Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

Ο Θάνατος της Μαρίας



Σήμερα θα σας διηγηθώ μία ιστορία.

Η Μαρία (Μ) είναι μία ωραία κοπέλα. Ζει από την μία πλευρά του μεγάλου ποταμού. Από την άλλη όχθη ζούνε δύο άνδρες. Τον ένα (Α) η Μαρία τον αγαπάει παράφορα, αλλά αυτός δεν της δίνει σημασία. Ο δεύτερος (Β) είναι τρελά ερωτευμένος με την Μαρία – αλλά αυτή απλώς τον συμπαθεί.

Μια βραδιά χειμωνιάτικη με άθλιο καιρό, η Μαρία απελπισμένη περνάει το ποτάμι με τον περαματάρη (Π) και πηγαίνει στο σπίτι του Α. Προσπαθεί να τον πείσει να την κρατήσει κοντά του. Αυτός της εξηγεί ότι δεν την αγαπά. Της λεει πάντως να μείνει μέχρι το πρωί επειδή ο καιρός έχει αγριέψει.

Την νύχτα η Μαρία τρυπώνει στο κρεβάτι του Α και του επιτίθεται. Κάνουν έρωτα. Το πρωί όμως, ο καιρός έχει φτιάξει και ο Α της θυμίζει ότι πρέπει να φύγει.

Απελπισμένη η Μαρία τρέχει στο σπίτι του Β. Του διηγείται όλη την ιστορία και τον παρακαλεί να την κρατήσει κοντά του. Ο Β, ενοχλημένος, της λεει: «πώς τολμάς να μου το ζητάς μετά από αυτό που έκανες την νύχτα;»

Λίγο πιο πάνω μένει ένα Ψυχίατρος (Ψ). Η Μαρία καταφεύγει σε αυτόν. Του αφηγείται το πρόβλημά της. Αυτός της λεει ότι είναι αρκετά δύσκολα τα πράγματα και δεν αντιμετωπίζονται με μία συνεδρία – θα πρέπει να αρχίσει τακτική ψυχοθεραπεία για να φωτιστούν οι συγκρούσεις μέσα της και οι λόγοι που την κάνουν να αντιδρά έτσι.

Η Μαρία, δυστυχής, φεύγει για να γυρίσει στο σπίτι της. Στο δρόμο της συναντάει τον ληστή (Λ). Ο Ληστής της παίρνει όλα της τα χρήματα. Όταν φτάσει στον περαματάρη, αυτός αρνείται να την περάσει απέναντι χωρίς πληρωμή.

Η Μαρία, πάντα απελπισμένη, πέφτει στο ποτάμι να περάσει κολυμπώντας. Όμως το ρεύμα είναι ορμητικό, την παρασύρει και πνίγεται.


ΕΠΙΜΥΘΙΟ ΚΑΙ ΤΕΣΤ: Στην ιστορία υπάρχουν 6 πρόσωπα (Μ, Α, Β, Ψ, Λ, Π). Κάθε ένα εμπλέκεται στη υπόθεση που οδηγεί στον θάνατο της Μαρίας. Ευθύνονται όλοι; Ποιος περισσότερο, ποιος λιγότερο και ποιος καθόλου;

Βάλτε τα γράμματα στην σειρά (πρώτος αυτός που ευθύνεται περισσότερο, κτλ) και δικαιολογήστε την επιλογή σας.

Δεν είναι απλό παιχνίδι. Σας προειδοποιώ: υπάρχουν περίπλοκες ερμηνείες...

502 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 400 από 502   Νεότερο›   Νεότερο»
Lili είπε...

Tωρα εξηγειται.
κε Δημου αναφερατε οτι μπορει να μην το θυμοσαστε καλα.

Η αληθεια ειναι οτι περισυ ο ψυχολογος μου μου ειπε την ιδα ιστορια με παραλλαγη.


ενας αντρας,ενας εραστης απεναντι το ποταμι, η κοπελλα, ο βαρκαρης, ενας δολοφονος, μια γεφυρα.

η γυναικα τσακωνεται με τον αντρα της παει στον εραστη της αλλα νυχτωνει και πρπει να γυρισει, λεφτα δεν εχει να π΄λη ρωσει τον βαρκαρη και αναγκαζεται να παει απο την γεφυρα οπου παραμονευει τα βραδια ενας ληστης δολοφονος.

Φυσικα την σκοτωνει.
ποιος φταιει?

heinz είπε...

@andy

"Αυτός πάντως που εμένα μου'χει κάτσει στο στομάχι είναι ο ψυχίατρος..."

Ο μόνος που λειτούργησε υπεύθυνα.

Ergotelina είπε...

Κυριε Αντιφωνουνταsaid:φταίει αυτός που σπούδασε την ψυχή (εδω γελάμε), κλπ κλπ.
>>>ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΩΝ;;;;ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΘΕΩΡΙΕΣ...ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ!!!

@Γεωργια!!!γιατι εχει χαθει η γυναικεια ευαισθησια

Antiphonist είπε...

andy dufresne said

"Αν ένας από όλους ήταν πρότυπο χριστιανού, η Μαρία θα είχε σωθεί."

Σωστές οι παρατηρήσεις του Άντυ.

Για το πιο πάνω μια σημείωση μόνο- κατα τας γραφάς αν η Μαρία ήταν πρότυπο χριστιανού έχει ήδη σωθεί :)...(τώρα σωθήκαμε)

ζωή σε λόγου μας...

andy dufresne είπε...

Παραλειπόμενα.

aphrodite απαιτούμε συνέχεια, ας τη reality κι έλα στη virtual reality ΤΩΡΑ!

Heinz,
μάλλον τα συστήματά μας δεν συμφωνούν...


Ρεκόρ νέων σχολιαστών σήμερα και με αρκετά αξιόλογα - εύγε!

Το post πάει για ρεκόρ επισκεπτών, μάλλον θα ξεπεράσει τους 2.200 αναγνώστες μέχρι τα μεσάνυχτα!

ΝΔ έλυσες το πρόβλημα του χρόνου που σου τρώει το blog.
Βάζεις αίνιγμα και την κάνεις...
Ποιά Θεά άραγε δεν σχολιάζει σήμερα;...

cyberdust είπε...

Προσπαθείτε όλοι να αποδώσετε ευθύνες, αλλά νομίζω αυτό είναι το λιγότερο ζητούμενο, αν και το κείμενο το αναφέρει. Θα μπορούσε κανείς να ψάχνει τι μπορούσε να αποτρέψει την τραγωδία. Η Μ. δεν μπορεί να φταίει, διότι στην παραζάλη της ερωτικής της απογοήτευσης, και πάνω στην απελπισία της έπραξε αυτό που θεωρούσε το μόνο σωστό. Ίσως να υπερεκτίμησε της δυνατότητες της, ίσως να μην της ένοιαζε και αν πνιγόταν. Ο βαρκάρης είναι άσπλαχνος, λιγάκι περισσότερο οίκτο δεν θα του χαλούσε την μέρα. Πιθανών και να του το ανταπέδινε την καλή του πράξη η Μ. διπλάσια, ίσως όμως και όχι, τώρα έτσι που έχουν έρθει τα πράματα δεν θα το μάθουμε ποτέ. Πάντως θα έπρεπε να γνωρίζει ότι τα νερά ήταν ορμητικά εκείνη την μέρα (ίσως και να γνώριζε ότι τα νερά ήταν πάντα έτσι), και βλέποντας την Μ. να πέφτει στο νερό και να κολυμπά απελπισμένα στο ποτάμι, θα έπρεπε να παραμερίσει όποιους ενδοιασμούς είχε και να τρέξει σε βοήθεια. Αντί αυτό να πράξει, αρκέστηκε να την βλέπει να πνίγετε. Δεν μπορεί να μην την είδε στην κατάσταση που βρισκόταν η κοπέλα, το πιο πιθανό είναι ότι έκανε η κοπέλα την απόπειρα της ακριβώς δίπλα από την βάρκα του.

Ανδρέας είπε...

Δεν φταίει κανείς επειδή δεν υπάρχει πρόθεση από κανέναν, ούτε την ίδια τη Μαρία, για αφαίρεση της ζωή της. Ο θάνατος της Μ επίσης δεν μπορεί να αποδοθεί σε αμέλεια κάποιου. Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ούτε τη Μ για "αμέλεια". Απλά έκανε κακή εκτίμηση των δυνατοτήτων της, κάτι απόλυτα φυσιολογικό, μια και είναι αδύνατο να προβλέψουμε το μέλλον. Στη ζωή έιναι αναπόφευκτο να παίρνουμε ρίσκα.

Το τρυκ στην όλη ιστορία είναι πως παρουσιάζονται κάποια γεγονότα τα οποία φαίνονται να έχουν κάποια χρονική αλληλουχία με συνέπεια να φαίνονται και "λογικά" αλληλένδετα. Γιατί όμως να ξεκινά η ιστορία από το σημείο που η Μ εγκαταλείπει το σπίτι της; Αυτό είναι εντελώς αυθαίρετο. Θα μπορούσαμε να πάμε πιο παλιά, και να βάλουμε το μηχανικό και τους χτίστες που το έχτισαν απένατι από το ποτάμι. Ή ακόμα παλιότερα, προσθέτοντας τους προγόνους τους που τους γέννησαν. Ή ακόμα παλιότερα, στους αρχικούς οργανισμούς από τους οποίους προέκυψε ο άνθρωπος μέσω εξέλιξης. Στο τέλος θα καταλήξουμε πως ο δημιουργός του κόσμου (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) με όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς είναι υπεύθυνοι για το θάνατο της Μαρίας. Αυτό βέβαια ευτελίζει την έννοια της λέξης "υπέυθυνος" και αναδεικνύει πως το ερώτημα όπως τίθεται είναι παραπλανητικό. Υπέυθυνος μπορεί να θεωρηθεί κάποιος αν έχει αναλάβει να κάνει κάτι και δεν το κάνει ή αν κάνει κάτι το οποίο έχει δεσμευτεί ή γνωρίζει πως είναι υποχρεωμένος να μην κάνει.

Το ότι επίσης το ερώτημα όπως τίθεται είναι παραπλανητικό προκύπτει και από το γεγονός πως υπονοεί πως έχουμε την δυνατότητα να ελέγχουμε όλους τους εξωτερικούς παράγοντες ή να προβλέπουμε όλες τις συνέπειες των πράξεών μας. Κάτι τέτοιο όμως προφανώς δεν ισχύει.

Για όλους τους παραπάνω λόγους είναι επίσης προφανές πως π.χ. ένας εισαγγελέας δε θα ασκούσε δίωξη για φόνο εκ προθέσεως ή λόγω αμέλειας σε κανέναν. Γιατί απλά δε φταίει κανείς.

heinz είπε...

@andy

προτιμούσα πάντα αυτόν που στεκόταν υπεύθυνα απέναντί μου, από εκείνον που μου 'κανε πατ-πατ στον ώμο.

half-blood_phoenix είπε...

Μια ακόμη θεώρηση της ιστορίας. Δεν ευθύνεται κανένας. Ο μόνος υπεύθυνος είναι ο αφηγητής της ιστορίας που τους βάζει να κάνουν ότι κάνουν. Θα μπορούσαν κάλλιστα οι Μ, Α, Β να φερθούν έξυπνα και να πάνε όλοι μαζί στο σπίτι της Μ να κάνουν 3-ούζα. Ο Λ και ο Π να πάνε να παίρνουν μάτι και ο ψυχαναλυτής-ψυχίατρος να τους παρατηρεί για να αποσαφηνίσει την ψυχολογία τους και να προάγει εν τέλει την επιστήμη του.
Μόνος υπεύθυνος λοιπόν ο αφηγητής που δεν έχει να κάνει καλύτερη δουλειά από το να μπλέκει τους χαρακτήρες του σε δύσκολες καταστάσεις και να δολοφονεί κατ’ επιλογή του την όμορφη Μαρία.
Και αν στη θέση του αφηγητή βάλουμε το θεό και στην θέση των χαρακτήρων εμάς τους ανθρώπους τότε τα συμπεράσματα δικά σας.

Απολλύων είπε...

λύσιππος said...

Μ
Μ
Μ
Μ
Μ
Μ


Συμφωνώ, είμαστε απολύτως υπεύθυνοι για τις επιλογές και αποφάσεις μας.

Οποιοσδήποτε ισχυρισμός προς το διαφορετικό, αποτελεί έκκληση προς την αδυναμία.

epikairos είπε...

Λ, Μ, Α, Β, Π, Ψ

Ο Ληστής γιατί είναι ο αστάθμητος παράγοντας και μας πηδάει όλη την ιστορία.

Η Μαρία γιατί πρώτον ήταν δικές τις οι επιλογές και δεύτερον η έλλειψη αξιοπρέπειας την οδήγησε στο αδιέξοδο. Όταν πας και λες κατάμουτρα στον άλλο πως καταφεύγεις σε αυτόν επειδή αποτελεί λύση απελπισίας στερείσαι αυτοσεβασμού.

Ο Α γιατί πρόδωσε την αγάπη μιας γυναίκας για ένα εύκολο πήδημα.

Ο Β γιατί άμα αγαπάς πραγματικά δεν σε ενδιαφέρει το πριν.

Ο Π γιατί δεν τη λυπήθηκε μες στην απελπισία της

Ο Ψ μου φαίνεται άσχετος με την ιστορία. Θεωρώ δεδομένο στα μέτρα της ιστορίας πως ο Ψ δεν μπορούσε να τη βοηθήσει με μια συνεδρία.

andy dufresne είπε...

@heinz,
σεβαστή η στάση σου, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα πατ-πατ μπορεί να είχε σώσει μια ζωή...

Εγώ αντιθέτως έχω μέσα μου και τα δύο, ανάλογα τη στιγμή.
Και την υπευθυνότητα χρειάζομαι και εκτιμώ, αλλά ώρες-ώρες χρειάζομαι και το πατ-πατ...

Antiphonist είπε...

@ εργοτελινα

"Αντιφωνούντας" (πολύ μου άρεσε) αλλά όχι και κύριος βρε εργοτελίνα.

η μόνη θεωρία στην ιστορία που συνδέεται με τον Ψ είναι η έννοια του Χρόνου στην ψυχανάληση. Τι να έκανε; να τις έδινε δυο χάπια και να την έστελνε στο καλό;

ΥΓ. Προτείνω Αντρέ Γκρίν ("ο Χρόνος στην Ψυχανάληση").

Ανδρέας είπε...

Και για να το πω πιο απλά, κανείς δε φταίει για το θάνατο της Μαρίας, ούτε η ίδια, επειδή η Μ δεν αυτοκτόνησε και κανείς από τους υπολοίπους δεν μπορεί να χαρακτηριστεί δολοφόνος (έστω και χωρίς πρόθεση).

coppertone είπε...

Μιλάμε καθαρά για το ποιος ευθύνεται για το θάνατο της Μ.
ΔΕΝ είμαστε απόλυτοι κυρίαρχοι του μυαλού μας! Τις περισσότερες φορές λειτουργεί αυτόματα.
Αν ήταν θέμα επιλογών όλοι θα είμαστε αυτό που θέλαμε.
Αυτό αφαιρεί ένα μεγάλο μέρος από την ευθύνη της Μαρίας καθώς ήταν και παράφορα ερωτευμένη (δηλαδή αδύνατο να κουμαντάρει τον εαυτό της.)

Λογικά βήματα:
1.Η απόγνωση της Μ. κατά τη γνώμη μου είναι η ροπή της προς το μοιραίο(δηλαδή να κάνει σωστές επιλογές) και ο καθένας ασκεί δύναμη στο να την αυξήσει.

2.Ο έρωτας έχει ήδη δημιουργήσει κάποια ροπή.

3.Αυτός που άσκησε μεγαλύτερη δύναμη αυτός ευθύνεται και περισσότερο.

2.Η απόγνωση είναι αντιστρόφως ανάλογη με την λογική ικανότητα.

4.Όσο μεγαλύτερη είναι η απόγνωση τόσο πιο εύκολα διακρίνεται.

5.Όσο πιο εύκολα διακρίνεις την απόγνωση η ευθύνη σου απέναντι στο συνάνθρωπο μεγαλώνει καθώς είναι δέσμιος του ίδιου του του εαυτού.

5.Ο καθένας από αυτούς ήταν ψύχραιμος (εκτός ίσως από τον Β που όμως λειτούργησε καθαρά εγωιστικά), και είχε κάποια λογική αντίληψη και μπορούσε να διακρίνει την κατάσταση της Μ, συνεπώς και να την βοηθήσει. Η να την σπρώξει περισσότερο.

6.Η απόγνωση της Μ. όλο και μεγάλωνε με αποκορύφωμα την στιγμή της άρνησης του περαματάρη.

Συνεπώς : Όσο μεγαλύτερη η απόγνωση της Μ. τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη του καθένα καθώς αρνήθηκαν να βοηθήσουν.

Τα όρια της συνειδότητας, της λογικής ικανότητας και της συναισθηματικής κατάστασης του καθενός αν και παίζουν ρόλο θεωρώ δύσκολο ότι τους απαλλάσουν από το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί.

Κατα σειρά ευθύνονται περισσότερο:
(ακριβώς αντίστροφα από τη σειρά συνάντησης)

Π
Λ
Ψ
Β
Α
Μ

guardian είπε...

Ποιος αλλος μπορεί να φταίει εκτός από την Μαρία (αιωνία της η μνήμη).
Υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της πιστεύοντας ότι μπορεί να κολυμπήσει σε ένα ορμητικό ποτάμι...και απλώς δεν τα κατάφερε....
Όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται σε πλήθος δυσκολιών στην ζωή τους ,ωστόσο πρέπει να σταθμίζουν τα πράγματα και να παίρνουν αποφάσεις...άλλες καταλήγουν αίσια ,άλλες όχι.
Τα υπόλοιπα με τα ποσοστά ευθύνης των υπολοίπων προσώπων είναι άσχετα με το δίλλημα της Μαρίας: "θα τα καταφέρω να περάσω κολυμπόντας ή όχι".Είχε κι άλλες επιλογές..να μην περάσει το ποτάμι και να κάνει μια βόλτα από τους Α,Β,Ψ και να ζητήσει τα κόμιστρα του Π για να περάσει απέναντι.
Ψυχική φόρτιση θα μου πείτε που την οδήγησε σε λάθος απόφαση...
Αν οδηγόντας εκνευρισμένος στο μποτιλιάρισμα της Αθήνας μου "κόψει"
μία κλήση ένας νεαρός και υπάκουος τροχονόμος για χρήση κινητού μέσα στο αυτοκίνητο, δεν θα φταίει γιατί θα πέσω πάνω σε μια κολώνα στην συνέχεια......
Κύριε Δήμου...συγχαρητήρια για την ζωγραφιά.Δυσκολεύτηκα αλλά κατάφερα να αναγνωρίσω την πυκνή βλάστηση(πράσινες οριζόντιες γραμμές)που υπήρχε από τις δύο πλευρές του ποταμού.(just joking..)

Ergotelina είπε...

Αγαπητε Antiphonist(εισαι σε χορωδια?)..η λυση ειναι απλη!..
ο Α την
υλοποιησε..επρεπε και οι υπολοιποι να κανουν το ιδιο..ΕΡΩΤΑ,ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ!!!ΤΙ ΖΗΤΟΥΣΕ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ;;
((ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑ;;))
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ Β,ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΑΜΑΤΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΗΣΤΗ..ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΜΕ..ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ ΟΡΚΟ ΝΑ ΣΩΖΟΥΝ ΨΥΧΕΣ?..ΜΟΝΟ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΩΖΕΙ!!!ΑΚΑΡΔΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ!!!

cyrusgeo είπε...

Πέρα από το τεστ, είναι σαφές ότι φταίει το ποτάμι. Προτείνω το νερό του να μαστιγώνεται δις ημερησίως προς παραδειγματισμόν.

Κακό! Κακό ποτάμι! Κάτσε!

achilleas999 είπε...

M
M
M
M
M
M

Almost Famous είπε...

Μ,Π,Λ,Α,Β,Ψ

η μαρία φταίει για τις επιλογές της
ο πεισματάρης φταίει γιατί δεν έδειξε συμπόνοια σε έναν απελπισμένο άνθρωπο
ο ληστής φταίει γιατί όταν κλέβεις όλα τα υπάρχοντα κάποιου, αυτόματα τον οδηγείς σε απελπισμένες πράξεις
ΟΙ Α, Β, και Ψ μπορεί να ευθύνονται για τη κακή ψυχολογία της αλλά δεν μπορούν να χρεωθούν το θάνατό της
γιατρέ είμαι σοβαρά?

neuron2 είπε...

Άντε, Δον Γάτε,

Θα το ρίξεις το σχόλιο σου για να πάρουν μετά φωτιά τα πληκτρολόγια?
Περιμένουμε πως και πως...τι ήθελες κι έλεγες ότι ίσως πεις κάτι αργότερα για ερμηνείες?
Έχω κουραστεί να κάνω refresh...

:-)

Ergotelina είπε...

ΑΣ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΓΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ!
ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΤΩΡΑ!
ΑΝΤΕ,ΠΕΤΡΑΛΙΑ ΜΟΥ!..Blogen,Trinken,Schwimmen!

basik είπε...

Είναι δύσκολο να εκφέρει κανείς γνώμη αν δεν έχει ακούσει και τις απόψεις του Α και Β τουλάχιστον.

Antiphonist είπε...

@εργοτελίνα

>>>"Αγαπητε Antiphonist (εισαι σε χορωδια?)"

Οχι- στο μπάνιο τραγουδάω μόνο.

>>>.ΜΟΝΟ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΩΖΕΙ!!!
Προσοχή στην υγεία- ο Ερωτας σκοτώνει (πέρα στο θολό ποτάμι κοίτεται η Μαρία). Ο ροζ έρωτας του Αγίου Βαλεντίνου μπορεί να σώζει άλλα ο έρως; αχ "νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί" (Ελύτης)

synas είπε...

Διάφοροι λένε, πως η Μαρία δρούσε από πάθος. Πού είναι το πάθος, που τρέχει αμέσως στον Β - που τον έχει χεσμένο;
Γι’ αυτό μου φαίνεται απλώς πουτάνα και μάλιστα χαζή πουτάνα (δεν ήξερε καν, ότι οι άλλες πληρώνονται…)
Ο δε περαματάρης ίσως να σκέφτηκε τη διαφορά ανάμεσα στην πουτάνα και την καριόλα: «η πουτάνα πηδιέται με όλους, η καριόλα με όλους εκτός από μένα. Να πάει να πνιγεί η καριόλα».

raffinata είπε...

Από το πρωϊ έχω λόξυγκα, σταματήστε πιά να μιλάτε για μένα!
Μαρία

Nikos Dimou είπε...

