλλεμμα της συζήτησης για το ποια ψυχοφάρμακα τους δίνει ο ψυχίατρός τους, μία από της παρεβρισκόμενες, έβγαλε αντικείμενο προς πώληση (όντας πλασιέ). Ήταν αντικείμενο ηδονής, όπως θα καταλαβαίνετε. Τί να ζηλέψω από αυτήν τη μοναξιά, από αυτήν την ανυπαρξία της υπερκατανάλωσης; Περιττό να πω ότι η φίλη μου έφυγε φρικαρισμένη από εκεί."

Μ' αυτές κάνει παρέα η φιλενάδα σου; Χαζή είναι; Γάμησέ τις τις χοντρές στην Αμερική. Οι περισσότερες τρώνε ένα βόδι στην καθισιά τους κάθε μέρα και μετά λένε ότι παχαίνουνε λόγω του αέρα. Μισούνε τους άντρες και τις άλλες γυναίκες και κάνουνε meetings τέτοιου είδους. Κάτι σαν συμμορία είναι, που θα εισβάλουν στην Πολωνία ως νέα άρματα μάχης (τι σύνορο να τις κρατήσει αυτές). Άμα τους γυρίσεις την πλάτη, αρχίζουνε δίαιτα. Άμα τις υποστηρίξεις ψυχολογικά, τρώνε περισσότερο. Εγωίστριες μέχρι αηδίας: θέλουν να τις αγαπούν όλοι, έστω κι αν η μανιώδης κατανάλωση φαγητού τους είναι αηδιαστική. Σαν τους μαύρους κάνουνε, που λένε ότι επειδή ήταν κάποτε σκλάβοι, τώρα η χώρα τους ανήκει και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν (κι άμα σκοτώσουν, είναι "θύματα της κακούργας κενωνίας").

Λυτέρης
Chicago

fanatic είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
fanatic είπε...

Προς καταναλώτριες και καταναλωτές:

Άμα έχεις το παπάρι
τι τη θέλεις τη Ferrari
κι αν η πούτσ@ είναι κατάρτι
τι τη θέλεις τη Bugatti

Andreas είπε...

Kyrie Dimou,

Nomizo oti to provlima einai oti h noikokyra an exei na dialexei anamesa se dyo plintiria me akrivos tis idies dynatothtes, tha epilexei ayto poy legetai "Super Delouxe", xoris pote na katalavaino to giati

dimitris είπε...

Nikos Dimou said...
"Για το ΙΧ αυτοκίνητο - είναι θέμα οργάνωσης..."
Το ζήτημα είναι ότι αν όλα τα θέματα οργάνωσης που αναφέρετε ετηρούντο, τότε οι περισσότεροι συμπολίτες μας που ζουν στην Αθήνα (με τα σημερινά δεδομένα) θα έμεναν χωρίς ΙΧ. Οπότε το ερώτημα τελικά είναι: ΙΧ για όλους και μπάχαλο, ή ΙΧ για λίγους και πολιτισμός?

Ermippos είπε...