Mία πρόχειρη στατιστική στα πρώτα 220 σχόλια (να τι χρειάζεται και ο μπλόγκερ) δειχνει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα προσωπο στην ιστορία που να μην έχει θεωρηθεί ως κύριος υπεύθυνος τουλάχιστον τρεις φορές...

Πράγμα που σημαίνει ότι η ιστορία κάνει την δουλειά της... Εκτός από αυτούς που υποδεικνύουν έναν μόνον υπεύθυνο, οι άλλοι έχουν και διαφορετικές σειρές αξιολόγησης. Άρα ...δεν μοιάζουμε (ευτυχώς). Ο άνθρωπος που βγάζει εντελώς ανεύθυνο τον Β είναι σίγουρα διαφορετικός από εκείνον που τον θεωρεί ως κύριο υπεύθυνο.

Φυσικά και δεν υπάρχει "σωστή" λύση. Δεν είναι αίνιγμα - αλλά ένα πρόχειρο ψυχολογικό τεστ.
Του οποίου η ερμηνεία μπορεί να φανεί απλοϊκή - αλλά όποτε το έχω εφαρμόσει, έχω βρει ότι αποκαλύπτει μερικά σωστά πράγματα...

neuronik είπε...

Δεν ξέρουμε αρκετά για τη δυναμική του πνιγμού της Μαρίας, λόγος για τον οποίο τέθηκε το ερώτημα "ποιός φταίει". Έτσι όλα είναι εικασίες. Θα μπορούσε ακόμα και απόπειρα εξώθησής της στον πνιγμό και να είχε αποτύχει, άρα δε θα μιλάγαμε για το θέμα.
Αυτό όμως που διαφαίνεται, το πιο λογικοφανές δηλαδή του φανταστικού(;)αυτού ιστορήματος είναι οτι η δυσμενής κατάσταση της Μαρίας οφείλεται στην αμφίδρομη σχέση της με την κοινωνία στην οποία ζει. Δε λειοτυργεί στην περίπτωσή της, έτσι ώστε να αυξήσει τις δυνατότητες επιβίωσης και καλής διαβίωσής της. Η περίπτωσή της βάζει σε κρίση τις σχέσεις όλων των πρωταγωνιστών της ιστορίας και ανάγει, ακόμα και ηθικά, το ζήτημα σε ανάγκη για επαναπροσδιορισμό σχέσεων, ρόλων και ηθικών.
Τέλος επειδή το "ποιός φταίει" είναι ηθικό αίτημα απόδοσης κοινωνικής δικαιοσύνης (δεν τίθεται προσωπικά εδώ)η απάντηση βρίσκει τα όριά της μέσα στην αντίληψη της κοινωνίας (ή και του κόσμου) όπως τον αντιλαμβανόμαστε: δεν ξεπερνιέται εύκολα αυτό που είμαστε.

lcb είπε...

A,B,M,...,Λ:

1. A:Καραγκιοζης - πηδαει οτι κινειται.
Β:Επισης καραγκιοζης - Ερωτας για τα πανηγυρια.

2. Μ:Πηγαινε γυρευοντας.

......................
4. Λ:αν δεν της επαιρνε τα λεφτα κλπ.

Antiphonist είπε...

Γύρω γύρω όλοι οι άντρες και στη μέση η Μαρία -

μια γυναίκα πέντε άντρες
κομπολόι δίχως χάντρες
(που λέει και το ΄άσμα).

Ergotelina είπε...

@Sexophonist!!Ερωτας,Σεξ,Αλληλεγγυη,πως το λενε?..
Τι θα χανανε δηλαδη ολοι αυτοι αν υπεκυπταν?..
O Synas την ειπε πουτανα,ενω αν ηταν αντρας..(τα κλασικα αρσενικα στερεοτυπα..)ΕΙΣΤΕ ΠΟΥΤΑΝΟΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!

Nikos Dimou είπε...

Μία πρώτη πρόχειρη ερμηνεία (όχι τελική - θα το συζητήσουμε...). Από αυτή φαίνεται ποιούς δικαιολογούμε και άρα με ποιούς ταυτιζόμαστε - και αντίθετα ποιούς απορρίπτουμε.

Η Μαρία είναι το καθαρό συναίσθημα. Από το πάθος στην απελπισία.

Ο Α είναι ψυχρός ορθολογιστής. Ξηγημένος - δεν σε θέλω ούτε πριν - ούτε μετά.

Ο Β είναι ο σφιγμένος μικροαστός. Α - αφού πλάγιασες με τον άλλο - τόση η αγάπη του.

Ο Ψ είναι η ουδέτερη απσστασιοποιημένη επιστήμη.

Ο Λ είναι το περιθώριο, ο παράνομος, ο επιθετικός. Είναι και το στοιχείο της τύχης (όλοι οι άλλοι έχουν ένα ουσιαστικό ρόλο στην ιστορία αυτός θα μπορύσε να λείπει). Μαζί με τον Π. είναι και οι δύο επαγγελματίες - μόνο που ο δεύτερος είναι νόμιμος και τυπικά εντάξει.

cyberlaika είπε...

Δύο ερωτήματα πάνω στο φύλλο των πρωταγωνιστων.
α)εάν η Μαρία ήταν Μάριος, οι σοφοί εκείνο το μακρύ βράδυ στην Γερμανία θα'χαν έμπνευση για να συλλάβουν κατ'αρχήν και να διαλλογισθούν κατόπι επί του θέματος ή θα το'χαν παρατήσει στο 10λεπτο ως ανεδαφικό και θα 'χαν πάει για μπύρες?
β)και εν συνεχεία εάν παίζαμε με το φύλλο των Α, Β, Λ, άντε και του Ψ τότε το πατιρντί θα γινόταν ακόμα πιό υπερβατικό με ψυχο-φιλοσοφικές συνέπειες-αποκαλύψεις για όλους τους και για όλους μας.

Rain Man είπε...

@μαύρος γάτος

Κρίμα και σας είχα για πιο σοβαρό.

Η τοποθέτησή σας παραπέμπει ξεκάθαρα σε μια (βολική) στάση που πολλοί άνδρες υιοθετούν και είναι λίγο πολύ γνωστή. Εγώ δεν αντιλέγω ότι η συμπεριφορά της Μαρίας όπως και κάθε γυναίκας μπορεί να μην είναι 'σωστή'. Εγώ εδώ εξέτασα τη συμπεριφορά του Α.

Σίγουρα ακούγεται παράξενο σε μια κοινωνία όπως στην Ελληνική (και στην οποία ο άντρας πρέπει να γαμάει και να δέρνει) το γεγονός ότι μια γυναίκα μπορεί μεν να θέλει σεξουαλική συνεύρεση αλλά αυτό δε σημαίνει ότι και ο άνδρας απαραίτητα πρέπει να ενδώσει. Δέχομαι ότι πολλοί μπορεί να μη μπορούν να αντισταθούν. Είναι πιστεύω καθαρά θέμα χαρακτήρα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση του άνδρα Α υιοθετείτε την άποψη ότι η συμπεριφορά του 'είναι δικαιολογημένη και δε μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να ενδώσει'. Αυτός είναι όντως ένας πολύ πολύ βολικός τρόπος σκέψης που φυσικά έχει τις ρίζες του στα Ελληνικά στερεότυπα.

Δηλαδή αν εσάς μια καλή σας φίλη (για την οποία δεν ενδιαφέρεστε σεξουαλικά) ερχόταν σπίτι σας ένα βράδυ και σας την έπεφτε, εσείς δε θα μπορούσατε να πείτε όχι; Θα καθόσασταν απαραίτητα να σας 'χρησιμοποιήσει' γιατί οι γυναίκες έτσι είναι και οι άνδρες 'δεν έλέγχουν τις πράξεις τους' σε αυτές τις περιπτώσεις; (Ρητορική ερώτηση, με βάση τα παραπάνω γνωρίζω ήδη την απάντηση...)

Οι γυναίκες μπορεί να μην είναι άβουλα όντα, μπορεί όντως να χρησιμοποιούν τη σεξουαλική πειθώ σε πολλές περιπτώσεις αλλά στο τέλος πολλά εξαρτώνται από το χαρακτήρα του άνδρα. Ας μη λέμε ότι πάντα οι γυναίκες φταίνε και καλό είναι να μη γενικοποιήτε τον τρόπο σκέψης σας.

aphrodite είπε...

Συνεχίζω από το σχόλιο των 12:13, συγνώμη, λίγα από το τέλος του για σύνδεση με τα προηγούμενα...

«Ε, χμ, Μαρία» ξεκολλάει, σκουπίζει σάλια, προσπαθεί να ανακαθίσει.

Η Μαρία αναδιπλώνεται για λίγο, προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια και τ’αυτιά της, ξέρει τι θα πει, το ήξερε απ΄την πρώτη ώρα που το έπιασε στο βλέμμα του πριν λίγο καιρό, μα...

Χαμένη ήδη. Το ξέρει. Πυρπολημένη, καμμένη, ληγμένη. Αλλά δε μπορεί να κλάψει – έχει και κάτι ακόμη να δώσει, το τελευταίο μα τελευταίο της χαρτί, να το παίξει , τουλάχιστον να συνθλιβεί ηρωϊκά.

«Ξέρεις Μαρία, εγώ-»
«Μη μιλάς, στο παρακαλώ». Του κλείνει το στόμα με τα δάχτυλά της ( λίγο θεατρικά είν’η αλήθεια). « Δεν ήρθα εδώ για λόγια. Ο,τι είναι να μου πεις, μου το’χεις πει ήδη. Ο,τι δεν έχεις πει ακόμη, κι αυτό ελήφθη».

Σταματάει. Καταπίνει. Προσπαθεί να μην κλάψει. Να κρατήσει τη στιγμή, ο τρόμος της ότι δεν θα έχει άλλες στιγμές ν’αναπνέει τον ίδιο αέρα μ’εκείνον την έχει παραλύσει. Συγκεντρώσου... Δε μπορώ, πονάνε τα μηνίγγια μου. Βαθειά ανάσα, τα δάκρυα για λίγο κατρακύλισαν πάλι πίσω. Δεν πιστεύει ότι θα την γονάτιζε έτσι.
«Ξέρω, έχω βρεθεί κι εγώ εκεί που είσαι τώρα, τι νόμιζες? Μοιράζω κι εγώ καλές χυλόπιτες ξέρεις. Αλλά να...»

Πονάει πολύ. Είναι στο σημείο που πλέον δεν έχει νόημα να κρατήσεις τα προσχήματα. Η τον εγωϊσμό σου (τι ανέκδοτο!). Σηκώνεται, σιάζει λίγο τα ρούχα της - ευτυχώς που δεν γδύθηκε (να τρως φτύσιμο και να είσαι και ξεγύμνωτος τσούζει ακόμη περισσότερο!). Κοιτάζει από την άλλη, πλησιάζει στο παράθυρο. Τι ειρωνεία, τέτοιος καιρός να λυσσομανάει έξω, ιδανικό σκηνικό για να κάνεις έρωτα ενάντια στο σύμπαν, κι εκείνοι να παίζουν τις κουμπάρες...

«Δώσε μου μια ευκαιρία» του λέει, χωρίς ακόμη να τον κοιτάζει. Εκείνος κάνει λίγα βήματα να την πλησιάσει. Είναι πολύ προστατευτικός εκείνη την ώρα, καταλαβαίνει ότι την έχει λιανίσει – βαριέται την ευθύνη, αλλά δεν είναι και για να την πληγώσει παραπάνω. «Ρε Μαράκι, αφού δε νοιώθω έτσι και το ξέρεις, πού θα καταλήξει αυτό όταν... Χμ, καλά, άμα είναι μείνε τώρα εδώ, γίνεται της π***νας έξω, κάτσε να-»

«Δώσε μου μία ευκαιρία. Μου τη χρωστάς. Για όλη την υπομονή που έχω κάνει να σε αγαπάω από μακρυά, να σε βλέπω και να τρελλαίνομαι στη σκέψη ότι εμένα δε μ’αγαπάς....». Γυρίζει να τον βλέπει. Στέκεται μπροστά του & γυαλίζουν λυπημένα τα μάτια της. Αναπνέει ρηχά και σφίγγει τα σαγόνια στις παύσεις. «Κι όχι μόνον αυτό, αλλά δεν είναι που έχεις καποιο πρόβλημα, να είσαι ας πούμε μετέωρος, να είσαι ανέτοιμος, να περνάς μια φάση με τον εαυτό σου.» Βουρκώνει και χαμηλώνει το βλέμμα. «Απλώς δε γουστάρεις αρκετά!»

Ωχ, τα πρώτα δάκρυα-προδότες. «Μου δείχνεις απόμακρος, ενώ ξέρω πως αύριο κιόλας μπορεί να δεις μια γυναίκα και να ξετρελλαθείς, να την ερωτευτείς τόσο πολύ που να την κυνηγάς για πάντα, μια οποιαδήποτε, που μέχρι χτες δεν την ήξερες, και να παρατήσεις τη ζωή σου γι’αυτήν!...»

Σταματάει, να καταπιεί το κλάμμα που έρχεται καλπάζοντας. Ψιθυρίζει «Σ’αγάπησα από την πρώτη μέρα που σε είδα. Γιατί αναγνώρισα το πρόσωπό σου. Γεννήθηκα μ’αυτό τυπωμένο στην ψυχή μου κι απλώς δεν το θυμόμουν. Σε είδα και παφ!...». Δε μπορεί άλλο, βάζει τα κλάμματα. Οχι τα λυσσασμένα, της διεκδίκησης, αλλά τα ανήμπορα, της απελπισίας, που εκλιπαρούν ... Τα μόνα που σου μένουν όταν παραδώσεις τον εαυτό σου στον άλλον – σκιές στον γυμνό τοίχο, να θυμίζουν πού ήταν κρεμασμένα τα κάδρα όταν η αγάπη έμενε εδώ...

Την αγκάλιασε. Τι άλλο να’κανε δηλαδή... Τη λυπόταν, την συμπαθούσε, του άρεσε, δε λέω, και τώρα έκλαιγε – γ*μώτι μου, τι ύπουλο το γυναικείο κλάμμα, σε αφοπλίζει, σε μειώνει σε εντελώς μ*λ*κα αν δεν πάρεις την άλλην αγκαλιά τουλάχιστον σα σπουργίτι – σπασμένες φτερούγες and all…
Δεν προσπάθησε να της μιλήσει, δεν είχε νόημα. Ούτε να της φιλήσει τα δάκρυα ας πούμε. Too much. Της σήκωσε απλώς το κλαμμένο της πρόσωπο με το χέρι του (μάτια μες τ’αυλάκια), και τη στιγμή που της σήκωσε με τα μάτια του και το βλέμμα της, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, της σφράγισε το στόμα. Και άρχισε να μιλάει το ένστικτο, να τον ξεκουφαίνει. Αυτός, αυτή, γ***σι.

Κι εκείνη γραπώθηκε απο τη στιγμή- ήξερε πως ο χρόνος μετρούσε ανάποδα. Ηλπιζε μήπως με κάθε κίνηση, με κάθε γλύψιμο, με κάθε φιλί και βογγητό τον έσερνε λίγο στη μεριά της. Πώς είναι να μην είναι το σώμα σου αρκετό για να δείξεις τη λατρεία σου στον άλλον... Πώς είναι να μην έχεις χέρια και πόδια αρκετά να τον τυλίξεις... Πώς είναι να έχεις μία, μόνο μία λεκάνη να τον χωρέσεις και τίποτε απ’αυτά να μην είναι big enough... Να το χάνεις και τι σε νοιάζει αν μείνεις μισή, ή καθόλου, να ξέρεις ότι αυτό είναι, ΑΑΑΥΤΟ και ξέφυγες, ε, ΑΥΤΟΣ, αυτή, παράνοια!

**************

Και μετά ΤΟ μπουρδέλλο... Εκείνος ξεμπουκωμένος, βαριεστημένος, έτοιμος να ξεραθεί στον ύπνο, ήθελε να ξεμπερδεύουν με τα διαδικαστικά. (Της εξήγησα άραγε αρκετά ή τώρα θα έχουμε σκηνές? ) Τσιγάρο...

Εκείνη ακίνητη. Ο χρόνος της τελείωσε. Ξέμεινε από χαρτιά, από ζαριές, από ελπίδα. Και στο γιαπί που άφησαν φεύγοντας αυτά, κατάληψη η αγάπη της γι’αυτόν. Τόσο μεγάλη που νόμιζε ότι θα εκραγεί και μόνον που τη σκεφτόταν... Δεν τολμούσε να μιλήσει, μη χαλάσει τη στιγμή (ποιά στιγμή? Πλέον...). Ο,τι και να έλεγε ή έκανε πια θα ήταν εξ’ορισμού λάθος. Ενάντια. Ντροπιαστικά ματ...

Δεν είχε πολλές επιλογές – την εξής μία – να σηκωθεί να φύγει, τουλάχιστον να γλυτώσει την μ***κία του να τον έχει χορτάτο δίπλα της να ροχαλίζει... Από βαρυστομαχιά της δικής της ολόκληρης της ύπαρξης... Σήκω Μαρία, αυλαία, δεν τον φέρνεις, ΔΕΝ...

(Υπάρχει κάτι πιο θλιβερό από το να σου βγαίνει η ψυχή ξεχασμένος από Θεό κι ανθρώπους στο ράντζο? Το να έχεις στις αποσκευές σου τις χιλιάδες φανταστικούς διαλόγους που έχεις κάνει με τον άλλον, να προσπαθείς να του πεις το ρεζουμέ κάνοντάς του απέλπιδο έρωτα, ξέροντας ότι εκείνος το διασκεδάζει απλά. Ναι, αυτό πλησιάζει... Με ξεφτίλα on top).

Επανέρχομαι...

cyberlaika είπε...

Πάνω σ'αυτό το σενάριο θα προσκαλούσα την Αphrodite να γράψει τα διάφορα δραματοποιημένα σενάρια που θα φώτιζαν την ψυχολογική θέση του κάθε πρωταγωνιστή.

Ντροπαλές μικρές ατάκες είπε...

Περαματάρης (επιστροφής): Διότι είδε ότι η Μαρία δεν είχε λεφτά και ήταν και θύμα ληστείας και δεν δέχτηκε να την περάσει.
Ληστής: Κλόνισε εντελώς την ισορροπία της Μαρίας
Μαρία:Όχι γιατί έκανε την προσπάθεια του ταξιδιού, αλλά γιατί δεν σεβάστηκε την επιλογή και την ελευθερία του Α (να μην την θέλει) και εκμεταλλεύθηκε την αδυναμία προς αυτήν του Β
Β: Διότι την έδιωξε και δεν την παρηγόρησε
Τώρα ο Α δεν νομίζω ότι φταίει, αφού την δέχτηκε και δεν τηνέδιωξε με τον άγριο καιρό, ούτε φταίει και ο περαματάρης της πρώτης διαδρομής. Όσο για τον ψυχίατρο νομίζω ότι είναι ουδέτερος

Antiphonist είπε...

Σωστός ο cyberlaika και προσθέτω-

Ολοι οι παράγοντες είναι "στερεότυπα" - η βία είναι αντρικό φαινόμενο (Λ), η επιστήμη επίσης (ψ), οι άντρες αποφασίζουν (Α, Β), άντρας ελέγχει τις συγκοινωνίες στον παραμυθότοπό μας (Π).

synas είπε...

Εργοτελίνα said...
O Synas την ειπε πουτανα,ενω αν ηταν αντρας..(τα κλασικα αρσενικα στερεοτυπα..)ΕΙΣΤΕ ΠΟΥΤΑΝΟΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!

Το ίδιο θα έλεγα και για έναν άνδρα, που δηλώνει ερωτευμένος με την Α και μόλις τρώει πόρτα τρέχει για αποκούμπι στην καημενούλα την Β, που ξέρει, πως τον θέλει και εκμεταλλεύεται την αδυναμία της. Ή τη δύναμή της -κατά Αφροδίτη. Όταν είσαι ερωτευμένος, δεν ψάχνεις για αποκούμπια. Τυραννιέσαι μόνος σου. Και κυνηγάς τ’ όνειρό σου. Δεν κοιτάς να βολευτείς. Αυτό το κάνουν οι πουτάνες και οι πούτανοι. Και οι ηλίθιοι και οι αδύναμοι. Σίγουρα όμως όχι οι ερωτευμένοι, όχι οι παθιασμένοι.

Rain Man είπε...

Όταν ένα άτομο πάει σε ψυχίατρο, και αυτός της λέει ότι το πρόβλημά της είναι σοβαρό και απαιτούνται πολλές συνεδρίες για την επίλυσή του, αυτό σημαίνει ότι όντως χρήζει βοηθείας που δεν είναι δυνατόν να της προσφερθεί από μη επιστημονικό προσωπικό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ψυχίατρος ή έλεγε ψέματα για να αμοίβεται όσο οι συνεδρίες θα συνεχίζουν, είτε έδειγε επιστημονική αμέλεια που αποδείχθηκε εγκληματική. Και στις δυο περιπτώσεις είναι ένοχος.

Ο Α μπορεί να είναι ένας ξηγημένος ψυχρός ορθολογιστής, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να πλαγιάσει μαζί της. Αν ήταν πράγματι ξηγημένος θα αρνούνταν να πλαγιάσει μαζί της. Το γεγονός ότι δεν την άφησε να φύγει με τον άσχημο καιρό δεν τον εξιλεώνει.

Το γεγονός ότι η Μαρία είναι ένα άτομο που υπακούει ξεκάθαρα στο συναίσθημα δεν την απαλλάσει από τις ευθύνες της. Σκεφτείτε τί θα γινόνταν στην κοινωνία άμα όλοι σκέφτονταν έτσι.

Ο ληστής όπως είπα και πιο πριν όντως δεν είναι ουσιώδες μέρος της ιστορίας αλλά τυχαίος.

advadventure είπε...

Ουφ! ΚΟυράστηκα. Πάω να λύσω κανένα sudoku, που εκεί "οι αριθμοί μένουν μόνοι" χωρίς ψυχολογικά προβλήματα. Μπορεί έτσι να προλάβω και το αλτσχάιμερ... Από τα τόσα που διάβασα σήμερα νομίζω ότι δεν θυμάμαι ούτε το όνομά μου.Καλή συνέχεια

aggelos-x-aggelos είπε...

Δώστα aphrodite!

Κρεμόμαστε από τα ακροδάχτυλά σου!

Nikos Dimou είπε...

Κι άλλες δύο εκδοχές που μου ήρθαν μέσω email:

Α)Κατά τη γνώμη ο μόνος που ενδεχομένως είχε τη δυνατότητα να προλάβει τα πράγματα ήταν ο ψυχίατρος.
Ηταν ο μοναδικός που είχε την ικανότητα –ειδικευμένος επιστήμων γαρ- να διακρίνει την παράκρουση και τον πανικό της Μαρίας.
Αλλωστε διέγνωσε τη σοβαρότητα και γιαυτό πρότεινε σειρά συνεδριών.Πέρα από αυτό δεν είχε και συναισθηματική φόρτιση.

Οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι ούτε ανάλογες ικανότητες είχαν ώστε να διαγνώσουν την εξέλιξη και πολύ περισσότερο έβλεπαν τα
Πράγματα ως άμεσα εμπλεκόμενοι, στενά ατομικά και ωφελιμιστικά.Είχαν αδυναμία μέσα στο μικρόκοσμό τους και τα συμφέροντά τους .

Οσο για τη Μαρία –το φυσικό αυτουργό- τι να πεί κανείς…Η αναποφασιστικότητά και η επαμφοτερίζουσα στάση της μαζί με τόν Maxiμαλισμό της την έφεραν σε αδιέξοδο.Κάπου έπρεπε να συμβιβαστεί…Ας πρόσεχε…

Να αφήσω λίγο τη φαντασία μου ?

Αν στη θέση της Μαρίας βάλουμε τον Ελληνικό λαό και στη θέση του ψυχιάτρου το σύνολο των πολιτικών και των κομμάτων ?

Αν στη θέση των υπολοίπων βάλουμε κράτη , κοινωνικές ομάδες , διεθνή προβλήματα?Οποιον έχει νόμιμο η όχι συμφέρον?

Εξαιρετική η παραβολή σας κε Δήμου. Υ.Γ Πότε η λύση-εις ?

Β)Στην αρχή μου θύμισε χριστιανική παραβολή, μέχρι που ο Β την έδιωξε. Στην παραβολή ο Β θα την δεχόταν κοντά του.

Νομίζω πως όλοι είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο της κοπέλας. Πρώτος από όλους ο Π που δεν έδειξε την αγάπη να την περάσει απέναντι χωρίς χρήματα (άσε που ήταν και αντιεπαγγελματικό, αφού ήδη ήταν πελάτισσά του), μετά ο Β που την έδιωξε ενώ μέχρι πριν την ήθελε (note: την ήθελε, όχι την αγαπούσε!).

Μετά τα πράγματα δυσκολεύουν για μένα. Ποιος φταίει πιο πολύ; Ο Ψ που ως γιατρός έχει καθήκον απέναντι στον όλο άνθρωπο και όχι μόνο όσο τον αφορά το κομμάτι για το οποίο ο ασθενής έρχεται να τον δει, ή ο Α που ενώ κοιμήθηκε μαζί της, τελικά την έδιωξε; Θα έλεγα πρώτα ο Α και μετά ο Ψ.

Τέλος, θα έβαζα τον Λ και τη Μ. Οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο μπερδεμένοι και χρειάζονται τόση αγάπη για να ξεμπερδευτούν αλλά δεν τη βρίσκουν.

Πολύ καλό post, Νίκο! Προφανώς και η απάντησή μου είναι πολύ απλοϊκή, και σου ζητώ συγγνώμη για αυτό!

Όσο για τη ζωγραφιά... Στην αρχή νόμιζα πως έδειχνε τον τάφο της Μαρίας, έχοντας μόνο διαβάσει τον τίτλο του post, ή πωε ήταν μια ζωγραφιά που η αυτόχειρας-Μαρία είχε ζωγραφίσει μέσα στην τρέλα της (γιατί μπορεί το post να είχε σχέση με το άλλο post περί τρέλας που είχες λίγες μέρες πριν -μήπως κάποια Μαρία πέθανε όντως)

Μετά την ανάγνωση του post, οφείλω να πω πως είναι πετυχημένη η ζωγραφιά, αν και δε μου αρέσουν οι μόνο τρεις λωρίδες πρασίνου στη μεριά της Μαρίας.

New Kid On The Blog είπε...

Επειδή μ’ αρέσει η κοινωνική ψυχολογία και αυτά τα tests είναι ένα από τα ενδιαφέροντα μου να πω τα εξής:

- Αυτή η ιστορία δεν είναι ένα αστυνομικό διήγημα. Ούτε διερευνά κώδικες σκέψης, λογική και συμπεράσματα. Είναι μια παρέλαση χαρακτήρων που ο αναλυόμενος ταυτίζεται λιγότερο ή περισσότερο μαζί τους. Έτσι με ένα γρήγορο scroll down βλέπετε πόση ποικιλία συνδυασμών έχει προκύψει στις απαντήσεις ανάλογα με το ταμπεραμέντο του κάθε ενός ξεχωριστά.

- Εάν κάποιος μπορεί να «διαβάσει» τις απαντήσεις μπορεί να βγάλει συμπεράσματα για τον άλλο. Έτσι εάν μπλοκοφλερτάρετε με κάποιον/α ήρθε η ώρα να μάθετε ποιος πραγματικά είναι.

- Δύο βιβλία που μου αρέσουν και συστήνω «Let’s both win” Arnold Mol και “Test your own aptitude”Jim Barrett

Nikos Dimou είπε...

Δεκαπέντε αράδες έγραψα Θεά - κι τις έκανες ήδη τετρακόσες. Ίσαμε να ολοκληρώσεις τις βλέπω δύο χιλιάδες. Έτοιμο το μυθιστόρημα...

Εκδότης!!!

cp είπε...

H Maria, ferthike ap tin arxi os to telos san thyma kai san atomo epipolaio. Ama den ksereis kolympi perpatas mexri na vreis gefyri. To ti sou kanei o A, o B kai o kathenas, polema to.

georgia m. είπε...

synas said:

Το ίδιο θα έλεγα και για έναν άνδρα, που δηλώνει ερωτευμένος με την Α και μόλις τρώει πόρτα τρέχει για αποκούμπι στην καημενούλα την Β, που ξέρει, πως τον θέλει και εκμεταλλεύεται την αδυναμία της. Ή τη δύναμή της -κατά Αφροδίτη. Όταν είσαι ερωτευμένος, δεν ψάχνεις για αποκούμπια. Τυραννιέσαι μόνος σου. Και κυνηγάς τ’ όνειρό σου. Δεν κοιτάς να βολευτείς. Αυτό το κάνουν οι πουτάνες και οι πούτανοι. Και οι ηλίθιοι και οι αδύναμοι. Σίγουρα όμως όχι οι ερωτευμένοι, όχι οι παθιασμένοι.

...............

Αν πράγματι το πιστεύετε αυτό,σας βγάζω το καπέλο(για την ώρα)
:)

andy dufresne είπε...

Σχεδόν ταυτίζομαι με την άποψη του ανώνυμου επιστολογράφου Α στο σχόλιο του ΝΔ στις 7:33 μμ.

aphrodite πριν βάλεις την υπογραφή σου στο συμβόλαιο του εκδότης-για-χάρη-σου-ΝΔ, θυμίσου ότι σου δίνω τα διπλά απ' ό,τι σου προσφέρει...

georgia m. είπε...

nikos dimou said:

Ο Α είναι ψυχρός ορθολογιστής. Ξηγημένος - δεν σε θέλω ούτε πριν - ούτε μετά.

...................

Δεν το ξερα ότι λέγονται "ξηγημένοι" ορθολογιστές αυτοί που εκμεταλλεύονται τον έρωτα ή την αδυναμία του άλλου!Αν είσαι ξηγημένος το δηλώνεις ξεκάθαρα και φεύγεις,απομακρύνεσαι από την αρχή - όχι κατόπιν εορτής ή κρεβατιού ή όπως θέλετε πες τε το(εγώ θα το λεγα αλλιώς αυτό αλλά να μην κατηγορηθώ ότι μου λείπει και η ευιασθησία...)
Εγώ θα του απέδιδα πιο σκληρούς χαρακτηρισμούς.

synas είπε...

Λοιπόν -άσχετο αυτό τώρα- αυτή η Αφροδίτη, που μάλλον έχει περισσότερη αίγλη σ’ αυτό το blog απ’ ότι ο ΝΔ, είναι πολύ ιδιάζουσα περίπτωση. Προσωπικώς, μου κάνει για σχιζοφρενές «τρίτο φύλο». Δηλ. τουλάχιστον 4 προσωπικότητες. Κι αυτό το ανεξέλεγκτο γράψιμο, σε διάφορες γλώσσες και στυλ, μια μαμά, μια πουτάνα, μια οικονομολόγος… Δεν παίρνω θέση, αλλά πραγματικά δεν είναι παράξενο φαινόμενο;

Dormammu είπε...

Καλησπέρα! Δίαβασα επί τροχάδην όλα τα σχόλια. Κρίμα που δεν μπόρεσα να σχολιάσω νωρίτερα...

Νομικά, δεν υπάρχει ευθύνη κανενός για τον τραγικό χαμό της Μαρίας.

Θα μπορούσαμε μόνο να κατηγορήσουμε τον (Λ)ηστή για την αφαίρεση των χρημάτων της Μαρίας, η πράξη του όμως αυτή δεν τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τον πνιγμό της.

Case closed.

Υποθέτω πάντως ότι τύψεις θα πρέπει να νίωθουν όλοι πλην του ορθολογιστή (Ψ)υχιάτρου), ακόμα κι ο ΝΔ που ουσιαστικά την "σκότωσε". Χάθηκε να την περάσεις απέναντι και να την βάλεις να ερωτευτεί κάποιον απο τη σωστή μεριά του ποταμού????

georgia m. είπε...

@Andy:

Εκείνα τα σπορτέξ παπούτσια θα μου τα πάρεις,βρε μπαμπά;
Τρία χρόνια τα περίμενα.

Ergotelina είπε...

synas..λες και ζεις στον προ-προηγουμενο αιωνα του Ρομαντικου Ιδεαλισμου...Ας ειμαστε ειλικρινεις..
Ολοι ψαχνουμε για ενα αποκουμπι..
Παντα υπαρχει ο "διαβολακος" που θα μας παρασυρει σε μη πρεπουσες συμπεριφορες..ας μαθουμε να συγχωρουμε,οσο δυσκολο και να ειναι αυτο..
Τι Χριστιανοι το Θρησκευμα ειμαστε..
ακομα και ο Γατος Βουδιστης θα συμφωνουσε σε αυτο!!..

New Kid On The Blog είπε...

Για να γράψει κάποιος χρειάζεται έμπνευση και δεν υπάρχει καλύτερη έμπνευση από μια γυναίκα ή ένα άντρα που αγαπάς, ο οποίος διαβάζει το κείμενο σου. Έτσι γράφονται τα αριστουργήματα!

@ΝΔ
Κάνατε με το μαγικό σας ραβδί την Αφροδίτη μια πολύ καλή συγγραφέα (Σαν επαγγελματίας μου φαίνεται εμένα).

@Αφροδίτη
Φοβερά κείμενα! Θα μας γεμίσεις κόμπλεξ! Όταν μεγαλώσω θα γράφω έτσι;

synas είπε...

@Εργοτελίνα
Δεν μ’ ενδιαφέρει (μα καθόλου) η θρησκεία και δεν τίθεται θέμα για πρέπουσες και μην πρέπουσες συμπεριφορές. Ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει ή ό,τι καταλαβαίνει. Αλλά, να, η Μαρία πνίγηκε…

Antiphonist είπε...

@εργοτελινάκι

>>> Παντα υπαρχει ο "διαβολακος" που θα μας παρασυρει σε μη πρεπουσες συμπεριφορες...

Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτός... "Down, wanton, down!"

>>> Τι Χριστιανοι το Θρησκευμα ειμαστε..

Εμμμ....«τη εξαιρέσει εμού».

blade runner είπε...

πω, πω, το καλό έχασα κι όχι τίποτε άλλο, έδωσε και το κλειδί της ερμηνείας ο Γάτος.

Δεν πειράζει, φεύγω από το γραφείο τώρα - κολασμένη μέρα σήμερα - και πάω στο σπίτι, να το διαβάσω με την ησυχία μου, να διαβάσω και τα σχόλια, και αν έχω κάτι να γράψω μετά από όλα αυτά...

Σε λίγο, σε λίγο, δεν γλυτώνετε!

Nikos Dimou είπε...

synas said...
"Λοιπόν -άσχετο αυτό τώρα- αυτή η Αφροδίτη, που μάλλον έχει περισσότερη αίγλη σ’ αυτό το blog απ’ ότι ο ΝΔ..."

To τι καλό μου κάνει αυτό δεν λέγεται...

Να την χρίσω διάδοχό μου και να ηρεμήσω!

Αφρω - ΘΕΑ -
Πάρε την μπλογκιά!

aggelos-x-aggelos είπε...

Πολύς λόγος έγινε για το αν ο Α έπρεπε να κάτσει στη Μ το μοιραίο βράδυ. Ας δουμε πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί να σκέφτηκε:

1. Ωραία, ευκαιρία για ένα γρήγορο

2. Την καϋμένη τη λυπάμαι

3. Τι είναι χειρότερο; Η αποψινή υστερία ή τα αυριανά μούτρα; Τα αυριανά μούτρα.

4. Μήπως είμαι πολύ εγωιστής που δεν θέλω ούτε μια φορά μαζί της; Δεν μου προκαλεί και απέχθεια.

Είναι σε όλες τις περιπτώσεις όλα όσα τον χαρακτηρήσατε;

georgia m. είπε...

Αποδίδει το silent treatment!...Αχ,newlens,που¨σαι κι εσύ;

vassiliskou είπε...

AFRODITIIIII!

THELO NA KANO TA PAIDIA SOU, M'AKOUS?

(ti 4, 14 porsopikotites kai liga vazeis... min po tora poia mou aresei pio poly, tha ektetho!)

Fovero post pandos, makari na eixame enan pinaka na kratagame score! Bravo Dimou!

Ok, Afrodite, take your time, mi se anxonoume kiolas...

(gia ta paidia, pote efkaireis eipame?)

Soulnifer είπε...

Zhtw sugnwmh pou den exw ellhnikh grammatoseira sth douleia mou--eimai ejwteriko.

Peramatarhs
Lhsths
Maria
A
B
Yuxologos

O Peramatarhs htan o pio adikos. Sigoura thn hjere, 8a eixe janaperasei apenanti, ki an auth tou ejhghse oti th lhsteyan 8a eprepe na thn afhsei na perasei etsi mexri thn epomenh fora pou 8a ton jeplhrwne. Ligh an8rwpia den eblaye pote kanenan.
O Lhsths htan apla h stagona pou ekane to pothri na jexeilhsei oson afora thn apelpisia ths, ka8ws kai o kataluths gia na ftasoun ws ekei ta pragmata.
H Maria sigoura 8a mporouse, afou thn eixan lhsteyei, kai afou o peramatarhs den thn afhne na perasei, na paei pisw se opoion apo tous 3 antres (A, B 'h Y) enoiw8e pio aneta kai na zhthsei daneika, 'h na ebriske kati na kanei ws antallagma ston peramatarh (mhn eiste ponhroi--na tou bayei th barka gia paradeigma!!). Den htan anagkh na pesei sto potami, h hli8ia.
O A pou prwta thn phdhje kala-kala (de me noiazei ama tou ta erije auth, 8a mporouse na krathsei xarakthra kai na mhn parei auto pou sigoura den ton xalage kai meta na th diwjei).
O B einai o monos pou den adikw. Kala, thn agapaei ktl, ara fer8hke sklhra, alla ki auth ton xrhsimopoiouse ekeinh thn wra, opote kala ths ekane.
Pou pame na upologisoume to skor mas???? :)

Pink Panther είπε...

Τώρα, θα μάθετε ΟΛΗ την αλήθεια.

Φταίω ΕΓΩ, που δεν έστειλα εγκαίρως τον inspector Ντρέϋφους να τη σώσει.
Παρ’ όλο που παρακολουθούσα από απέναντι (με τα κιάλια του ΝΔ).
Όλοι οι «της άλλης όχθης» + τον περαματάρη, ανακρίνονται στην ασφάλεια.

Για να κάνουμε το τεστάκι τώρα, η ερώτηση λέει:
«...Κάθε ένα εμπλέκεται στη υπόθεση που οδηγεί στον θάνατο της Μαρίας. Ευθύνονται όλοι; Ποιος περισσότερο, ποιος λιγότερο και ποιος καθόλου;...»
Άρα, σε κάθε ένα από τα άτομα, ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει απόδοση ευθύνης ή όχι & με αιτιολόγηση. Πάμε λοιπόν.

IMHO,

Την ΠΛΗΡΗ ευθύνη για τις ενέργειές της & τα αποτελέσματά τους, έχει η ίδια η Μ. Δε μπορούμε να μη «δικαιολογήσουμε» κάπως, την απόφασή της να βουτήξει στο ποτάμι.
Η απέναντι όχθη, δεν της έδωσε καμιά βοήθεια, τίποτα θετικό. Μόνο αρνητικά συναισθήματα & εμπειρίες.
Ήθελε – πάση θυσία – να γυρίσει στην «όχθη της», στο δικό της ασφαλή χώρο. (Home sweet home).

Ο Π της ανέβασε στα ύψη την αρνητική της ψυχολογία, (κορύφωση στις αναποδιές), παρ’ όλο που ο ίδιος λειτούργησε ως «τυπικός» επαγγελματίας. Θα θεωρούσα ελάχιστη την ευθύνη του.

Ο Λ, είχε βάλει το αμέσως προηγούμενο λιθαράκι. Και πάλι, ο Λ λειτούργησε ως «τυπικός» ληστής. (δε φέρνει σε κανέναν την πλήρη απόγνωση, μια ληστεία, ε; Το λέω με πλήρη επίγνωση.) Κι εδώ το μέγεθος ευθύνης ελάχιστο.

Ο Β έφερε το 2ο μεγαλύτερο πλήγμα στην ψυχολογία της. Η ευθύνη του όμως, μικρή κατ’ εμέ. Χωρίς τον Λ (& μετά τον Π), γιατί να πέσει στο ποτάμι!

Ο Α ήταν το 1ο «χτύπημα». Η Μ, ήξερε – περίπου - τι θα αντιμετώπιζε. Αλλά πως να τη χωνέψει τη live & hot χυλόπιτα! Ελάχιστη έως καθόλου ευθύνη. Εκ των προτέρω η θέση του ήταν γνωστή. (το «ελάχιστη», επειδή την άφησε να περάσουν τη βραδιά κάνοντας σεξ & της έδωσε κάποιες ελπίδες).

Ο Ψ τώρα, ε, δε νομίζω ότι έχει καμιά ευθύνη ο άνθρωπος. Σκέτος επαγγελματίας. (Καλός ή κακός, αν τον επισκεφθούμε θα μάθουμε. Το τεστ δε δίνει στοιχεία...)

Στα ντιβάνια μας τώρα & καλά ξεμπερδέματα...

georgia m. είπε...

@aggelos-x-aggelos:

Μήπως ήταν και πολύ ναρκισσιστής;Μήπως δεν σκεφτόταν την άλλη πλευρά γιατί δεν ήθελε να πονοκεφαλιάσει βραδιάτικα;Μήπως δεν τον ενδιέφερε καν πώς θα ήταν την άλλη μέρα η άλλη πλευρά και είχε ήσυχη τη συνείδησή του;(Η οποία ήταν και πολύ large - δε λέω!)

Ergotelina είπε...

Mηπως η wanton Venus εχει παρει ηδη το password του Γατου ως Αφρο-γάτος και ο Γατος ετοιμαζεται για διακοπες;;;;...(καλοκαιρι πλησιαζει..)δινοντας οδηγιες απ το τηλεφωνο..κατα εκει το παει....ο Γατος..ο πολυμηχανος..

Stavros Katsaris είπε...

Κοντεύει να σπάσει το κεφάλι μου με αυτή την ιστορία.
Προσπαθώ αρχικά να μπω στο ψυχικό κόσμο της Μαρίας. Δεν ασχολούμαι με οτι συνέβη πριν αλλά με την τελευταία της επιλογή. Να περάσει το ποτάμι.
Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο δεν ζητά δανεικά από τον Α.
Αφού αυτός της εξηγήθηκε χωρίς να είναι σκάρτος. Τι την κάνει να μην ξαναπάει σπίτι του και να του ζητήσει δανεικά?
Επίσης η κινησή της να ζητήσει άσυλο στον Β που ξέρει πως την αγαπά. Πηγαίνει εκεί εκ του ασφαλούς και πιστεύω πως αυτό είναι που κλονίζει την αυτοπεποιθησή της ακόμη περισσότερο.
Και αμέσως μετά οδηγείτε στον ψυχίατρο.
Άραγε γιατί?
Για τον έρωτα που δεν κατέκτησε παρά την προσπάθεια που έκανε ή για τον έρωτα που έχασε εξαιτίας των χειρισμών της?
Στην πρώτη φάση έχω ήδη απαλλάξει τον Α και το ψυχίατρο!
Δεν βρίσκω επίσης λόγω να ενοχοποιήσω τον ληστή πέρα από την νομική ευθύνη.
Ληστής είναι λογικό μου φαίνεται πως θα την έκλεβε.
Μου έχει μείνει λοιπόν ο Β και ο Π.
Ο Β είναι η δεύτερη εκπληξή μου. Με τα δεδομένα που έχουμε θεωρώ πως θα ήταν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο.
Και όμως. Ο Έρωτας του για την Μ είναι εγωιστικός. Απαιτεί πίστη από την Μ την στιγμή που δεν έχουν κάτι να τους ενώνει.
Και όταν η γυναίκα που υποτίθεται πως αγαπά του ζητά τις φτερούγες του αυτός δεν έχει πια αγάπη για κάτι που ποτέ δεν ήταν δικό του.
Και αλήθεια θα μπορούσε ποτέ ένας άνθρωπος να μας ανήκει ολοκληρωτικά? Ακόμα καλύτερα θα μπορούσαμε εμείς να ανήκουμε κάπου ολοκληρωτικά? Και αν η απάντηση είναι όχι τότε πως το ζητάμε από τον άλλο?
Είναι για μένα λοιπόν ο Β ο δεύτερος υπεύθυνος γιατί οδήγησε την Μ στην κατάρρευση.
Τρίτος και τελευταίος ο Π. Τους άλλους δυο τους έχω απαλλάξει.
Ο Π γιατί αντιπροσωπεύει τον στυγνό επαγγελματία.
Σίγουρα πρέπει να αμοίβεται κανείς για τις υπηρεσίες που προσφέρει αλλά η ζωη σε μαθαίνει πως καμμιά φορά πρέπει να αξιολογούμαι κάποιες καταστάσεις και να βοηθάμε αν υπάρχει πρόβλημα. Με δεδομένο οτι η Μ του εξήγησε τι της συνέβη θεωρώ απογοητευτικό οτι δεν τη βοήθησε.
Έχουμε λοιπόν
Μ
Β
Π

Pink Panther είπε...