Κύριε Δήμου, το Πάσχα η ανιψιά μου ζήτησε από τον νονό της λαμπάδα Σάκης Ρουβάς. Αντίστοιχα ο ανιψιός μου ζήτησε από τον δικό του νονό λαμπάδα Μουντιάλ. Και τα δύο παιδία πήραν αυτό που ήθελαν, λόγω των μειωμένων αντιστάσεων των μεγάλων, και σίγουρα έγιναν, προς στιγμήν μάλλον ευτυχέστερα. Έγιναν όμως και εμφανώς ανοητότερα και δυστυχώς απομακρύνθηκαν λίγο περισσότερο από το πραγματικό πολύτιμο νόημα της γιορτής που γιαυτά ταυτίζεται πλέον με μία παιχνιδολαμπάδα, ένα τραπέζι με αρνί και άλλες αφθονίες και άντε, αν έχει καλό καιρό, και μία εκδρομή στο Πήλιο ή στην Χαλκιδική. Αυτόν τον καταναλωτισμό θα πρέπει να υποστηρίζουμε; Σίγουρα ο καταναλωτισμός αυτός δίνει χαρά; Η πραγματική χαρά όμως δεν έχει αντικειμενικό βάθος, ποιότητα, ύφος, ήθος, διάρκεια; Είναι όλες οι χαρές ίδιες; Σε κάθε περίπτωση πιστεύετε πραγματικά ότι ο καταναλωτισμός που προσπαθεί να εξορκίσει το σύνθημα του τοίχου είναι ο καταναλωτισμός της νοικοκυράς που παίρνει το πρώτο της πλυντήριο, της κοπελίτσας που φοράει το καινούργιο της φουστάνι, του πιστιρικά που αγοράζει το νέο του παιχνίδι; Νομίζω πώς κάνετε λάθος. Η επιχειρηματολογία σας αγγίζει λαϊκισμό αφού τα πραγματικά περιστατικά που χρησιμοποιείται όχι μόνον δεν απεικονίζουν την πραγματική ουσία του φαινομένου που προσπαθείτε να περιγράψετε αλλά επιπλέον είναι και φορτισμένα με έντονα συγκινησιακά στοιχεία (η κούραση της νοικοκυράς, η χαρά της κοπελίτσας κ.λ.π.).
Ο καταναλωτισμός που πολεμάει το σύνθημα του τοίχου δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Δεν είναι τα μικρά αθώα περιστατικά της καθημερινής μας αθώας αδυναμίας που είναι και ήταν πάντα ενταγμένα στην πιο φυσιολογική έκφραση της ζωής μας. Ο καταναλωτισμός που πρέπει να μισήσουμε είναι αυτός που διεκδικεί επιτακτικά την πρώτη θέση στη ζωή μας εκτοπίζοντας όλα τα υπόλοιπα. Είναι αυτό που προσπαθεί να γίνει κυρίαρχη ιδεολογία ως αυτοτελής μηχανισμός παραγωγής χαράς, πολιτισμού και "ανθρωπειάς". Η συζήτηση για τον υποκειμενικό χαρακτήρα των αναγκών του κάθε ανθρώπου, για την ποσότητα που απαιτείται σε κάθε περίπτωση, για το μέγεθος και τον τρόπο της επιβάρυνσης (με πιστωτική κάρτα ή με γραμμάτια ή με πολλές άτοκες δόσεις) είναι ζητήματα άλλης τάξεως και το μόνο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν την συζήτηση και να σας βοηθούν να πετύχετε την υπεραπλούστευση του προβλήματος. Η διαφορά δεν είναι το ότι εγώ χρειάζομαι 1 μόνο στυλό την στιγμή που ο συνάδελφος μου στο γραφείο χρειάζεται 10 ίδιες πένες Mont Blαnc για να αισθάνεται ικανοποιημένος. Το ερώτημα είναι ποιά είναι η κύρια πηγή απόλαυσης; Είναι η ίδια η κατοχή των αντικειμένων και η χρήση τους αυτή που δίνει την χαρά ή είναι η διαδικασία της αγοράς τους αυτή που καταξιώνει τον άνθρωπό και τον κάνει να επαληθεύει το consumo ergo sum;
Στην πρώτη περίπτωση αρμόζει η σιωπή και η αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου και του δικού του μοναδικού τρόπο να αισθάνεται, να ικανοποιείται, να πλουτίζει το πνεύμα του με ότι κρίνει σκόπιμο και επιθυμεί. Φοβούμαι όμως ότι ο τοίχος μιλάει για την εφιαλτική δεύτερη περίπτωση. Αυτή των ανθρώπων που δεν αγαπούν και δεν χρησιμοποιούν το αντικείμενο αλλά αντίθετα αποκομίζουν ευτυχία αποκλειστικά και μόνον από την διαδικασία της προμήθειας του. Από αυτήν και από την στιγμιαία ψευδαίσθηση πληρότητας που αποκτούν όταν με το πακέτο στο χέρι κατευθύνονται στο σπίτι τους για να ανακαλύψουν σε ελάχιστο χρόνο ότι θα ήταν καλύτερα αν αντί να επισκεφθούν το mall έπαιρναν τηλέφωνο κανένα φίλο. Ο καταναλωτισμός του τοίχου μετατρέπεται σταδιακά στην μόνη ιδεολογία που τείνει να εκτοπίσει και να εξαφανίσει όλες τις άλλες. Αυτός ο καταναλωτισμός είναι που ταυτίζεται με το συμφέρον και τείνει να αποκτήσει αξιακή υπόσταση και να γίνει η μόνη αλήθεια που μπορεί μα αντιστέκεται σε κάθε αρχή δικαίου και σε κάθε ευγενή σκοπιμότητα. Και ασφαλώς αυτός ο καταναλωτισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την διαρκή καλλιέργεια του ψεύδους και της κολακείας και χωρίς την ανάδειξη της ευτέλειας ως ύψιστης αρετής.

free rider είπε...

Αν το δούμε πρακτικά τα μόνο πράγματα που κατέχει κανένας είναι ότι μπορεί να πάρει από το σπίτι του φεύγοντας μέσα σε πέντε λεπτά. Όλα τα άλλα τα κατέχει πρόσκαιρα και φευγαλέα, και όταν πια αρχίσει να ασχολείται με την βοτανολογία από και κλείεται να τον συντροφεύσουν..
Βέβαια όλα ξεκινάν από εκείνο που σου πουλάει το γυαλί το κουτί και ο ..παραχαράκτης που μας τα ζαλίζει με το καθημερινό του κύρηγμα . Ζήτω η καταψυγμένη μπουρδολογία…

αρχίζω και το διασκεδάζω εδω μέσα μη με κουρδίζετε ορε παιδιά...

Alkyoni είπε...

Έλεος μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις τί ήθελε να πει το "σύνθημα" μόνο και μόνο για να βγάλεις κάποιο θέμα....
ΦΤΑΝΕΙ !!!!!

Julius είπε...

Αν τυχει και το διαβασετε αυτο κυριε Δημου οι νεομαρξηστες λενε: Το δικαιωμα για καταναλωση εχει υπερβει του εκλογικου δικαιωματος.

Κριμα που ανακαλυψα το μπλογκ μονο τωρα που ειναι ανενενργο. :(

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 258 από 258   Νεότερο› Νεότερο»