Όλο κι ομορφαίνει το μπλοκ της Αφροδίτης,
εεεεχχχμμμ του κυρίου Νικόδημου ... ήθελα να πω!!!
(Μωρέ θα φάμε πόρτα στο τέλος...)
:-) :-) ;-)

aphrodite είπε...

Μάααα’στα, μάααα’στα, τι έχουμ’ιδώ? Μπα μπα μπα... Βριε βριε βριε... Ψώνιου, θα τα πω στουν Μπάμπ’ μετά να γελάσουμι – τέτοια κομμάτια δεν μας έρχουντι κάθι μιέρα... Ωπ! Καααλούς του κορίτσ’, πού πας μάτια μ’ να σι πάου? Κάτσι μισού λεπτού να λύσου του σκοινί κι να βουλευτού, ουμπφ, να, έλλλλα του κουπί... Ωωωωχ, τώρα μάλ’στα!... Χμ, εμ.... γκχ-γκχ... Ραντιβουδάκ’? Ραντιβουδάκ’? Ξέρ’ς μουρέ κουπιλλιά, ιέχει βαρύν’ τούρα βραδάκ’, ιέρχετι κι μπουρίν’, σι καμμιά ούρα θα ρίχν’ καρεκλουπόδαρα, άσι που θα σηκουθεί κι αέρ’ς, τι αέρ’ς, τυφούνας που λέν’, χι χι... Κοίτα νά’σι καλά ντυμέν’, γιατί μιτά θα μας πάρ’ ου διάουλ’ς, θα σηκούσ’ κύμα κι στου πουτάμ’, τι κύμα, ούλους θα μας σκιπάσ’, γι’αυτού στου λιέου, να προυσέχ’ς ικεί που θ’ πας... Ιέχεις αγόρ’? Καλά, του αμίλητου νερού...

.
.
.
Κοίτα, φουσκονιριάζ’, νύχτουσ’ κι – χμ, καλά...
.
.
.
Καλά ιε? Ευτυχούς που ιέχω κι κούρνα (ΜΠΙΙΙΙ-ΜΠΙΙΙΙ!) κι φανάρ’ κι ιέτσ’ μι γλιέπουν, ιέτσι που σήκουσι ου καιρούς, μπουρεί να πίσουν πάνου μας, χαρ-χαρ, Αλλά μασάει ο Λιεχτέρ’ς?... εεεε, καλά, ναι, μπφ...
.
.
.

Χάιντι, φτάκαμι, κοίτα μη κρυούσ’ς, κι είσι κι ουμουρφούλα, ιεγώ ιδώ θα είμι, άμα μι θιες μετά, ιεκτούς αν μου κάτσει κάνα ιέκτακτου, ναι, αλλά θα ξαναγυρίσ’, μήπους μι χρειάζισ’ τίπουτα... τρια τάλληρα, ναι γειά σου, α-χα, α-χα, σαν του τραγούδ’ μι τουν καρουτσιέρ’, αντιε, στου καλού, (γαμού τη γκίνια μου, γαμού, ούτε μπουρμπουάρ, γυναίκις σου λέει) ναι, ναι, γεια σου... Ρε τι’ν’τούτις, νυχτιάτικ’, χειμωνιάτικ’.. Βούλτες κι πιράσματα... Α ρε ξύλου που θέ’τε ούλεεεες! Τσκ-τσκ, τσούλες!


(το «τσούλες» κανονικό, όχι «τσόλες»!)

Iεπανιέρχουμι...

takis vasilopoulos είπε...

Απ'οτι καταλαβαινω είναι ένα test που δειχνει πόσο εκτιμουμε την ψυχρη λογικη και ποσο το συναισθημα.

Για παραδειγμα κάποιος που θα βάλει σαν πρωτη σε φταιξιμο τη Μαρια και τελευταιο τον Α τότε εκτιμα πολυ την ψυχρή λογικη

Αν πάλι κάνουμε το αντιθετο ( δηλαδη πουμε οτι τελέυταια φταιει η Μαρια ) τότε εκτιμουμε πολυ το συναισθημα και λιγότερο την ψυχρη λογικη.

Οπως πάντα χρειάζονται και τα δύο για να επιβιώσουμε στη ζωη.

Και όσον αφορα την υπέροχη ιστορια της Αφροδίτης μου θύμισε πόσο αδύναμοι είμαστε στον έρωτα.Στον έρωτα για παραδειγμα,δεν θα τον ζήσεις ποτε αν σκέφτεσαι με ψυχρη λογικη.Αλλα επειδη προκειται για ένα παραλογο και απανθρωπο ( οσο και υπεροχο ) πολλες φορες συναισθημα καλο θα ήταν καποιες φορες να θυμόμαστε λίγο τη λογικη,για να μην μας σκοτώσει αυτο το πάθος.......
Λιγο ,ελάχιστα πριν την άκρη
του γκρεμου ( του έρωτα ) σε παρακαλω,κάνε ένα βήμα πίσω.Μη ζητάς τη λύτρωση του τραγικου ήρωα.Λιγο πριν αγγιξεις το μαυρο δέξου ένα κομματι λογικης...λιγο ,οσο γινεται και αντεχεις...



@Γεωργια

Εχει δίκιο ο Ν.Δ.
Ο Α είναι ξηγημενος ψυχρος ορθολογιστης.
Αλλα είναι ενα ξηγημένο γουρουνι.
Ξηγημενος οσον αφορα τη Μαρια αλλα φυσικα απανθρωπος.
( καλα έκανες και αντεδρασες,στην καθημερινη γλώσσα έχουμε δώσει άλλη έννοια στον ξηγημενο,την έννοια του << εντάξει >> .Ε,φυσικα << εντάξει >> δεν ήταν....

georgia m. είπε...

@takis vassilopoulos:

Γεια σου,καλέ μου Τάκη,είσαι από τις ελάχιστες παρουσίες που έχω προσέξει και ξέρεις πόσο σε συμπαθώ.
Τώρα αν το κοροϊδέψει αυτό κανείς,δεν μας αφορά,νομίζω,εκείνος θα χάνει όντας ΜΟΝΟ ψυχρός ορθολογιστής,δηλαδή ένα γουρούνι,όπως προείπες.
(Σε περιμένει μήνυμα στο ηλεκτρονικό σου ταχυδρομείο)

synas είπε...

Συγγνώμη, ρε παιδιά, τι έπρεπε να κάνει ο Α δηλ.; Αυτή πήγε και χώθηκε στο κρεβάτι του. Εκείνη την ώρα της χάριζε τον παράδεισο. Αυτό δεν ήθελε η Μαρία; Τον έρωτα του; Έπρεπε να της δώσει κι όλη του τη ζωή; Να θυσιαστεί;
Καλύτερα παρμένη και απογοητευμένη, παρά άπαρτη και απογοητευμένη. Καλύτερα πλούσιος, όμορφος, υγιής κι ανικανοποίητος, παρά φτωχός, άσχημος, άρρωστος κι ανικανοποίητος.

Ni_Chi είπε...

Ως Θεα ειναι λογικο να εχει πολλες προσωπικοτητες γιατι ο καθενας μας βλεπει σε αυτη την Θεα οτι εκεινος θελει.

Δυστυχως ομως δεν εχει λατρευτικο χωρο, παρα διατηρει ενα ξωκλησι σε τουτο δω το μπλογκ.

Αραγε ποσες θυσιες πρεπει να κανουμε για να εξευμενισουμε την Θεα και να δημιουργισει τον δικο της χωρο?

Gavrilos είπε...

@Synas=ti na kane?den vlepeis thn Georgia pou xresimopoiei to electronico tahydromio?..afta ta epathe h Maria thn epohi pu eleipe h tecnologia,den ypyrhan tote blogs..

Yosemite Sam είπε...

μετά από πολύ κόπο,κατάλαβα ότι "άλλα ζητά η ψυχή σας,γι άλλα κλαίει".Οπότε,εναρμονίζομαι με τις απαιτήσεις σας.

Εχω μία υποψία ότι κάτι τέτοιες τραυματικές εμπειρίες, οδήγησαν τη μαρία να αλλάξει το ονομά της, και να πορεύεται του λοιπού φέρουσα πανοπλία.

It's a sad story..

georgia m. είπε...

@yosemite sam

Βλέπω το πιάσατε το υπονοούμενο...
:)

Soulnifer είπε...

Wraia ola ta sxolia, omologw oti me kanoun kai skeftomai polu perissotero thn istoria kai to an eu8unetai kaneis sto telos. Thn eipa stous sunergates mou kai oloi (3) apanthsan pws ftaiei h Maria. Alla pali, den exoun sunh8isei enas emporakos san ton peramatarh na tous dinei kati dwrean--Amerikh menw, blepete.
H plaka einai oti ekeinh thn wra enas ap;tous sunergates mou mas elege mia istoria sthn opoia epaije to rolo tou A. Jhghmenos, alla oxi sta8eros--kai meta auth phge kai phre xapia kai ekoye kai tis flebes ths! Entajei, toulaxiston h Maria eixe perissoterh dunamh--de me 8es? Exei ki allou portokalies (oso ki an den mou arese o tropos ths).
Anyway, Ke Dhmou, den katalaba akribws apo tis ejhghseis sas ti sumbolizei o peramatarhs, autos pou 8ewrw ton pio apan8rwpo apo olous.
Epishs, kapoios eipe "Egw eimai h Maria, to exw janakanei to test". Dhladh eisai autos ston opoio apodideis tis ligoteres 'h tis perissoteres eu8unes???

synas είπε...

Θα έπρεπε ο Α να τη διώξει μες στον κακό καιρό και να της πει «Να πας στον Β, που σ’ αγαπάει»; Λες και είναι σημαντικότερο ποιος μας αγαπάει από το ποιον αγαπάμε εμείς. Κι αν πήγαινε θα ήταν καλύτερα τα πράγματα; Θα πέθαινε εν ζωή. Και ανικανοποίητη. Επιμένω.

Ergotelina είπε...

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ~~~~~ΜΑΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ!!!..~~~~~~~Ο ΓΑΤΟΣ ΠΗΡΕ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΘΕΣΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΞΑΝΑ!..>>>>((ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ
ΤΟ ΓΑΤΟΣΠΙΤΟ ΕΔΩ..))
..~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~..
Κύλαγε το τσέρκι στην οδό Φυλής
άστραφτε στον ήλιο κάποια τζαμαρία
άρπαζες την πέτρα δίχως να σκεφτείς
τίναζες το χέρι κάτω η τζαμαρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία


Κόβαμε διχάλες απ' τη μυγδαλιά
είχαμε ρημάξει τη φτωχή πλατεία
έβαζες σημάδι γλόμπους και πουλιά
και του κυρ Αλέκου τη χοντρή κυρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία


Πάνω στο πατίνι με τα ρουλεμάν
τρέλαινες τον κόσμο απ' τη φασαρία
κι οι νοικοκυραίοι φώναζαν αμάν
λέγαν θα καλέσουν την αστυνομία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία



Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Ερμηνευτές: Γιάννης Πουλόπουλος

Nikos Dimou είπε...

Ni_Chi said...
"Αραγε ποσες θυσιες πρεπει να κανουμε για να εξευμενισουμε την Θεα και να δημιουργισει τον δικο της χωρο?"

Δεν χρειάζεται - έχει εδώ χώρο προνομιούχο - πρώτο τραπέζι πίστα - έτοιμο κοινό - πληρωμένα όλα τα γενικά έξοδα... και τον αρχιγάτο στα πόδια της να χουρχουρίζει... που θα βρει καλύτερα

georgia m. είπε...

@εργοτελίνα:

Ευχαριστώ για το τραγούδι που μου θύμισες το απόγευμα!
Α,η Λίνα Νικολακοπούλου είναι από τις αγάπες μου στο χώρο του στίχου αλλά και γενικά.

synas είπε...

@ΝΔ
Μόνοι μας βάζουμε τα δάχτυλά μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Και μετά το παίζουμε large…

Optimus είπε...

ΠΛΜ ΒΑΨ ή
ΛΠΜ ΒΑΨ ή
ΜΛΠ ΒΑΨ ή
ΛΜΠ ΒΑΨ ή
...
κ.λ.π.

Γενικώς δεν μπορώ να αποφασίσω. Πάντως τη σειρά τη νιώθω έτσι, οι τρεις πρώτοι να είναι διάφοροι συνδιασμοί από ΠΛΜ που συνδέονται πιο άμεσα με τη συμφορά, ενώ οι άλλοι (ΒΑΨ) συνδέονται πολύ λίγο έως και σχεδόν καθόλου, εκτώς ίσως μόνο από τον Β που θα μπορούσε να τη δεχτεί στο σπίτι του για μια μέρα (αλλά δεν ήξερε τι επρόκειτω να συμβεί).

Ίσως και πάλι να είναι κάτι σαν:
ΛΠ ΜΒ ΑΨ, με τα τρία ζευγάρια να καταλαμβάνουν τρεις θέσεις με βάση το πόσο φταίνε (μάλλον πόσο άμεσα ή άδικα σχετίζονται με το αποτέλεσμα), από αριστερά προς τα δεξιά.

Και γενικώς δυσκολεύομαι να θέσω φτέξιμο σε κάποιον. Για τις συμφορές που μας συμβαίνουν όλοι φταίνε ή και κανένας, όλοι έχουν τους λόγους τους, όλοι έχουν το δίκιο τους.

Και πάλι οι σκέψεις μου συνδιάζουν εκτός από την αμεσότητα της πράξης του καθενός με το αποτέλεσμα, και το πως νοιώθω το δίκιο του καθενός. Ας πούμε, ο ληστής πάει κάρτα στην πρώτη θέση μου γιατί εγώ θεωρώ ότι η ληστεία μόνο συμφορές μπορεί να φέρει και δεν τον πάω το ληστή γενικά. Ο Π πάλι τη δουλειά του έκανε, αν είμουν ο Π όμως και άκουγα τη συμφορά της Μαρίας θα έλεγα "δεν πειράζει, σε περνάω δωρεάν", αλλά δεν είμαι στη θέση του Π. Είναι ευκολότερο να καταλήξει κανείς ότι η Μαρία φταίει αμεσότερα, εγώ γιατί να φταίξω για τις δικές τις επιλογές, αλλά από συμπάθεια τη βάζω 2-3 συνήθως. Γενικότερα είναι υποκειμενικό και εξαρτάται από τη πλευρά που το ζει κανείς. Ακόμα και ο ληστής έχει το δίκιο του. Εγώ πάντως λυπάμαι περισσότερο τον Β που θα νοιώθει ενοχές που δεν την κράτησε στο σπίτι του. Που να 'ξερε..

Πολύ ανάλυση, θα μπορούσα να συνεχίσω, μας θέσατε σημαντικό πρόβλημα :)

georgia m. είπε...

Καταλαβαίνω τη σκέψη σας αλλά η ενοχή εκ των υστέρων είναι,δυστυχώς,άχρηστη.

synas είπε...

Λοιπόν, Αφροδίτη;
«Α ρε ξύλου που θέ’τε ούλεεεες! Τσκ-τσκ, τσούλες!»
Τι έγινε παρακάτω;

skoumas είπε...

neuronik said...

Γεια σου φίλε neuronic!

Ergotelina είπε...

Και η Γεωργια πότε θα κανει blog?..εχει τυλιχτει στα σεντονια της Θεας..αν και Ναϊάς....

Yosemite Sam είπε...

Δεν είχε πολλές επιλογές – την εξής μία – να σηκωθεί να φύγει, τουλάχιστον να γλυτώσει την μ***κία του να τον έχει χορτάτο δίπλα της να ροχαλίζει...

Ξαφνικά μπουκάρει στην καλύβα ο φώσκολος.

Αφροδίτη της λέει (αφροδίτη τη λέγανε τελικά), θέλω να κάνω τα σήριάλ σου τώρα.

Α να χαθείς ηλίθιε του λέει αυτή.Δε θυμάσαι που στο τέλος με τη λάμψη πατώσαμε;

Ναι αλλά τώρα θα το γυρίσουμε στο βουκολικό.

Η συγγραφεύς ταραχθείσα σφόδρα,
έμεινε να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην πρότάση του οικοδεσποτη και αυτή του μεγάλου μας σκηνοθέτη..

antvol είπε...

Λοιπόν, έχουμε και λέμε (ευθύνη κατά αύξουσα σειρά): 1/ Μαρία: έχει το λιγότερο μερίδιο ευθύνης. Κι αυτό γιατί σε ελάχιστο χρόνο δέχθηκε τόσα αρνητικές επιδράσεις, που κυριολεκτικά απορρυθμίστηκε.
2/ Α: ενήργησε φυσιολογικά. Δεν προκάλεσε τον ερχομό της Μ. σπίτι του, προφανώς και δεν μπόρεσε/θέλησε να πει όχι τη νύχτα, το πρωί επανήλθε στη σταθερή του θέση και ευγενικά απέπεμψε τη Μ. 3/ Ληστής: επαγγελματίας, τι άλλο να'κανε; Εξάλλου, δεν γνώριζε, ούτε όφειλε να γνωρίζει το δράμα που μόλις είχε παιχτεί, αυτός την ώρα που οι άλλοι ερωτεύονταν δούλευε. 4/ Βαρκάρης: επαγγελματίας κι αυτός, αλλά άκαρδος. Τι τον πείραζε να την περάσει απέναντι και να πληρωθεί μετά; 5/ Β: ο συνήθης ανασφαλής άνδρας, ερωτευμένος τρελά μέχρι να μάθει ότι το αντικείμενο του πόθου του δεν είναι τόσο αγνό και άσπιλο. Μετά, χωρίς να εξετάζει τους λόγους, νιώθει φρικτά προδομένος κι αντιδρά υστερικά. Κλασικό σενάριο, ευδοκιμεί στον τόπο μας. 6/ Ψυχίατρος: επιβεβαιώνει το ότι αν είσαι σφυρί τους βλέπεις όλους σαν πρόκες. Αντί να της προσφέρει ένα καφέ και να τη στείλει ήρεμα σπίτι της, έπεισε τη Μαρία ότι έχει πρόβλημα που χρειάζεται θεραπεία. Τώρα, αν έχει ανάγκη θεραπείας όποιος τυχαίνει να κάνει μια βραδιά έρωτα μ'έναν που επιθυμεί τρελά και να απορριφθεί στη συνέχεια από κάποιον που δεν πολυθέλει, δεν ξέρω ποιοι είναι οι υγιείς. Πάντως όχι ο γιατρός.

georgios είπε...

η Ασφάλεια βρίσκει τον Π και τον "εξετάζει" ως τον τελευταίο άνθρωπο με τον οποίο ήρθε σε επαφή η Μ. Έτσι σιγά σιγά φτάνει στο Λ και τον συλλμβάνει ανακαλύπτει και τους άλλους 3 αλλά δεν μπορεί να τους στηρίξει κατηγορία και η υπόθεση της αυτοκτονίας μπαίνει στο Αρχείο. Ο μόνος που την πάτησε τελικά ήταν ο Λ. ας Πρόσεχε δεν κλέβεις την Μ.
Λίγο πιο σοβαρά τώρα και επηρεαζόεμνος από τα "ΒΑΜΜΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΙΑ" Του ΜΟΥΡΣΕΛΑ που ξαναδιάβασ απρόσφατα καλά έκανε η Μ και πήγε και έκανε έρωτα με τον Α τουλάχιστον έκανε αυτό που ήθελε από εκεί και μετά όμως λειτούργησε πολύ συναισθηματικά και ακραία.

Nikos Dimou είπε...

Τι έγινε ο Harry reloaded - ότι είχαμε συνηθίσει τα νέα του ποιητικά δημιουργήματα - σήμερα εξαφανίστηκε.

(Ελπίζω να μην παρεξηγήθηκε με το δικό μου αντι-ποίημα).

Θεά θα έχει άλλο σεντόνι ή να απλώσω τα δικά μου για ύπνο;

maika είπε...

έλ Αφρουδίτ,

αγρίεψ ι κιρός ,βρουχάει
παπί γίναμι...

kostakis είπε...

Τα μπούτια σου Μαρία
σκοπιά, ΚΨΜ, αγγαρεία...

15.000 + 1 Αφρούλα
απολύομαι

Υ.Γ. Ψυχίατρε πόσο πάει το meeting?

basik είπε...

Αφού στο Α της Ασυναρτησίας μπορείς να γράφεις ό,τι Αρλούμπα σου κατέβει (ειδικά αν το όνομά σου αρχίζει από Α) και να θεωρείσαι τοπ μόντελ, συγγνώμη τοπ συγγραφέας, ας παίξουμε... "Μαρία", όνομα συμβολικό - από τη μάνα, μητέρα, μαμά του Χ ως τη Μαγδαληνή, ως την ηρωίδα του West Side Story και σόι πάει το Μαρέικο... Εραστές - Άνας, Καϊάφας. Ληστής (υπάρχει ρόλος), Ψ (Πόντιος Πιλάτος, εγώ νίπτω τας χείρας μου). Who pays the ferryman? (Γιάννης Μαρκόπουλος).
Το κ*λ*βάρεμα (τάχα μου ντροπές και συστολές) μιας μέρας μπροστά στον υπολογιστή συναγωνίζεται το προσφιλές και ακόμη ωραιότερο "καθρέφτη καθρεφτάκι μου". Κάποιο περαστικό ποντίκι έθεσε επί των τύπων των ήλων το θέμα, αλλά... μάλλον του έλειπε η γνωστή σχισμή για να ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν...

Συνεχίζεται

Ermippos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
polydeukis είπε...

Ο Α εχει κατά τη γνώμη μου δύο ισχυρά ελαφρυντικά.

Πρώτον, έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του από την αρχή. Κακώς επιμένει η Μαρία.

Δεύτερον, όπως γράφει ο ΝΔ 'Την νύχτα η Μαρία τρυπώνει στο κρεβάτι του Α και του επιτίθεται'. Για τον Α και για οποιοδήποτε άνδρα θα ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθεί.

Γιαυτό κατα τη γνώμη μου οι ευθήνη του είναι πολύ μικρή.

Όσον αφορά τον Β και η δική του συμπεριφορά είναι δικαιολογιμένη. Θα επρεπε δηλαδή να την φτήσει πατόκορφα ο Α τη Μαρία για να εκτιμίσει τα συναισθήματά του και να τρέξει κοντά του; Έχει και αυτός κάποια αξιοπρέπεια.

aphrodite είπε...

Αφεντικό ρίχνω κι άλλο κάρβουνο - μέρα - νόμος του Μέρφυ σήμερα! Συμπαθάτε με!

Τώρα μπήκα πάλι, έχετε τρελλαθεί όλοι σας? Στη ντόπα κι εμένα δε μου δίνει κανείς? Τι είναι αυτά που λέτε καλέ?

(Κοκκινίζω, ντρέπομαι, very grateful, πάω να συνεχίσω, 3 ακόμη μου μείνανε στη σειρά με τους φταίχτες, φωτιά στα μπατζάκια μου να προλάβω! Στις 12 ξαναγίνομαι κολοκύθα!...)


MAYDAY!

wuvs U!

g help me είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
g help me είπε...

Συμφωνούμε λοιπόν ότι η ιστορία έχει πολλές ερμηνείες. Και να η δική μου...
Ψ Ο Ψυχίατρος, ενήργησε ως ψυχρός επαγγελματίας.
Σωστά. Έκανε τη διάγνωση, έκλεισε τη πόρτα και συνέχισε, (πιθανότατα), με τον την επόμενο -η ασθενή. ΔΕΝ ΝΟΙΑΣΤΗΚΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. Και φυσικά εδώ είναι η ευθύνη του. Η Μ πήγε εκεί, ακριβώς, γιατί ΕΙΧΕ πρόβλημα, γιατί ένιωθε ότι δεν ήλεγχε τις αντιδράσεις της και δεν πήρε βοήθεια.
Μ Η Μαρία, χρησιμοποίησε όλα τα όπλα της, αδιαφόρησε για τα αισθήματα των άλλων. Ένα κακομαθημένο παιδί, που δεν θέλει, παρά το δικό του. Το πλήρωσε.
Α Ναι, εξήγησε εγκαίρως τη θέση του. Και μετά πήρε ότι του δόθηκε. Και φυσικά για τις πράξεις του, ουδεμία ευθύνη φέρει.
Β Θα έκανε μάλλον καλό ζευγάρι με το καθρέπτη του. Αγαπά ότι μπορεί να φέρει στα μέτρα του.
Λ Έκανε ότι περίμενε, κανείς να κάνει.
Π Ο –δυστυχώς- μέσος εγώ. Έκανε τη δουλειά του. Στο όποιο πρόβλημα, απλά αδιαφόρησε. Έκανε τη δουλειά του...
Να προσθέσω κάτι ακόμη. Ο θάνατος της Μ, απλά δραματοποιεί την ιστορία. Οι ευθύνες θα υπήρχαν, όποια κατάληξη και να είχε η ιστορία μας. Ο κάθε ένας από τους παραπάνω χαρακτήρες, αδιαφορεί για τον δίπλα του. Ο κάθε ένας φέρει ευθύνη, γι΄ αυτά που κάνει ή δε κάνει για τους γύρω του.

georgia m. είπε...

εργοτελίνα:

Θα φτιάξω μπλογκ όταν κρίνω ότι θα έχω κάτι να πω.Προς το παρόν,δεν προλαβαίνω να ζήσω τη ζωή μου.

georgia m. είπε...

@mickey:

Πού είσαι,βρωμοπόντικα;Το 300ο σχόλιο θα το κάνω εγώ απόψε!

Felix είπε...

Nikos dimou said...
"Δεν χρειάζεται - έχει εδώ χώρο προνομιούχο - πρώτο τραπέζι πίστα - έτοιμο κοινό - πληρωμένα όλα τα γενικά έξοδα... και τον αρχιγάτο στα πόδια της να χουρχουρίζει... που θα βρει καλύτερα"

Μα στον Α φυσικά. Το ίδιο αναρωτιόταν και ο Β, όταν εισέπρατε την άρνηση της Μαρίας. Συνήθως δεν εκτιμάμε τα σίγουρα. Έπεται να δούμε, ποιός θα είναι ο ψυχολόγος και ποιός ο ληστής

Pink Panther είπε...

Dear basik,
δηλαδή τα "χειροκροτήματα" που εισέπραξε ο harry, αρκετοί άλλοι κατά καιρούς, όπως & ο Μυς, είναι αποτέλεσμα της "σχισμής" που έχουν;

Όχι από τα κείμενα που γράφουν;;;

Μήπως ότι δε φτάνουμε, τα κάνουμε κρεμαστάρια;

Χαλάρωσε παιδί μου. Ότι δε σ' αρέσει, ΠΡΟΣΠΕΡΝΑ το.

blade runner είπε...

τα διάβασα όλα τα σχόλια.

και δεν έχω να κάνω κανένα σχόλιο.

Το ποτάμι φταίει, γιατρέ, το ποτάμι.

Καλή σας νύχτα!

blade runner είπε...

εννοώντας πως έχουν ειπωθεί όλα απόψε.

(πάντως, έτσι, χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό, νομίζω πως το τεστ θέτει λάθος ερώτημα.)

georgia m. είπε...

@blade runner:

Για λέγε,για λέγε!Να το πάρει το ποτάμι!
:)

mickey είπε...

Φαίνεται πως η επίδραση της ήττας της ΑΕΚ διαρκεί ακόμα :(

Πάει, το 'χασε τελείως ο γάτος. Ου γαρ έρχεται μόνον… (το υπερβολικό blogging εννοώ, για να εξηγούμεθα).

Αλλά και τέτοια ανταπόκριση - και μάλιστα ...βαθυστόχαστη! Πάμε για τετρακοσάρα. Ήμαρτον!

Κάποιοι πάντως είδαν το όλο ζήτημα στη σωστή του διάσταση με απλότητα και δεν προέβησαν σε βαθυστόχαστες ...αρλούμπες - ειδικά από γνωστές ο-θεος-να-τις-κάνει-θεές :P

Υ.Γ. Μη μου πείτε ότι περιμένετε και απάντηση. Σιγά τα ωά! Προτιμώ να κάνω ...σεξοτσάτ :))

mickey είπε...

Αρκετά ...ενδιαφέρον το σχόλιο του basik στις 11:21μμ. Προφανές υπάρχουν ακόμα εχέφρονες σχολιαστές στο blog ;)

georgia m. είπε...

@mickey:

Σε φώναξα και αμέσως εμφανίστηκες!

polydeukis είπε...

Εσείς Νίκο Δήμου δεν απαντήσατε στο ερώτημά σας.

glenn είπε...

Είπες μυ: "Αλλά και τέτοια ανταπόκριση - και μάλιστα ...βαθυστόχαστη!"

λολ λολ λολ! Μου θυμίζει εκείνη τη ρήση του Ερικσον για τους Φρουδικούς. Όλα τα σφάζουν όλα τα ψυχαναλύουν. Ακόμη και την Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων ψυχανέλυσαν άσχετα αν ήταν προϊόν φαντασίας. Έτσι, για να μη ξεχνιόμαστε στο θέμα των κενών υποθέσεων.

blade runner είπε...

@georgia m.

μόνο και μόνο επειδή ρωτάς καλή μου: Δεν κατάφερα να βάλω τον εαυτό μου ούτε τόσο δα στη διαδικασία να αποδώσω ευθύνες σε κάποιο από τα πρόσωπα. Και γρήγορα κατάλαβα πως για μένα δεν τίθεται καθόλου ζήτημα ευθύνης. Θα μπορούσα απλώς να απαντήσω πως δεν ευθύνεται κανείς, αλλά ούτε καν αυτό δεν μπορώ να πω. Είναι αυτή η λογική των ψυχαναλυτικών/συμβολικών τεστ που δύσκολα καταφέρνω να ακολουθήσω, ίσως ακριβώς γι'αυτό το λόγο, γιατί παραείναι συμβολικά τα νοήματα. Σε βαθμό τέτοιο που η Μ., ο Ψ., ο Α., ο Β., ο Π. και ο Λ., να μην φαίνονται καν άνθρωποι. Τόσο μονοδιάστατοι και μη-αληθινοί, δηλαδή. Κανενός τις αντιδράσεις δεν μπορώ να παρακολουθήσω. Μπορώ να σκεφτώ ανθρώπους που μου θυμίζουν τους ανθρώπους-καρικατούρες του τεστ, ανθρώπους που έχω συναντήσει, αλλά και με αυτούς, έτσι συμπεριφέρομαι, σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι σκιές! Οπότε δεν μπορώ να μπω και στη διαδικασία να αποδώσω ευθύνες. Είναι σαν να προσπαθείς να αποδώσεις ευθύνες σε ... σκιές.

Το ποτάμι μου φάνηκε το πιο ζωντανό και το πιο υγιές στοιχείο στην ιστορία!

georgia m. είπε...

@blade runner:

με κάλυψες απόλυτα!

(και όχι με τη σκιά σου!)
:)

aphrodite είπε...

Ναι, ννναι κυρία μου, περάστε, καθήστε, να σας εξηγήσω μόνον ότι σας δέχτηκα εκτάκτως, μια και είχα ακύρωση στο ραντεβού των 11:00, κανονικά πρέπει να κλείσετε ώρα με τη γραμματέα μου, αλλά τέλος πάντων... Να υπενθυμίσω ότι έχουμε 50 λεπτά στη διάθεσή μας, τουλάχιστον να μου πείτε τα βασικά. Καθίστε αναπαυτικά, εγώ θα είμαι απέναντί σας, στο γραφείο μου, εκτός αν με θέλετε δίπλα σας. Οχι? Εντάξει. Λοιπόν?...

(Τι’ν’τούτη, σα γνωστή μου φαίνεται, κάτσε να την προσέξω καλύτερα... Κατάσταση-αγρίμι, λίγο από εκμαθημένη αβοηθησία, κάτι σε προβολή απωθημενου, χμμμ... Ωραία φωνή, συγκεντρωμένη σκέψη, μάλλον κλαμμένη, κοιτάζει στα ίσια... Πάλι καλά, οι περισσότερες κομπλάρουν κι αρχίζουν το παιχνίδι-μες-το-παιχνίδι, φλερτ μες τη συνεδρία, μπλιαξ, έχω βαρεθεί να κάνω το υποκατάστατο με όλες τις οιστριονικές κ**λωμένες bitches...)

Εμμμ, ναι, έχει χαρτομάντηλα στο τραπεζάκι... Παρακαλώ...

(Τι μου λέει τώρα, τη μάνα της και τον πατέρα της, τις κλασικές μεταθέσεις, άντε, αν όλα πανε καλά και ειναι στοιχειωδώς ενδιαφέρουσα, θα την κρατήσω για καμμιά 20-αριά συνεδρίες.. Να τσεκάρω όμως πρώτα πόσο σπασ**χίδω είναι, μη δεσμευτώ και μετά με τρελλάνει...)

Δηλαδή ποιός από τους δύο είπατε?...

(Ευτυχώς που τα έχει σε κουτάκια, εύκολη περίπτωση, δε λέω, αλλά για σήμερα τη βλέπω παιγμένη -
Ωπ! Με συγχωρείτε, το κινητό μου, ναι, είναι από τα επείγοντα, μισό λεπτό παρακαλώ... (Χμ, μ**νίτσα, τα sms σου, μπορείς σήμερα στη μία... θα σου στείλω sms, κάτσε να το περάσω – τι μικρά πλήκτρα για ανδρικά δάχτυλα... «ό-λ-α μ-έ-σ-α», πάρ’τα μικρή! Οκ, κάτσε να σκεφτώ τώρα το αμάξι μου στο συνεργείο, τι ταρίφα θα πέσει το απόγευμα, να μου πέσει... Δε γίνεται, γράφει το μ**** μήνυμα και μου σηκώνεται... Στην ηλικία μου, και μόνο γι’ αυτό, θα έπρεπε να της πάρω σπίτι στο τέλος...)

Συγνώμη και πάλι, ευχαριστώ, συνεχίστε παρακαλώ, ναι, από την προηγούμενη ενότητα... Ναι, με όποια σειρά θέλετε εσείς....

(Αν εξαιρέσουμε ότι είναι τελικά ξάγρυπνη και εν θερμώ, ελέγχεται... Το’χουμε... Ολη μες την τσαλάκα, με μερικά sessions θα το ξεκαθαρίσουμε το θέμα.. Δε τη βλέπω για αυτοκτονική, ωραίες γάμπες, δε μου φαίνεται για μανιακή, ωραία χέρια, καταθλιπτική εν τω γεννάσθαι ίσως, μια προδιάθεση λίγο, θέλει και ψάξιμο μ’αρχετυπικά... Πολύ έρωτας ρε αδερφάκι μου, she can’t take no for an answer…)

Κι εσείς πώς αισθανθήκατε γι’αυτό? Οχι, μη μου πείτε τι έκανε ο άλλος, εσείς τι -, για σας... Ω ελάτε, μην κλαίτε...

(Α, ευτυχώς, πλησιάζουμε στη λήξη, άντε γιατί δεν κρατιέμαι, ακυρώνω όλα μου τα ραντεβού! Μωρέ καλά κάνω κι έχω 5 κινητά, σπίτι, δουλειά και τα ρέστα πιπίνια, αλλιώς... Καλά το’λεγε ο Νάσος, όλες τις λες «αγάπη μου» και ξεμπερδεύεις, που να θυμάσαι ονόματα... Ωπ, νάτο, nod, she’s wrapping up… Ρε την κακομοίρα, χάλια είναι, θα μπορούσα να της πετάξω δυο-τρεις κατευθύνσεις να πορεύεται, να ηρεμήσει λίγο, αλλά με περιμένει το μ****)

Για σήμερα λοιπόν τα είπαμε, αγαπητή. Εχω σημειώσει ορισμένες ερωτήσεις για σας, με τις οποίες θα ασχοληθούμε την επόμενη φορά. Θα κανονίσετε το ραντεβού σας όχι αργότερα των 15 ημερών, και σ’αυτό το διάστημα θα ήθελα πρωτίστως να χαλαρώσετε. Να κάνετε πράγματα που σας ευχαριστούν, ει δυνατόν να μην συναντηθείτε με κανέναν από τους εν λόγω κυρίους, καθώς αυτό θα συμβάλλει στην περαιτέρω αποσταθεροποίηση της καταστασής σας.

Λυπάμαι, δε μπορώ να κάνω εκτίμηση για το πόσο διάστημα θα πάρει η ψυχοθεραπεία σας, αλλά σίγουρα θα πρέπει ν’αρχίσουμε τις τακτικές συνεδρίες, για να φωτιστούν οι συγκρούσεις μέσα σας και οι λόγοι που σας κάνουν να αντιδράτε έτσι. (Ωραίος, ούτε υποβολέα νά’χα!). Θέλω μέχρι την επόμενη φορά να ξεκαθαρίσετε ποιά είναι 2 από τα πράγματα που σας εξαγριώνουν στον κάθε έναν τους. Σας γράφω και ήπια αντικαταθλιπτικά και δύο τονωτικά, θα πρέπει βλέπετε να σας στηρίξουμε κι αλλιώς. Μην ανησυχείτε, όλα θα πάνε καλά – και για τον ύπνο ξεκινήστε μ’αυτά και βλέπουμε...

Ελάτε τώρα, από’δώ, δεξιά, ναι, θα τα ξαναπούμε, να μου προσέχετε μόνον σας παρακαλώ, να ξεκουραστείτε λίγο... Ναι, το κινητό μου στη διάθεσή σας, Ευχαριστώ, κι εγώ, γειά σας!

(Αι σιχτίρ θ’αργήσω στο τέλος – τι τό’θελα το ψυχιατριλίκι, δεν έκανα σκωληκοειδίτιδες με το κομμάτι καλύτερα...)

blade runner είπε...

@georgia.m

:)

basik είπε...

Περπατώ εις το bologδάσος... Λύκε, λύκε είσαι εδώ; (παράμ, παράμ, - Henry Mancini). Α, μπα! Μεταμφιεσμένος σε ροζ πάνθηρα δεν μ' αρέσεις, προσπερνώ!

mickey είπε...

Glenn και "καλημέρα" να πει ο ΝΔ αύριο, χωρίς να γράψει τίποτε άλλο, θα πιάσουμε 300 σχόλια και η Άφρο θα γράψει 10 τζαζοσέντονα και το ...fan club θα υποκλίνεται κι ο γάτος θα χουρχουρίζει κλπ. κλπ. κλπ.

Μ...νί έγινε πάλι το blog (για να χρησιμοποιήσω και πρόσφατο σεντονάτο λεξιλόγιο) και μάλιστα ...Θεϊκό :))

Μήπως να έφτιαχνε και δεύτερο blog ο γάτος για όσους θέλουν να γράψουν και τίποτα της προκοπής εδώ μέσα;

georgia m. είπε...

mickey said:

Μ...νί έγινε πάλι το blog (για να χρησιμοποιήσω και πρόσφατο σεντονάτο λεξιλόγιο) και μάλιστα ...Θεϊκό :))

....................

Με άλλα λόγια,δηλαδή,έγινε κάτι πολύ ωραίο το μπλογκ,ναι;
Άλλωστε,για ένα νινί σκοτώνονται όλοι - ή οι περισσότεροι.
Και ο Πίτσος καλός είναι πάντως.Πίτσος=εμπιστοσύνη,όπως λέγαμε παλιά στις διαφημίσεις.
Ω,ρε,γλέντια απόψε!

glenn είπε...

Είπες μυ: "και "καλημέρα" να πει ο ΝΔ αύριο, χωρίς να γράψει τίποτε άλλο, θα πιάσουμε 300 σχόλια"

λολ λολ λολ! Ουά χα χα χα!

Κάποιος το είχε πει πολύ παλιά, αν θυμάσαι. Ήταν κάπως έτσι: Βγείτε κύριε Δήμου και γράψτε μια βλακεία. Θα μαζέψετε τουλάχιστον 200 σχόλια...

mickey είπε...

Εγώ Γεωργία μ' να σου πω την αμαρτία μ' σκοτώνομαι για ...δύο!

glenn είπε...

Αλλά μυ, μην τον παρεξηγείς. Έχει βαλαντώσει στο κλάμα από χτες λόγω ΑΕΚ. Άστον να ξεσπάσει, να κλαψουρίσει, να πενθήσει και θα συνέλθει...

Άραγε τώρα σε ποια φάση είναι κατά μαύρο κύκνο; Στην πένθιμη ή στην πενθητική;

georgia m. είπε...

@mickey:

Για κάντο λίγο πιο λιανά αυτό,αδελφέ μου,γιατί μπερδεύτηκα.

par-i-saktos είπε...

απο σημερα πιστευω...αλλα σε θεα..

georgia m. είπε...

Θεά φυλάξοι!
:)

glenn είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
georgia m. είπε...

Μινίν άοιδε Θεά...

:)

Somebody είπε...

Λέτε για αυτό ο Michael Cretu να έγραψε το Dont'pay the ferryman until he gets you to the other side? :)

glenn είπε...

Σκούριασαν, χάλασαν τα πληκτρολόγια εκεί ψηλά στα Κιούρκα..., βουτηγμένα μες στο μαύρο δάκρυ...

vassiliskou είπε...

Ego na deis poso kairo pistevo... Tous kakedrexeis & ziliarides tha tous kano souvlaki!

Elpizo na min tous diavazei i THEA tora pou mallon paei gai ta teleftaia...

Exo tonnous kafe, as mi to argisei poly, exoume kai grafeio Afroditi moooooooooooou avrio...

Lypisou mas!

georgia m. είπε...

@glenn:

Εκεί στα Κιούρκα... πληκτρολόγια βουτηγμένα στο δάκρυ...

............

"Eκεί στο Νότο
που τρίζει ο έρωτας
κι η αγάπη κάνει κρότο..."

georgia m. είπε...

Το πέρα(σ)μα της Κασσάνδρας.

glenn είπε...

Γαμώ τον Feud του, είπε κι αλήθειες ο κερατάς! "Ο Θάνατος της Μαρίας"..."Θέλετε να παίξουμε" με τρεμάμενη φωνή...

aggelos-x-aggelos είπε...

Ετοιμάζω 5-6 σεντόνια αλά αφρο. Τώρα που κοιμήθηκε και ο Δον.

Υπομονή τελειώνω

mickey είπε...

@Glenn
μάλλον στις φάσεις "τρελή χαρά" και "γεροντοέρωτας" είναι και δεν καταλαβαίνει τι γράφει ;)

@Georgia.M
Θα στα πω ...προσωπικά. Εδώ μας ακούνε. Πάντως είσαι η δικιά μου Θεά!

Σταματώ το τσατάκι και σε καληνυχτώ μ' ένα ...φιλάκι :)*

aphrodite είπε...

(voice over)

Στο αλσάκι κοντά στο ποτάμι ένας άντρας τρέχει σα να τον κυνηγάνε, προσπερνώντας με μεγάλη ευελιξία τους περαστικούς, τις νταντάδες με τα καρότσια και τις λακούβες με το νερό (χτεσινοβραδυνή καταιγίδα γαρ). Δεν πρέπει να είναι jogger, φοράει καθημερινά ρούχα και το βλέμμα του είναι αλαφιασμένο, από κάπου ξέφυγε, δε μπορεί...

Χώνεται στις φυλλωσιές, να μην το βλέπουν, και κοντοστέκεται να ξελαχανιάσει ανάμεσα σε δυό σμιχτά δέντρα... Φαίνεται μάλλον κουρασμένος & σίγουρα ιδρωμένος... Βγάζει από τις τσέπες του κάτι εμ, διάφορα που δεν φαίνονται, και τα χαζεύει ρίχνοντας λοξές ματιές μη περνάει κανείς από κει... Χαμόγελο ήταν αυτό? Τα χώνει γρήγορα-γρήγορα πίσω στις τσέπες, ανασουμπούρδουλα, και τσεκάροντας πάλι δεξιά & αριστερά, φεύγει σαν κυνηγημένος... Τι στην ευχή, επικήρυξη έχει στο κεφάλι του?

Εκτός αν τους έκανε τσακωτούς ο κερατάς με τη γυναίκα του, κι αυτός άρπαξε τα ρούχα του και μαζί και μερικά δικά της φαίνεται, κι έφυγε άρον-άρον, με τα σουτιέν στις τσέπες...!

Νειάτα!

georgia m. είπε...

aggelos -x-aggelos said:

"Υπομονή τελειώνω"

.................

Όχι τσόντες εδώ!
:)

glenn είπε...

ΘΡΥΛΕ ΟΛΕ
ΘΡΥΛΕ ΟΛΕ
ΘΡΥΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ!!!

Πάμε μυ, να σηκωθεί αύριο με νεύρα ρετάλια!

blade runner είπε...

γενικό σχόλιο πάντως:

οι άνθρωποι είμαστε πολύ μυστήρια τραίνα τελικά... Γιατί την έχετε πέσει στην aphro έτσι; Εντάξει, σήμερα ο Δον Γάτος δήλωσε πλήρη υποταγή, μην τσαντίζεστε ορισμένοι, το έχουμε ξαναπεί. Ολα αυτά είναι σε φασματικό πεδίο!

Ανταλλαγή ιδεών κάνουμε εδώ. Αλλοι γράφουν σοβαρά, άλλοι σοβαροφανώς, άλλοι κάνουν χαβαλέ, άλλοι εκφράζονται δημιουργικά, άλλοι ξεσπάνε, άλλοι καλύπτουν τα κενά στην πραγματική τους ζωή, άλλοι κάνουν τη μία στιγμή το ένα, και την άλλη στιγμή το ακριβώς αντίθετο!

Ο,τι δεν μας εκφράζει ή μας ενοχλεί, ή μας κάνει να πλήττουμε, το αντιπαρερχόμαστε. Μην το κάνουμε ρινγκ το "μπλόγκιον", που λέει και ο αγαπημένος andy. Κι εσύ mickey, τι έπαθες τώρα; Ετσι πήγαμε να τσακωθούμε κι εμείς εκείνο το βράδυ και θυμάσαι τι έγινε... (χε,χε,χι,χι). Δηλαδή, καλή είναι και η κόντρα που και που, έτσι για να ξεμπουκώνει το σύστημα, αλλά και αυτή για πλάκα! Μην γινόμαστε ξαφνικά τόσο ... άνθρωποι!!! Εδώ κυκλοφορούμε με ένα σωρό άλλες ιδιότητες, τώρα ξαφνικά θα το γυρίσουμε στο τσάμικο βρε ποντικάκι;

Και να κάνω και μια ερώτηση, εντελώς καλοπροαίρετη: Υπάρχει κανείς σας εδώ μέσα που δεν νιώθει κολακευμένος όταν ο Δον Γάτος του αποδίδει τα εύσημα; Η aphro απολαμβάνει την σχεδόν άνευ όρων αποδοχή πολλών από τους τακτικούς επισκέπτες του blog. Δεν έχω αναλάβει ρόλο υπεράσπισης, ούτε που την ξέρω τη γυναίκα, και το πιθανότερο είναι πως ούτε πρόκειται να την γνωρίσω κιόλας, αλλά είναι σίγουρα υπεύθυνη για ορισμένες από τις ενδοξότερες στιγμές του blog. Oπως είσαι κι εσύ mickey, και όπως είναι και πολλοί άλλοι ακόμη. Αλλωστε, αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί, ο Δον Γάτος μπορεί να είχε κουραστεί και να έγραφε ένα post την εβδομάδα ή το blog να είχε μετατραπεί σε φιλοσοφικό καφενείο. Βαρετό, δηλαδή!


Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, και η aphro κι εσύ και όλοι μας που μπαίνουμε τακτικά στο blog θα γράψουμε, αναπόφευκτα και σχόλια, σύντομα ή σεντόνια, που μέσα στην αυνανιστική μας ανάγκη για επικοινωνία και ξέσπασμα, ενίοτε θα είναι μέχρι και γελοία! Εγώ είχα τέτοιες στιγμές και πολύ τις χάρηκα πάντως... Τι είναι εδώ, διαγωνισμός ταλέντων ή ευφυίας, όπου απαγορεύεται η υπερβολική έκθεση;

Προσωπικά, χαίρομαι πολύ τις στιγμές που ο Δον Γάτος παρασύρεται και γράφει υπερενθουσιώδη σχόλια. Ισως τώρα τελευταία να γέρνει η πλάστιγγα ιδιαίτερα προς το μέρος των γυναικών, αλλά φάση είναι κι αυτή, θα περάσει. Θυμάμαι στιγμές που έγραφε τα καλύτερα για σένα, και αν τότε κανένας άρχιζε τις ειρωνείες και ήμουν εκεί γύρω ώστε να το αντιληφθώ, τα ίδια θα έλεγα.

Ε, τώρα το λέω σε σένα, λοιπόν! Εχω την εντύπωση ότι είσαι λίγο υπερβολικός απόψε...

georgia m. είπε...

mickey said:

"Σταματώ το τσατάκι και σε καληνυχτώ μ' ένα ...φιλάκι :)* "

............

Αχ,βρε παλιοποντικάκι
με λίγωσες λιγάκι!
:)

thanix είπε...

Ο Β πάντως την επόμενη μέρα πρέπει να άρχισε τη πρέζα απο τις τύψεις... Η M είχε τουλάχιστον την ευκαιρία να μετανοιώσει για κάτι που έκανε ενώ ο Β θα τραβάει λούκι μια ζωή για κάτι που δεν έκανε

Ζωή σε λόγου μας

Somebody είπε...

Σπάνια πιστεύω σε ψυχολογικά τεστ. Και αυτό επειδή από όσα έχω συναντήσει ελάχιστα είναι ολοκληρωμένα και σωστά. Πως μπορείς να καταλάβεις έναν άνθρωπο από μία ιστορία 10 αράδων?
Μου θυμίζουν λίγο κάτι σαν "αν δεις στον ύπνο σου ψάρια"...
Πάντως η Μ θα πρέπει να είδε και καμμιά πέστροφα! Και εκείνη να ...επιστρέψει ήθελε! :)

Για παράδειγμα εδώ, γιατί αν πω ότι φταίει η Μ τότε αυτόματα κάποιος που θα μου κάνει το "τεστ" θα πει ότι στερούμαι συναισθήματος/αυθορμητισμού?
Είμαι και πολύ συναισθηματικός αλλά και αυθόρμητος. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν το καταδικάζω κιόλας.
Αλλά ας το αφήσουμε, πάμε σε άλλα κεφάλαια, εκείνα που λαμβάνουν και την αυτογνωσία σαν παράμετρο.
Αυτό το τεστ νομίζω πως δεν την λαμβάνει στο τελικό αποτέλεσμα.
Θα μπορούσα να αναφέρω ακόμα πολλές "τρύπες" στην ιστορία αλλά οι σύμπλογκοι με πρόλαβαν!

blade runner είπε...

by the way,

ωραίοι είναι οι γεροντοέρωτες, κρατούν τον οργανισμό στις επάλξεις, διαφωνείτε;

georgia m. είπε...

Μου θυμίζουν λίγο κάτι σαν "αν δεις στον ύπνο σου ψάρια"...

..............

"Aν δεις στον ύπνο σου ερημιά
και δέντρα μαραμένα
θα κλαιν στον κήπο σου πουλιά
και μια καρδιά στα ξένα"

aggelos-x-aggelos είπε...

georgia m. said...
aggelos -x-aggelos said:

"Υπομονή τελειώνω"

.................

Όχι τσόντες εδώ!
:)

Με κάνεις και κοκκινίζω

1knightStand είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
georgia m. είπε...

ωραίοι είναι οι γεροντοέρωτες, κρατούν τον οργανισμό στις επάλξεις, διαφωνείτε;"
.....................

Χμ...εξαρτάται από ποια πλευρά είσαι αλλά αν έχεις αγαπήσει πραγματικά πολύ,τότε την πάτησες - και δεν μιλώ μόνο για τη μια πλευρά.
θα είμαι σωστή να σου απαντήσω
όταν γίνω αρκετά μεγάλη ώστε να θεωρούμαι ότι έχω πάθει γεροντοέρωτα.
:)

georgia m. είπε...

Συγγνώμη,στην blade runner απευθυνόμουν πριν.

Lefteris Kritikakis είπε...

Στις Η.Π.Α. έχουν εκδικασεί υποθέσεις στις οποίες η αδιαφορία για βοήθεια ενός άλλου ανθρώπου που αντιμετωπίζει θανάσιμο κίνδυνο έχει θεωρηθεί "negligent manslaughter" (ανθρωποκτονία εξ αμελείας, η οποία τιμωρείται με μικρότερη ποινή από το φόνο). Η γενική "μη παράνομη" στάση είναι να κάνει κάποιος ότι είναι "reasonably possible" (εύλογα εφικτό ή δυνατό) για να βοηθήσει ένα συνάνθρωπό του ο οποίος έχει δώσει "εύλογα σαφή" ένδειξη ότι αντιμετωπίζει θανάσιμο κίνδυνο. Ο συνάνθρωπος μπορεί (και πρέπει) να τηλεφωνήσει στο 911, ή να τρέξει να καλέσει βοήθεια, κλπ κλπ. Ειδικά όταν ο συνάνθρωπος αυτός είναι δεσμευμένος με βάση τα καθήκοντά του να πράξει έτσι (π.χ. νοσοκόμος, επιτηρητής, επιστάτης, γιατρός, κλπ).

Στην περίπτωση της Μαρίας, πρέπει να εξεταστεί εάν ο Πεισματάρης (Π) είχε υπογράψει συμβόλαιο να γυρίσει πίσω τη Μαρία. Ο Ληστής σαφώς και είναι ένοχος ληστείας, ενώ ηθική αυτουργία που οδηγεί σε "θάνατο" ΔΕΝ υπάρχει από κανέναν στην όλη υπόθεση.

Μπορούν νομικά να καταλογιστούν ποινές σε βάρος της ίδιας της Μαρίας, η οποία έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή της, εν γνώση της.

Εάν όμως ο Πεισματάρης (Π) ήξερε ότι η Μαρία θα επιχειρήσει να περάσει το ποτάμι με μάλλον "άθλιο καιρό" και ορμητικά ρεύματα, τότε ο Πεισματάρς (Π) είναι σαφώς ένοχος για "ανθρωποκτονία εξ αμελείας" και εφ' όσον αποδειχτεί από τα δικαστήρια ότι εν γνώση του άφησε τη Μαρία να κολυμπήσει απέναντι ενώ είχε εξ επαγγέλματος καθήκον να τη σταματήσει, ή να ενημερώσει άμεσα τις αρχές, τότε ο Πεισματάρης (Π) θα καταδικαστεί (negligent manslaughter) και η ποινή στις ΗΠΑ είναι συνήθως 7-12 χρόνια γι' αυτό (με μείωση ποινής στα 3,5 λόγω καλής συμπεριφοράς και δυνατότητα parole στα 2 χρόνια).

Η Μαρία είναι η πρώτη υπεύθυνη και ο Πεισματάρης ο δεύτερος.

Εάν ο ψυχίατρος είχε βάσιμη υποψία ότι η Μαρία θα επιχειρούσε επιπόλαιες και επικίνδυνες ενέργειες λόγω της κατάστασής της, τότε νομικά έχει κι αυτός ευθύνη, μια και ο νόμος προβλέπει σε τέτοιες περιπτώσεις ότι ο ψυχίατρος μπορεί να παρακάμψει το απαραβίαστο εμπιστευτικό πελάτη-γιατρού και να ειδοκποιήσει τις αρχές. Αυτό, ΕΑΝ είχε "εύλογες και βάσιμες" υποψίες ότι η Μαρία θα φερόταν έτσι.

Ευθύνες:

Μ
Π
Ψ

Οι άλλοι δεν έχουν ευθύνη.

Λευτέρης

1knightStand είπε...

O A den fteei ( nyxta eitan ekso evrexe) mia xara skiniko gia sex.
O B ti na fteksei? kapsouris einai.
O Ψ epistimonas prama ti na kanei tin douleia tou ekane swsta.
O Λ ki autos tin douleia tou ekane.
O Π epeiseis.
I Maria sta prothyra nevrikis krisis ( ti prothyra diladi... se nevriki krisi )
Gia ton Pnigmo ths Marias efthynetai to Potami!

takis vasilopoulos είπε...

new photo

synas είπε...

Αν έχεις ερωτευτεί κάποιον άνθρωπο, όταν ήταν νέος, τα μάτια σου μπερδεύουν την εικόνα που θυμάσαι μ’ αυτήν που βλέπεις μπροστά σου.
Δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να ερωτευθείς έναν γερασμένο άνθρωπο απ’ την αρχή.
Φαντάζομαι όμως, πως μπορείς να τον δεις με τα μάτια της ψυχής όμορφο σα νέο. Αν το αξίζει, σπάνιο…

the resident είπε...

@Lefteris Kritikakis
Οχι πεισματάρης αλλά περαματάρης! Βέβαια μπορεί να έμενε και καμία μα..κια η Μαρία στην πρώτη στράτα, και γι αυτό πείσμωσε ο περαματάρης και δεν την άφησε να ξαναπατήσει το πόδι της στη βάρκα του.

blade runner είπε...

@georgia m.

να σου πω την αλήθεια, πραγματικά πιστεύω πως ο έρωτας δεν έχει η
λικία. Ούτε σε μένα έχει συμβεί, πρώτον γιατί είμαι ακόμη 32, και δεύτερον, γιατί δεν έχει τύχει να μ'ερωτευθεί άντρας που να με περνάει ηλικιακά περισσότερα από 10 χρόνια.

Θέλω να πιστεύω όμως, πως κάτω από ορισμένες συνθήκες, προκύπτει και μπορεί να είναι και πολύ δυνατότερος και πολύ ουσιαστικότερος από έναν έρωτα μεταξύ δύο νέων ανθρώπων... Ισως γιατί ο έρωτας δεν είναι αναγκαστικά συνδεδεμένος με τη νιότη, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά με την επιθυμία.

Και αυτή η τελευταία μάλλον ζει μαζί μας, μέχρι και την τελευταία μας πνοή, δεν είναι έτσι;

Και μπορεί σ'έναν τέτοιον έρωτα, να μην είναι η σάρκα που θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά μήπως κι αυτό τελικά είναι υπερεκτιμημένο;

free rider είπε...

Αντε να γράψω κι εγω δυο αράδες..

Πιστεύω ότι οι συμβολισμοί στην ιστορία είναι πολλοί..είναι η ιστορία της ζωής
Η Μαρία συμβολίζει τον ψυχισμό του ανθρώπου το εσωτερικό εαυτό,
Άρα αν κάποιος πιστεύει ότι για το θάνατο φταίει η Μαρία συνηθίζει να ρίχνει τα βάρη πάνω του και να νομίζει ότι ευθύνεται για ότι συμβαίνει γύρω του.
Ο Α μάλλον συμβολίζει τη λογική κατάσταση του ατόμου,
Ο Β τις φοβίες μας
Ο Ψ χωρίς συναίσθημα ή ακόμα την ψυχρή λογική του ίδιου του ατόμου
Ο Λ το τυχαίο κίνδυνο που μπορεί να μας συμβεί
Ο Π εκείνα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε στη ζωή μας..
Το ποτάμι τις δυσκολίες της ζωής
Ο πνιγμός το ότι οι δυσκολίες μας καταπίνουν μερικές φορές
Ο έρωτας της Μαρίας και η θέλησή της να περάσει απέναντι την μάχη του ανθρώπου για συνέχεια στη ζωή τη βιοπάλη. Αντίστοιχα και τα φταιξίματα λοιπόν

Στην ερώτηση ποιος φταίει απλά μπορώ να απαντήσω κανείς ..
Η ζωή είναι ένα σύνολο τύχης και συγκυρίας
Ο πνιγμός της ήταν ένα σύνολο από τυχαία γεγονότα που ακολουθιακά οδήγησαν στο τέλος..
Όπως και η πορεία της ζωής .Δεν πιστεύω η Μ. να ξεκίναγε αν ήξερε τι θα συμβεί…
Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να προχωρά να συνεχίζει όταν μέσα από την παρόρμηση της η Μ αποφασίζει να περάσει απέναντι χωρίς να ξέρεις τι θα συμβεί.

Lefteris Kritikakis είπε...

Από τον ποινικό κώδικα του Connecticut:

MANSLAUGHTER
SECOND DEGREE
(C Felony)
(Reckless Homicide)

κλπ κλπ

A persn acts RECKLESSLY with respect to a death when that person:

.....

...and when he or she is aware of and consciously disregards that risk...

Διαβάστε το στο http://www.nycourts.gov/cji/3-PenalLaw/125/125-15.pdf

Στις ΗΠΑ, εάν ο καιρός ήταν κακός και ο Πεισματάρης (Π) ήξερε ότι η Μαρία θα κολυμπούσε, τότε ο Πεισματάρης θα καταδικαστεί στα σίγουρα για ανθρωποκτονία εξ' αμελείας (εάν δεν ειδοποίησε τις αρχές για τις προθέσεις της Μαρίας).
Το ίδιο ισχύει για τον Ψυχίατρο.

Λυπάμαι ιδιαίτερα για τις white trash ατομικιστικές απόψεις γραφόντων όπως ο λύσιππος. Δε μου λες, έχεις ακούσει ποτέ όρους όπως "εν βρασμώ ψυχής" ή "ηθική αυτουργία"; Ποιες "δικές μας" επιλογές, όταν άλλοι (περιβάλλον ή οικείοι) μας επηρεάζουν ψυχολογικά ΚΑΙ σωματικά κάθε στιγμή; Σε ερημονήσι ζεις; Πιστεύεις δηλαδή ότι δεν έχουμε κοινωνικές ευθύνες ή ευθύνες προς τους συνανθρώπους μας (οι οποίες μάλιστα είναι και νομικά κατοχυρωμένες σε πολλές περιπτώσεις) και ότι ζούμε "μαζί και χώρια" στο κοινωνικό σύνολο; Μάλλον γι' αυτό και οι πολιτικοί στην Ελλάδα λένε "ε, εμείς θα κάνουμε νόμο την κάθε παλαβομάρα κι άστους τους μαλάκες από κάτω να "παίρνουν προσωπικές ευθύνες". Δεν είμαστε καλά...

Δηλαδή, όταν μπαίνει ο κλέφτης σπίτι σου και τον πυροβολείς σε κατάσταση άμυνας για τη ζωή σου, τότε είσαι υπεύθυνος εσύ για φόνο, ή μήπως κάποιος άλλος (ο ληστής) σε επηρέασε στην απόφασή σου αυτή;
Ακόμα και η γλώσσα που μιλάς, η χώρα στην οποία γεννήθηκες, οι επιρροές σου, αποτελούν επιλογές ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ και ελάχιστες δικές σου (με βάση τις επιρροές κατά κύριο λόγο). Ποιες "επιλογές και αποφάσεις"; Χωρίς έννοια για τους γύρω; (γι' αυτό πετάνε τα μπουκάλια της κόκα κόλα στους επερχόμενους μοτοσυκλετιστές στην εθνική οδό... γιατί σκέφτονται "δική μου απόφαση να το πετάξω και δική του απόφαση να το αποφύγει ή να σκοτωθεί". Αλήτες...

Λευτέρης

Lefteris Kritikakis είπε...

Ευχαριστώ για τη διόρθωση )Περαματάρης) που οφείλεται σε αυτόματη διόρθωση του Word (...). το έκανα και πάλι, αλλά ξέρετε γιατί μιλάω. Σαφώς και πεισματάρης ήταν όμως. Και βλάκας κιόλας. Αφού θα περνούσε και πάλι το ποτάμι ούτως ή άλλως (για να πάει στη βάση του), τι ζημιά θα πάθαινε να μεταφέρει και τη Μαρία; Γάιδαρος ο βαρκάρης και με τέτοια συμπεριφορά, μια ζωή βαρκάρης θα μείνει. Μέχρι να γεμίσει η βάρκα νερό και οι υπόλοιποι από την όχθη να τον βλέπουν απλά και να λένε "ευθύνεται δια την απόφασίν του".

Τελικά πιο μεγάλη ανθρωπιά στα σίγουρα βλέπω στην Αμερικάνινη επαρχία απ' ότι στην Αθήνα των ατομικιστών των 500 ευρώ το μήνα. Άντε, το πέταξα να ξαλαφρώσω... να με συγχωρείτε.

Λευτέρης

free rider είπε...

blade runner...
Θα μπορούσα να το προχωρήσω πολύ αυτό που έγραψες

georgia m. είπε...

@blade runner:

Η σάρκα είναι η ανάγνωση σε πρώτο επίπεδο και είναι φυσικά κάτι το υπερεκτιμημένο - ούτε λόγος.
Από την άλλη,όπως και να το κάνουμε,όταν είμαστε νέοι έχουμε περισσότερες δυνατότητες και δεν μιλώ αναγκαστικά για την ποιότητα και αν θέλεις την "ποσότητα" στον έρωτα αλλά γενικά.
Εφόσον θέλεις τη γνώμη μου θα σου πω ότι δεν θεωρώ αμελητέα την πρώτη ανάγνωση αλλά κυρίως εστιάζω την προσοχή μου σε άλλα,για μένα πράγματα πιο σπουδαία και που κρατούν στο χρόνο.
Δεν ξέρω αν απάντησα στη σκέψη σου.Όσο για την επιθυμία,σαφέστατα δεν έχει ηλικία - για να μην σου πω ότι πιστεύω πως μεγαλώνει με την ηλικία.Η πραγματοποίησή της,όμως,δυστυχώς δεν συμβαίνει πάντα τόσο εύκολα όταν μεγαλώνουμε(αρρώστειες,ανημπόρια,πόνοι,θλίψη) και αυτό είναι κάτι άδικο,πιστεύω,που συμβαίνει στους ανθρώπους.
Θα πρεπε,νομίζω,μεγαλώνοντας και πλησιάζοντας στον θάνατο,η ζωή να είναι πιο γενναιόδωρη με τον άνθρωπο.

georgia m. είπε...

@takis vassilopoulos:
Το έλαβα όλο - σε ευχαριστώ πολύ!Θα σου απαντήσω αύριο!

the resident είπε...

Περαματάρηδες σαν τον Bαζουντεβα δεν υπάρχουν πια.Δεν έχουν φιλότιμο οι σημερινοί περαματάρηδες.Ταρίφες.Αλλοι καιροί άλλα ήθη...

takis vasilopoulos είπε...

Γεωργια και blade runner ,ομορφος διαλογος....

Παντως και εγω γνωρίζω 2 ατομα με 35 χρονια διαφορα ηλικιας....συμφωνω πολυ με το τελέυταιο comment της Γεωργιας...

houlia είπε...

Μια φορά κι ένα καιρό ο βαρύς παππούς τού δάσους, άνοιξε ένα βιβλίο απ τα παλιά κι άρχισε να διαβάζει παραμύθια. Μαζεύτηκαν καμία τρακοσαριά γάτοι και γάτες, στρογγυλοκάθισαν γύρω απ την κουνιστή του καρέκλα και άκουαν. Ο παππούς τους είπε να γράψουν μαζί του ένα καινούργιο παραμύθι και σε αντάλλαγμα να τους ταίζει πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Με έναν όρο: Όταν βραδιάζει για τα καλά και το ρολόι δείξει την δωδέκατη να μεταμορφώνεται κι αυτός σε γάτο και να χώνεται ανάμεσά και καθώς δεν θα ξεχωρίζει απ τους υπόλοιπους γάτους να μπορεί να ζει στο δικό τους κόσμο, να γλεντάει, να γράφει, να ερωτεύεται...

Μετά χαράς το δέχτηκαν όλοι τους γιατί ο στρογγυλός παππούς, όλο καλό φαί και λόγο είχε για τον καθένα. Παραμέριζαν λοιπόν για να τον έχουν ανάμεσά τους τα βράδια που τάχα πήγαινε για ύπνο (έλεγε στους ανθρώπους).

Ο γελαστός παππούς έκανε φιλίες πολλές στη βραδινή γατοχώρα. Μία όμως ξεχώρισε απ τη στιγμή που εμφανίστηκε. Καθυστερημένη όπως πάντα και φευγάτη. Την Σβούρα! Οι γάτοι ήξεραν πως τώρα που τη συμπάθησε ο πρωινός παππούς, θα αποσπούσαν περισσότερες λιχουδιές τη μέρα. Γιατί όταν ήταν χαρούμενος, τους τάιζε κρασί και μέλι(το ξέρατε ότι οι γάτοι τρελαίνονται για σταφύλια?).

Μόνο που εκείνος είχε στρογγυλοκαθίσει στις βράδυνες περιπολίες και τα πρωινά ξεχνούσε να κατεβάσει το νέκταρ. Το μοίραζε όλο κάθε βράδυ στην αγαπημένη του. Στην κοφτερή της γλωσσίτσα, με τα ζεστά τα λόγια, τα πικάντικα. Κι ήταν χαδιάρα η άτιμη.

Μία γατούλα τρυφερή και φοβισμένη είπε να πάει να πιει η πονεμένη. Λίγο νερό με μέλι να ξεχάσει, τρεις έρωτες σε μια φουρτούνα πάνω που είχε χάσει. Κοιτά δεξιά , κοιτά ζερβά, τη σβούρα ν’ αποφύγει...μα να σου την κυρά κι αφέντρα... μες τα δέντρα.
Μήπως μπορώ κι εγώ να πλησιάσω -λεει να τους πει.Τι έχω πια να χάσω;-
Μα ο παππούς τής μέρας-νύχτας γάτος , τής λεει δεν γίνεται τη σβούρα να ξεχάσω!
Και λεει να της δώσει όνομα βαρύ που να της πάει και να τη βγάλει πως να πουμ, ας πούμε Έλλη Στάη.

Dormammu είπε...

@lefteris kritikakis:

Τι μου θύμισες τώρα….

Κόντρες στον shoulder του 95 από New Heaven μέχρι Βοστώνη…. (Απορώ πως δεν μας πιάσανε..!)

Πάντως ο περαματάρης δεν πρόκειται να καταδικασθεί για ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Κατά το άρθρο 307 ΠΚ όποιος με πρόθεση παραλείπει να σώσει άλλον από κίνδυνο ζωής αν και μπορεί να το πράξει χωρίς κίνδυνο της δικής του ζωής ή υγείας, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για τη συγκρότηση του εγκλήματος αυτού, που είναι συγκεκριμένης διακινδυνεύσεως και τελείται με γνήσια παράλειψη, απαιτείται αντικειμενικώς μεν α) κίνδυνος ζωής άλλου ανθρώπου, β) το δυνατό της παροχής βοήθειας προς διάσωσή του, όπως ηθικώς επιβάλλεται για κάθε συνάνθρωπο και γ) η παροχή της βοήθειας να είναι ακίνδυνη για τη ζωή ή την υγεία του υπόχρεου, υποκειμενικώς δε "πρόθεση", δηλαδή δόλος που κρύπτει τη γνώση του κινδύνου της ζωής ανθρώπου και του εφικτού της παροχής βοήθειας σ' αυτόν ως και τη θέληση της παραλείψεως αυτής, χωρίς παράλληλα κίνδυνο της ζωής του από την παροχή της βοήθειας.

Αν λοιπόν ο περαματάρης αποδείξει ότι το βράδυ εκείνο ήταν τόσο ισχυρή η κακοκαιρία που ήταν αδύνατον να βοηθήσει την άτυχη κορασίδα χωρίς να κινδυνεύσει ο ίδιος, ή ότι δεν την είδε καν να επιχειρεί να περάσει το ποτάμι, απαλλάσσεται των κατηγοριών….

Συγνώμη για τα νομικά, συνεχίστε…!

Dormammu είπε...

Αγαπητή houlia, έγραψες.

Ταπεινά υποκλίνομαι.. !

georgia m. είπε...

@takis vassilopoulos

Είσαι πολύ γλυκός,Τάκη.

---------------------------

@houlia:

Καλώς ήρθες,πάλι!

Jason είπε...

Στην Ελλάδα είμαστε ρε παιδιά. Θα διενεργηθεί προανάκριση για τα αίτια της τραγωδίας και μετά θα συσταθεί ειδική επιτροπή από ειδήμονες που θα ασχοληθεί με το γεγονός. Και στο τέλος ή η Μαρία θα φταίει ή το ποτάμι.

blade runner είπε...

@georgia m.

ναι, με βεβαιότητα θα συμφωνήσω σε αυτό που λες. Πρέπει να είναι πιο γενναιόδωρη. Ο έρωτας στα χρόνια του γήρατος, ίσως να είναι πολύ πιο βασανιστικός απ' όσο είναι για την ψυχή και το σώμα ενός νέου...

Αυτό που με τρομάζει είναι ότι σπανίως καταφέρνουμε οι άνθρωποι να συνδυάσουμε την ορμή της νιότης, με τη γνώση που μας εξασφαλίζει ο χρόνος. Πόσο πιο συγκλονιστικούς έρωτες θα ζούσαμε στα τριάντα μας, αν μπορούσαμε να αφεθούμε στην αγάπη και το ερωτικό πάθος με τον τρόπο που ξέρει να αφεθεί ένας άνθρωπος που έχει πια γεράσει. Που ξέρει, αλλά δεν μπορεί πια. Εκείνη η συγκλονιστική ταινία που παίζανε στην κρατική τηλεόραση κάθε, μα κάθε Πάσχα, με τον Χορν, να πουλάει την ψυχή του στο Διάβολο, για να κερδίσει τη νεαρή Μάρω Κοντού, πόσο αληθινή ήταν... Θέλανε να τη σιχαθούμε, τόσο συχνά που την παίζανε, αλλά δεν ευτυχώς δεν τα κατάφεραν!

blade runner είπε...

@hulia

κέντησες καλή μου! Σούπερ το ποιηματάκι που σκάρωσες... Σου πάει κι εσένα η νύχτα τελικά, όπως σε όλες τις γυναίκες του blog, μου φαίνεται.

Του χρόνου που θα ανοίξω cafe-bar και δεν θα κρέμεται πάνω από το λαιμό μου η απειλή της υποχρεωτικής προσέλευσης στο γραφείο την τάδε ώρα το πρωί, προβλέπω να γίνομαι ζόμπι, εντός και εκτός blogs...

Dormammu είπε...

@blade runner:
Διασκευή του Φάουστ...

Θυμάσαι την τελευταία ατάκα του Χόρν?

"Νιάτα, ναι. Αλλά με λεφτά..!"

blade runner είπε...

@dormammu

καλώς το βιονικό αγόρι!

@free rider

Να το αναπτύξεις, πολύ θα μ'ενδιέφερε.

@όλους

καλή σας νύχτα, όνειρα γλυκά και καλό ξημέρωμα. Αυτό μου έλεγε η μαμά μου κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο, οπότε, ελλείψει παιδιού, το λέω κι εγώ με τη σειρά μου σε σας!

Βλέπετε, δυστυχώς, δεν έχει έρθει ακόμη η επόμενη χρονιά, κι εγώ αύριο έχω γραφείο...

Σας φιλώ στα διαδικτυακά σας μούτρα!

houlia είπε...

Τα νυχτοπούλια Dormamou και Georgia-Takis

Είμαστε κουκουβαγιόπαιδα, και όμορφα και γιάπης!

georgia m. είπε...

@blade runner:

Στο τέλος όμως,δυστυχώς και συνήθως,κερδίζει ο χρόνος.Που είναι αδυσώπητος.Και τώρα θυμήθηκα ένα ποίημα του ΝΔ που λέει:
"Έτσι κι αλλιώς,μια μέρα θα χωρίσουμε,
από έρωτα,από θάνατο,από χρόνο.
Θα θελα όμως να χωρίσουμε μαζί.
Όχι χώρια"
Εγώ εδώ το εστιάζω στο timing που δεν είναι με το μέρος κανενός,όταν υπάρχει μεγάλη διαφορά ηλικίας.

georgia m. είπε...

@blade runner:

Να μας πεις πού θα είναι να έρθουμε!

blade runner είπε...

@dormammu

Ναι, του Φάουστ!

Εγώ θα έλεγα, "νιάτα, ναι. Αλλά με περισσότερη γνώση" (του ότι το τέλος έρχεται για όλους, και μια κι ο έρωτας έχει τη δύναμη να νικήσει τη φθορά, άρα και το θάνατο, όταν τον συναντάμε, καλό είναι να ανοίγουμε σε αυτόν διάπλατη την αγκαλιά μας, χωρίς φόβο, και με πολύ πάθος...)

Goodnight

georgia m. είπε...

Καληνύχτα σε όλους και από μένα!

HRA είπε...

τι σας φταίει η αλφαβήτα ακόμα το σπάω να καταλάβω...

Dormammu είπε...

@georgia.m:

Omnia mutantur, nos et mutamus in illis.

Με άλλα λόγια, αφού για τον χρόνο που περνά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ας μάθουμε να ζούμε με τις αλλαγές...

Dormammu είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
blade runner είπε...

@georgia.m

ω, ναι, ας γίνει, και εννοείται πως θα στο πω.

Εχω την εντύπωση πως θα γίνει ένα πρώτης τάξεως στέκι για πολλούς έρωτες και πολλά πάθη, όλων των ειδών! 'Η τουλάχιστον κάτι τέτοιο έχω εγώ στο μυαλό μου. Enough όμως με το bar, γιατί θα παρεξηγηθώ για έμμεση διαφήμιση.

Εσένα πάντως θα στο πω σίγουρα!

Aντε, πάω τώρα γιατί όλο έτσι λέω, αλλά εδώ είμαι ακόμη!

georgia m. είπε...

@dormammu:
Ευχαριστώ που μου θυμισατε λίγο ωραία λατινικά!
Ναι,έτσι είναι.

HRA είπε...

dormammu,

μην ακούς αγόρι μου ό,τι γράφτηκε στα λατινικά. στ' αλήθεια δεν κάνει.

georgia m. είπε...

@blade runner:

Άντε,πάω κι εγώ τώρα για ύπνο - αρκετή η κούραση της μέρας αυτής!

Dormammu είπε...

Χαιρετίζω το άρτι αφιχθέν έτερο ήμισυ του γνωστού ημίτρελου...

Αν προτιμάς την αγγλική μετάφραση: All things change, and we change with them...

mickey είπε...

@Blade Runner (12:46πμ) και όποιον ενδιαφέρεται:

Γιατί αναφέρεσαι σε μένα προσωπικά; Εγώ άνοιξα σήμερα το "θέμα"; Δεν ήταν η όποια "κριτική" μου (if any, προτιμώ τον όρο επισήμανση) καλόπιστη, με χιούμορ και επί της ουσίας; Μήπως εσύ υπερβάλλεις κομματάκι; Τα ίδια (και χειρότερα ίσως) έχω γράψει για πολλούς άλλους (όπως και άλλοι για μένα) και δεν ...παρεξηγηθήκαμε ;)

Δε νομίζω άλλωστε να έκανα ποτέ επίδειξη συγγραφικής δεινότητας σε τακτική και μόνιμη βάση. Και όποτε ένιωθα πως το παράκανα, ζητούσα συγγνώμη εκ των προτέρων (ή αν κάποιοι άλλοι μου το επεσήμαναν, εκ των υστέρων). Ούτε ανέλαβα κανένα συγκεκριμένο "ρόλο" ποτέ κάθε μέρα (άσχετα αν μου "έδιναν" κάποιοι). Κάποτε έκανα απλά 2-3 "περιγραφές" που μάλλον άρεσαν και σταμάτησα εκεί (και μπήκαν κι άλλοι στο παιχνίδι φυσικά). Δε νομίζω πως τα τζαζοσέντονα είναι για ...χόρταση. Θα χαρώ πολύ να τα δω συγκεντρωμένα σε ένα άλλο blog με την προσωπική σφραγίδα της Αφροδίτης - και μάλλον θα το επισκέπτομαι πιο συχνά και από αυτό εδώ και θα κάνω εκεί τα "παιχνίδια" μου ;)

Απλά νομίζω πως το πολύ το "Κύριε Ελέησον" το βαριέται κι ο Θεός. Κι έχω την αίσθηση πως το blog αλλάζει χαρακτήρα και πιθανόν να διολισθήσει σε "διαγωνισμό ταλέντων" με τις ευλογίες του γάτου. Ήδη οι περισσότερες μάχες δίνονται στο πεδίο των εντυπώσεων, των γνώσεων, του βερμπαλισμού και των χαρακτηρισμών (ακόμα κι από τον γάτο) και λίγα γράφονται απλά, με επιχειρήματα ή έστω λεπτές ειρωνείες. Έχω την αίσθηση πως κάποιοι θέλουν απλά να "ρουμπώσουν" τον όποιο ...αντιφρονούντα.

Δε με πειράζει ΚΑΘΟΛΟΥ αν ο γάτος η όποιος άλλος εκθειάζει (ακόμα και αποκλειστικά) την Αφροδίτη - στα κοπλιμέντα προς εκείνη, μάλλον σας έχω ξεπεράσει πολύ πιο πριν ;) Το ζήτημα είναι πόσο η ίδια ανταποκρίνεται σοβαρά σε όλα αυτά και σπεύδει να συνεχίσει δριμύτερη και αν όλα αυτά "καπελώνουν" τρόπον τινά το blog. Αν βεβαίως αυτό αρέσει στον οικοδεσπότη, οι δικές μου επιφυλάξεις (και όποιων άλλων) απλά ...περιττεύουν!

Σκεφτείτε απλά τι θα γίνει αν αύριο μπουν εδώ μέσα δέκα ή είκοσι "θεές" ή "θεοί" (και μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν και άλλοι με τέτοιο ταλέντο) και αρχίσουν να κατεβάζουν διηγήματα κάθε μέρα! Θα πούμε ναι σε όλους και θα μπαίνουμε στο blog για να διαβάζουμε όμορφα διηγήματα; Ποιος θα μπορούσε να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Συμφωνώ με την ελευθερία της έκφρασης που απολαμβάνουμε (και προσωπικά έχω "εκμεταλλευτεί" κατά κόρον) σε αυτό το blog, αλλά θαρρώ πως είναι πρώτιστα ένα βήμα για σχολιασμό και έπειτα για άλλα.

Άλλωστε η διασημότητα του γάτου και του blog του είναι μεγάλος πειρασμός (και δε μπορώ να πω ότι "αντιστάθηκα" πάντα με επιτυχία). Τουλάχιστον όσοι από μας έχουμε "κολλήσει μπόλικα ένσημα" (που λέει και η Άφρο), ας δώσουμε χώρο και σε άλλους. Αν τα μισά σχόλια είναι "μπράβο", "ζήτω", "έγραψες", "τον ρούμπωσες", "προσκυνώ Θεά" κλπ, θαρρώ πως το blog χάνει την ουσία του και αποθαρρύνει και αρκετούς από το να σχολιάσουν.

Φυσικά, μπορεί και να κάνω λάθος...

Υ.Γ. 1: Θα παρακαλούσα, η όποια απάντηση (if any) να είναι στα ίδια πλαίσια και ανάλογο ύφος. Αναφορές σε ποντικάκια που δεν έχουν real life, ζήλειες, επιθέσεις και άλλα "χαριτωμένα", απλά θα κάνουν τις εντυπώσεις μου πιο δυσμενείς...

Υ.Γ. 2: Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αν θεωρηθεί και αυτό το σχόλιό μου υπερβολικό ή προσβλητικό για τον οποιονδήποτε. Επιθυμώ να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Και φυσικά η εκτίμησή και ο θαυμασμός μου για την Αφροδίτη, το συγγραφικό της ταλέντο και πολλά άλλα είναι γνωστός πρώτα από όλα ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ και το γνωρίζει πολύ καλά! Όπως και η συμπαράσταση μου σε αήθεις και χυδαίες επιθέσεις ;)

Λύκανδρος είπε...

Το ελάχιστο που θα μπορούσε να με εκπλήξει θα ήταν ο θάνατος της... βλαμμένης.

Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα του μύθου δεν είναι άλλο από σχηματικές μορφές του "υπέροχου" πλησίον μας, που από τον μετέπειτα και δικαίως εσταυρωμένο "ηθελεστακαιπαθεστα", καλούμεθα να αγαπάμε ως εαυτόν.

Έλα όμως που η Μαρία δεν αγαπούσε εαυτήν...

Έλα όμως που η Μαρία δεν αγαπούσε κανέναν...

Έλα όμως που η Μαρία σκεφτόταν το βραχυπρόθεσμο (άντρα θέλω τώρα τονε θέλω) και που η στάση αυτή δεν είναι παρά ίδιον θανατωμένης ψυχής...

Ποιός και γιατί να σώσει τη Μαρία, που η μοιραία της ασκεψία, το ανερμάτιστο της μάταιης υπαρξής της την έβαλε στην ίδια μοίρα με τη γάτα του Σρέντιγκερ, να πελαγοδρομεί μεταξύ του επιθυμητού και του εφικτού σε μία διελκυστίδα αφροσύνης και βλακείας.

Νομίζω ότι η φύση μεριμνά να εξαφανίζονται τα είδη που επιμένουν να ευρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τη φυσική νομοτέλεια. Ο άνθρωπος που εμμένει στην αποχή από την ανάλυση των δεδομένων της ζωής του, που δεν μπορεί να αποφασίσει "ζωντανά" κι υπεύθυνα είναι τελεσίδικα καταδικασμένος, όχι από τον άθλιο καιρό, όχι από τον άθλιο αδιάφορο, όχι από τον άθλιο εκμεταλλευτή, όχι από τον άθλιο ληστή, αλλά από την ίδια τη δική του αθλιότητα.

Η ελεύθερη βούληση οφείλει να συνοδεύεται από την ευθύνη και τη σύνεση (πρόβλεψη), για να μη παίρνει το πάνω χέρι το τυχαίο, που συντόμως θα μετατραπεί σε μοιραίο.

Όταν η έκπληξη τον καταλαμβάνει τη στιγμή που ανακαλύπτει τον εαυτό του ευρισκόμενο μεταξύ ρέματος και γκρεμού, είναι πολύ αργά να συνειδητοποιήσει ότι ο ίδιος περπάτησε μέχρι εκεί ακολουθώντας τα δικά του βήματα.

Ε, ας κάνει λοιπόν κάτι εποικοδομητικό για το κόσμο που την περιβάλλει. Ακόμα ένα βήμα!



Χρειάζεται στ' αλήθεια να πω ποιός φταίει;

Μα η "άδικη, κακούργα κενωνία" όπως πάντα!

Lefteris Kritikakis είπε...

ΝΑ ΜΗΝ ΝΟΣΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΑΡΚΟΜΑΝΕΙΣ (διότι "ευθύνονται για τις επιλογές και τις αποφάσεις τους").

@ dormammu
Έχεις απόλυτο δίκιο, αυτό έλεγα κι εγώ (αλλά το είπες με πιο ουσιώδη τρόπο). ΕΑΝ (και μόνο εάν) συντρέχουν οι λόγοι αυτοί, μπορούν να κατηγορηθούν οι δύο άλλοι (στο financial industry όπως ξέρεις, τα πράγματα είναι ακόμα πιο αυστηρά λόγω fiduciary dury σύμφωνα με NASD και SEC).

Εκείνο που με τσάτισε ήταν τα τύπου "ο καθένας ευθύνεται για τις αποφάσεις του" κλπ κλπ.

Εάν βέβαια το πιστεύουν αυτό όσοι το γράφουν, τότε οι ναρκομανείς ΔΕΝ πρέπει να νοσηλεύονται (διότι "ο καθένας ευθύνεται για τις επιλογές και τις αποφάσεις του") και το κόστος της θεραπείας τους (ή της κηδείας τους) πρέπει να το πληρώνουν οι ίδιοι.

Όχι δύο μέτρα και δύο σταθμά. Πως είναι δυνατόν να γυρνάμε την πλάτη στον κάθε δυστυχή που είτε από γκάφα του, είτε από αμέλεια των άλλων υποφέρει, αλλά να αγκαλιάζουμε και υποστηρίζουμε, επιλεκτικά, μόνο τους ναρκομανείς.
Ίσως να ξέφυγα από το θέμα (που είναι μάλλον "φιλοσοφικό") αλλά η φιλοσοφία είναι μητέρα των επιστημών (ή πατέρας που τώρα τελευταία δεν πληρώνει child support για τα παιδιά του).

Λευτέρης

aggelos-x-aggelos είπε...

Τελείωσα το σεντόνι μου και ξεκινάω σε τεύχη

aggelos-x-aggelos είπε...

Αποφάσισα να στηρίξω την άποψή μου στο σχόλιο 10:47 πμ. Και γι αυτό πήγα και πήρα μια συνέντευξη από όλους. Διένυσα πολλά χιλιόμετρα αλλά τα κατάφερα.

Πρώτα από όλα πήγα στο σπίτι του Α.

a-x-a: Καλησπέρα σας κ. Α. Δεν ξέρω αν παρακολουθήσατε καθόλου σήμερα τι έγινε αλλά είστε στην επικαιρότητα.
Α: Όχι δεν ξέρω τι έγινε.
a-x-a: Ο κ. Δήμου έφερε στην επιφάνια την ιστορία που είχατε με τη Μαρία πριν πολλά χρόνια.
Α: α ναι –που τη θυμήθηκε;
a-x-a: Πείτε μας κάτι. Τι έγινε τότε;
Α: Τι να σας πω, εκείνη την περίοδο η Μαρία δεν πήγαινε και πολύ καλά. Της είχε κολλήσει ότι εγώ τη γουστάρω επειδή της είχα κάνει ένα κομπλιμέντο σε ένα πάρτι. Εγώ βέβαια δεν μπορούσα να κάνω κάτι γιατί ήξερα ότι τη γούσταρε ο Β με τον οποίο ήμασταν ανέκαθεν φίλοι και γείτονες. Αλλά τι να πεις έτσι είναι οι γυναίκες. Άμα τους μπει κάτι.
a-x-a: Εκείνο το βράδυ τι έγινε;
Α: ήταν 6 μήνες μετά το πάρτι που σας έλεγα. Είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και της είχα ξανά-μανά εξηγήσει ότι δεν τη γουστάρω παρότι είναι πολύ ωραία γυναίκα και ότι την έχω βρει μόνος μου. Για τον άλλον δεν είπα τίποτα γιατί μου είχε πει ότι θέλει να το χειριστεί μόνος του.
a-x-a: Μετά τι έγινε;
Α: Μετά την έπεσα για ύπνο. Και πάνω που με έπαιρνε γλυκά γλυκά ακούω χτυπήματα στην πόρτα. Τρέχω ανοίγω και τι να δω… Η Μαρία σε έξαλλη κατάσταση, μούσκεμα από τη βροχή, να κλαίει και να λέει κάτι ακατάληπτα. Τη βάζω μέσα, την ηρεμώ και προσπαθώ να της αλλάξω θέμα. Της έλεγα για τα παλιά, τότε που ήμασταν καλοί φίλοι και διάφορα τέτοια. Δεν την κράτησε πάνω από 5 λεπτά. Τα ίδια. Και σ’ αγαπάω και θα πεθάνω και τέτοια. Τι να κάνω και εγώ την άφησα να ξεσπάσει, με έβρισε, με έδειρε, με πρόσβαλε, κάποια στιγμή σταμάτησε. Το γύρισε αλλιώς μετά. Και είμαι ηλίθια που σε παρακαλάω, που εμένα τρέχουν από πίσω μου, δε θέλω να σε ξαναδώ στα μάτια μου είσαι αλήτης κλπ κλπ. Και σηκώνεται να φύγει. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, που θα πας στη μαύρη νύχτα και με τέτοιο καιρό. Τίποτα αυτή. Δε θέλω τίποτα από σένα, άσε με να φύγω, μου σπάει και το μισό σπίτι, ε, κάποια στιγμή σταμάτησε. Μου είχε σπάσει τα νεύρα για να πω την αλήθεια αλλά την καταλάβαινα γιατί όταν είσαι έτσι δεν υπολογίζεις. Δεν την λυπόμουν απλά θα ήθελα να μην της συμβαίνει αυτό το πράγμα. Λες και δεν τα είχα περάσει και εγώ;
a-x-a: Και τελικά κοιμήθηκε σπίτι.
Α: Περίπου. Η βροχή όσο πήγαινε και δυνάμωνε. Της είχα στρώσει σε άλλο δωμάτιο και ξαφνικά την ακούω να με φωνάζει. Όταν πήγα να δω τι θέλει μου λέει αν μπορώ να της κάνω λίγο παρέα μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Δέχτηκα γιατί ήξερα ότι φοβόταν τις αστραπές και τις βροντές από μια παλιά της συγκάτοικο. Τη σκέπασα καλά καλά και της χάιδεψα λίγο τα μαλλιά. Και την άκουσα να ανασαίνει λίγο πιο βαριά. Πριν προλάβω να καταλάβω τι γίνεται είχε αρπάξει το ΄δάχτυλο μου και άρχισε να μου το γλύφει. Όπα λέω τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Τι της λες τώρα. Πάω κάτι να πω γυρνάει και μου κλείνει το στόμα. "Σσστ", μου λέει "μη χαλάς τη στιγμή". "Πια στιγμή βρε Μαριώ μου", της λέω "δεν τα είπαμε;".
a-x-a: Και μετά, και μετά.
Α: Μετά σηκώνεται λίγο από το κρεβάτι και τραβάει το μοναδικό κορδονάκι που συγκρατούσε ενωμένο το μπλουζάκι της και έτσι ημίγυμνη έρχεται κοντά μου, τόσο κοντά που η ανάσα της έκαιγε τα χείλη μου και μου λέει σχεδόν ψιθυριστά. "Τα είπαμε. Τα ξεκαθαρίσαμε. Αλλά τώρα είναι τώρα. Και αυτό το τώρα δεν θα ξανάρθει ποτέ". Δεν είχε πια κανένα από αυτά που θα μπορούσαν πριν να σε κάνουν να τη λυπηθείς. "Ζήσε το". Το κορμί της παρόλο που δεν με ακουμπούσε ένιωθα ότι έκαιγε, κάτι που είχε γίνει πιο έντονο και από το κλάμα λίγο νωρίτερα. Είχε γίνει μια γυναίκα με όλη τη σημασία της λέξεως. Μια γυναίκα που μέσα από την ταλαιπωρία της είχε βρει τον εαυτό της και ήθελε μόνο σεξ. Και, πίστεψέ με, ήξερε πώς να το πάρει…
a-x-a: Και μετά, και μετά.
Α: Τι και μετά ρε ανώμαλε; Μετά το κάναμε. Θες και λεπτομέρειες;
a-x-a: Ε, χμ, όχι θέλω να πω την επόμενη μέρα πως ξυπνήσατε;
Α: Περίεργα. Όταν τελειώσαμε η Μαρία μου γύρισε την πλάτη και κοιμήθηκε. Ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να με κάνει να πιστέψω. Πήρε το ύφος που έλεγε "καλούτσικος ήσουν" σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βγει κερδισμένη σε κάτι, και όλο το βράδυ δεν ξαναγύρισε προς την πλευρά μου. Κάποιες φορές νόμισα ότι άκουσα ένα λυγμό αλλά την έβλεπα ακίνητη και νόμιζα ότι κοιμόταν. Το πρωί όμως είδα τα πιο πρησμένα μάτια που έχω δει ποτέ μου και κατάλαβα ότι όλο το βράδυ έκλεγε. Η αλήθεια είναι ότι καμία στιγμή δεν μου ξεκόλλησε από το μυαλό η σκέψη του αν έκανα το σωστό. Εκείνη όμως είχε πάρει το ύφος που ήταν σα να σου λέει "ή το κάνεις, ή δεν μπορείς". Και το κόλλημά μου δεν ήταν μη με πει ανίκανο. Απλά, αν δεν το έκανα θα της είχα ρίξει δύο απορρίψεις το ίδιο βράδυ με ανυπολόγιστες συνέπειες. Είχα αρχίσει και να φοβάμαι. Νωρίτερα την είχα κρατήσει στο τσακ μη φύγει μέσα στην καταιγίδα να περάσει, άκουσον άκουσον, το ποτάμι απέναντι. Δε λέω ότι δεν μου άρεσε. Αλλά άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Έτσι πολύ διστακτικά της είπα να της φτιάξω καφέ και εκείνη μου είπε ναι. Μετά από ένα λεπτό όμως τινάχτηκε από την καρέκλα και μου είπε, χωρίς να με κοιτάει, πως θα ήταν καλύτερα να φύγει. Τα ρούχα της ήταν ακόμα βρεγμένα και πήγα να της πω ότι θα μπορούσε να μείνει για λίγο, αλλά σαν να το κατάλαβε και με κοίταξε σαν να μου έλεγε γιατί, για να με κάνεις λίγο χειρότερα από ότι είμαι ήδη. Έτσι προτίμησα να σταματήσω το χθεσινοβραδινό παιχνίδι και της είπα ότι έχει δίκιο, καλύτερα να φύγει.
a-x-a: Και από τότε δεν την ξαναείδατε;
Α: Ε, αφού πνίγηκε; Και please μη με ρωτήσεις πως αισθάνθηκα και αν μου λείπει. Εκτός και αν σε έχει στείλει ο Αυτίας, οπότε σου σπάω το κασετοφωνάκι τώρα.
a-x-a: Όχι κ. Α. Σας ευχαριστώ πολύ.

aggelos-x-aggelos είπε...

Μετά πήγα στο σπίτι του Β. Προσπάθησα να ακολουθήσω ακριβώς τη διαδρομή της Μαρίας αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι τα κατάφερα γιατί το τοπίο έχει αλλάξει πολύ από τότε και ο κ. Δήμου δεν έδωσε αρκετές πληροφορίες. Φαντάστηκα όμως ότι η Μαρία δεν θα πήγαινε κατευθείαν αλλά θα έκανε μια μεγάλη βόλτα πρώτα. Έτσι αφού περιπλανήθηκα αρκετά έφτασα στην πόρτα του Β.

a-x-a: Καλησπέρα σας κ. Β. έρχομαι από το σπίτι του κ. Α. Θα ήθελα να μου πείτε δυο πραγματάκια για τη Μαρία.
Β: Αχ η Μαρία, χαμένο πήγε αυτό το κορίτσι ρε γαμώτο.
a-x-a: Τι έγινε εκείνη την ημέρα που ήρθε στο σπίτι σας;
Β: Ήταν πολύ ταραγμένη. Προσπάθησε να το παίξει άνετη και άρχισε να μου λέει ότι τον τελευταίο καιρό με σκεφτόταν πολύ και είπε να έρθει να δει τι κάνω. Χάρηκα που την είδα γιατί ήμουν πολύ ερωτευμένος μαζί της, αλλά παρατηρούσα κάτι ασυνήθιστο στην συμπεριφορά της. Εκείνη νόμιζε ότι με είχε πείσει ότι ήταν καλά και συνέχισε να μιλάει όλο και πιο έντονα και κάπου κάπου γελούσε χωρίς προφανή λόγο και πολύ νευρικά. Την ήξερα όμως πολύ καλά γιατί την παρατηρούσα πολύ καιρό. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς της είχε συμβεί αλλά μου έδινε την εντύπωση ότι, από τη μια ήταν πολύ ταραγμένη και, από την άλλη, ότι είχε ένα απροστάτευτο στυλ, εκείνο που έχουν οι γυναίκες όταν θέλουν να τις πάρεις αγκαλιά όταν θέλουν να σε προκαλέσουν. Αυτό το τελευταίο, όσο πέρναγε η ώρα, εμένα με αποσυντόνιζε όλο και πιο πολύ και υπέθεσα ότι σκέφτομαι βλακείες ενώ ήταν μπροστά μου το αντικείμενο του πόθου μου έτοιμο να πέσει στην αγκαλιά μου. Οπότε σηκώθηκα και πήγα και έκατσα δίπλα της σε μία παύση της κουβέντας. Τότε εκείνη ξαφνικά έδειξε να νιώθει κάπως άβολα και για μια στιγμή κοίταξε κάτω σαν να προσπαθούσε να συγκεντρωθεί σε κάτι. Μετά σήκωσε το κεφάλι της, ελαφρώς χαμογελαστή, και με κοίταξε –αλλά όχι στα μάτια. Έβαλα το χέρι μου στον ώμο της και της είπα "Μαρία τι έχεις". Δάγκωσε το πάνω χείλος της και με πήρα αγκαλιά. Τίποτα που λέει και άρχισε να με σφίγγει. Είπε και ένα δεύτερο τίποτα αλλά αυτή τη φορά πνιγμένο στα κλάματα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Την κράτησα αγκαλιά μέχρι που ξέσπασε και σταμάτησε να κλαίει. Της είπα ότι εγώ την αγαπάω και ότι αν αισθανόταν καλά θα μπορούσε να μου πει τι είχε συμβεί.
a-x-a: Και σας είπε την ιστορία με τον Α;
Β: Ναι. Ό,τι είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ. Και μετά μου είπε ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία κατάλαβε πόσο λάθος έκανε που δεν με ήθελε τόσο καιρό και ότι θα μπορούσαμε να είμαστε πολύ καλά μαζί.
a-x-a: Και εσείς τι κάνατε.
Β: Της είπα τα εξής –τα θυμάμαι σαν χθες. "Μαρία μου ξέρεις πόσο σε αγαπάω και πόσο καιρό σε κυνηγάω. Αυτό που μου ζητάς αυτή τη στιγμή το ονειρεύομαι κάθε βράδυ. Αλλά την ευχή την έκανα μισή. Φαντάστηκα τη διαδρομή από το σπίτι σου μέχρι εδώ κατευθείαν και όχι με στάση, διανυκτέρευση και -θου Κύριε- στον Α." "Δηλαδή", μου λέει, "δεν με θες επειδή δεν είσαι ο πρώτος μου;" "Μη τα λες όπως σε βολεύουν Μαρία. Δεν σε θέλω τώρα και έτσι. Ή για να στο πω και αλλιώς εσύ δεν με θες. Εσύ τώρα θες κάποιον για να νιώσεις καλύτερα. Κάποιον για να ξεχάσεις. Και δεν είμαι ο κατάλληλος. Γιατί εγώ λιώνω για σένα. Αλλά όπως έλιωνα έχω συνηθίσει. Δεν θέλω να λιώνω διπλά όταν θα σε έχω αγκαλιά και εσύ θα σκέφτεσαι τον άλλον"
a-x-a:…
Β: "Μου είπες ότι δεν σε θέλω επειδή δεν είμαι ο πρώτος σου. Εγώ λοιπόν θα σου πω το εξής. Πήγαινε με όποιον και με όσους γουστάρεις. Κάνε ό,τι θες. Και ξαναγύρνα. Εδώ θα είμαι και θα σε περιμένω. Αλλά γύρνα μόνο για μένα. Και πείσε με για αυτό. Αλλιώς μη γυρίσεις ποτέ. Πίστεψέ με πονάω απίστευτα με αυτό που σου λέω. Έκλαψα και παρακάλεσα πόσες νύχτες για να έρθεις και τώρα σε διώχνω. Αλλά πιο πολύ από το κορμί σου θέλω την καρδιά σου και το μυαλό σου."
a-x-a: Και εκείνη τι έκανε;
Β: Έμεινε για ένα λεπτό ακίνητη και μετά με κοίταξε και μου είπε ότι έπρεπε να γυρίσει γρήγορα στην απέναντι όχθη γιατί στην από δω τα έχει κάνει αρκετά σαλάτα. Δεν είπα κουβέντα, γιατί υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να αρχίσω εγώ να κλαίω στην αγκαλιά της, και την πήγα ως την πόρτα. Με αποχαιρέτησε με ένα φιλί στο μάγουλο και, χωρίς να μου ρίξει ματιά έφυγε.
a-x-a: Και από τότε δεν την ξαναείδατε;
Β: Ε, αφού πνίγηκε; Τι είμαι βρικόλακας να βλέπω φαντάσματα; Δεν πιστεύω να σε έχει στείλει ο Χαρδαβέλας γιατί θα σε στείλω να τη βρεις!
a-x-a: Όχι κ. Β. Σας ευχαριστώ πολύ.

aggelos-x-aggelos είπε...

Προσπαθώντας πάντα να μπω στην ψυχολογία της Μαρίας, έφυγα από το σπίτι του Β και περιπλανήθηκα. Φαντάστηκα ότι η Μαρία δεν θα πήγε κατευθείαν στον Ψυχίατρο αλλά μάλλον θα έπεσε κατά λάθος πάνω του περνώντας μια λανθασμένη κατεύθυνση αντί της σωστής προς την όχθη. Προφανώς εκεί θα κατάλαβε εις ποίον ηθικό τέλμα είχε υποπέσει μέχρι στιγμής και θα είπε "φράγκα έχω, δεν πάω να τα πω να ξεδώσω και λίγο". Έτσι λοιπόν και εγώ, ως άλλη Μαρία, έκρουσα τον του ψυχιάτρου κώδωνα της θύρας και εισήλθον της οικίας του (και σταματάω εδώ τα αρχαία).

a-x-a: Καλησπέρα σας κ. Ψυχίατρε. Θα ήθελα να μιλήσουμε για μία ασθενή σας που είδατε μόνο μία φορά τη Μαρία.
Ψ: Μμμ. Περίεργη περίπτωση. Τη θυμάμαι χαρακτηριστικά. Είχε έρθει πολύ αλαφιασμένη. Και με το δίκιο της. Είχε κάνει χοντράδες.
a-x-a: Τι σας είχε πει;
Ψ: Όλα. Και για τον Α και για τον Β. Και πως τα είχε μπλέξει και πόσο άσχημα αισθανόταν και για τους δύο. Της είπα να ηρεμήσει και για λίγο αλλάξαμε κουβέντα. Αφού την είδα πιο δυνατή τη ρώτησα τι την οδήγήσε σε όλα αυτά. Μου είπε πως δεν ήξερε αλλά περισσότερο τώρα την ενδιέφερε πως θα τα διόρθωνε όλα αυτά. Δεν ήθελε να πληγώσει κανέναν κατά βάθος. Την είχε συνεπάρει το αρρωστημένο πάθος, η ανεκπλήρωτη αγάπη αν θέλετε, και γι αυτό έπραξε τόσο ανάρμοστα. Της είπα βέβαια ότι πρέπει να την ξαναδώ, και ίσως αρκετές φορές, και εκείνη το δέχτηκε με χαρά. Αλλά της είπα ότι σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να ξαναέχει επαφή με κανέναν από τους δύο για λίγο καιρό αφού, κάτι τέτοιο, θα περιέπλεκε τα πράγματα περισσότερο. "Χρειάζεται χρόνος", της είπα, και το κατάλαβε. Δεν ήθελε να μιλήσουμε για τίποτα άλλο και, μιας και έδειχνε όλο και καλύτερα με το συγκεκριμένο θέμα, δεν την πίεσα. Φαινόταν δυνατός άνθρωπος και, από ότι μου είπε και η ίδια, η ζωή μέχρι στιγμής της είχε φερθεί παραπάνω από επιεικώς. Όταν διαπίστωσα ότι δεν κινδύνευε η σωματική της ακεραιότητα από αυτοτραυματισμούς, απόπειρα αυτοκτονίας, ή τάση για αλκοολισμό και ναρκωτικά της συνέστησα να πάει στο σπίτι της, να πιει ένα χαμομήλι και να κοιμηθεί και εκείνη το δέχτηκε. Είχε καταλάβει ότι αν είχε τον κατάλληλο χρόνο θα μπορούσε να τα διορθώσει όλα και είχε αρχίσει να γίνεται πιο χαρούμενη. Σχεδόν ζούσε για τη στιγμή που θα ξαναγίνονταν όλα καλά όπως ήταν πάντα.
a-x-a: Και από τότε δεν την ξαναείδατε;
Ψ: Ε, αφού πνίγηκε; Ή μήπως δεν το πιστεύεις και νομίζεις ότι την έχω απαγάγει. Δε μου λες, μήπως σε έχει στείλει η Νικολούλη να σε μαυρίσω στο ξύλο;
a-x-a: Όχι κ. Ψ. Σας ευχαριστώ πολύ.

aggelos-x-aggelos είπε...

Από τα πέντε πρόσωπα που είχα να συναντήσω είχα ήδη συναντήσει τα τρία και είχα επιβεβαιώσει τις υποψίες μου ότι κανείς δεν φταίει στην ιστορία. Τώρα μου έμενε ο Περαματάρης και ο… Ληστής. Και καλά ο ένας, θα ήταν στην όχθη, ο άλλος; Περπατούσα και πάλι, αλλά τώρα με αργό βήμα προσπαθώντας να βρω ένα τρόπο ώστε να μου την πέσει ο πολυπόθητος Ληστής. Και –ω του θαύματος- ξαφνικά μπροστά μου εμφανίζεται ένας μπάτσος! Τον ρωτάω λοιπόν αν ήξερε το ληστή της Μαρίας και μου είπε ότι τον είχε σκοτώσει ο ίδιος σε μια καταδίωξη που ακολούθησε της εύρεσης του πτώματος της άτυχης Μαρίας, λίγες μέρες μετά. Μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι. Δεν υπήρχε πλέον κανένας τρόπος να μάθω τη γνώμη του. Έκανα να φύγω απελπισμένος όταν ο καλός αυτός μπατσούλης με πληροφόρησε ότι πάνω του είχε βρεθεί ένα γράμμα που αναφερόταν στο θέμα. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Αν θα το ιξερνα οτι θα γινουταν αφτο το κακο θα εμενα νιστικος εκινη τι μερα. Τιν εβλεπα τι γκομενα από το προιγουμενο βραδι που πιγενε από το ένα σπιτι στο αλο κε λεο πουτανα θα ινε, πιρε κε 2 πελατες, κονομισα. Κε τις τιν επεσα να τις τα παρο. Όταν ιδα ποσα λιγα ιτανε τις λεο που ταφαγες μορι ξεκολιαρα, πουνε τα ιπολιπα. Ταχε πεξι κε δε μιλαγε. Κε λεο, νταξ, δε μπιραζ, θα τις ριξο κε ένα κε ιμαστε σουπερ. Τοτε ομος αυτινα εγινε σκιλα. Μουσκασε 2 ξαναστροφες που ακομα κουδουναι το κεφαλι μου κε μουφυγε ι βρομα. Φιλαξα να δο ομος τι θα κανι. Κε τιν ιδα να μιλαι με τον περαδοθετζη για να τινεπαι αποκι. Λεο καλα θα του κατσι κε τερμα. Μετα τιν ιδα να φεβγει πιο κι μοναχη κε λεο θα περιμενι κε καμια αλη ο τιπος. Κε αρχιζο να φιλαο παλι να ψιρισο κε τιν αληνα, να ρεφαρο κε τι γκινια από τι προτινα. Κιταο κιταο δε βλεπο μιτε φουστανι μητε τακουνι. Γιρναο μια προς τα νερα κε βλεπο τι δικια μου με τα βρακια κε λεο να τορα θα του κατσι να παι σπιτι. Κιαυτι η μουρλι δινι μια κε πεφτι στα νερα οσαν τον κορκοδιλα. Κε τοτενες εκαταλαβα τη μαλακια μου. Ετρεξα να τινε προλαβω μα εκινι ιχε γινι χελι κε παι. Τις εβαλα κε μια φονι να γιρισι να τις δοκο τα λεφτα να παι σπιτι μη μπνιγι μα κινι νομισε καταπος φενετε ότι σαν την ιδα τσιτσιδι εκαψωσα κε ιθελα τα πριν που δεν εκανα. Αμα θα το ιξερνα τουτο το κακο πος θα γινουταν κε τρις μερες δεν θα τρογα".

aggelos-x-aggelos είπε...

Αποφασιστικά, πλέον κατευθύνθηκα προς τον Περαματάρη και του ζήτησα να μου συμπληρώσει και αυτός το κομματάκι που μου έλειπε από το παζλ του θανάτου της Μαρίας.

a-x-a: Καλησπέρα σας κ. Περαματάρη. Θα ήθελα να μου πείτε μερικά πράγματα για τη Μαρία.
Π: Τι να σου πω παιδί μου… Τσάμπα, Τσάμπα το καημένο.
a-x-a: Καλά πως έγινε;
Π: Αχ, να σου πω. Το προηγούμενο βράδυ, που την πήρα από απέναντι, τη ρώτησα που πάει και αν το σπίτι της ήταν εδώ ή από κει. Μου είπε ότι ήταν εδώ. Και που πας ρε κοριτσάκι μου της λέω μες τη μαύρη νύχτα και με τέτοιο καιρό; Είναι επείγον μου λέει, έπρεπε να δει κάποιον. Της λέω λοιπόν: "θα γυρίσουμε σήμερα η αύριο;" "Αύριο μου λέει", σίγουρη ότι θα κοιμόταν από κει. "Καλά", της λέω, "αλλά θέλω τόσα". Μου είπε ότι τα έχει αλλά θα μου δώσει τα μισά τώρα και τα άλλα όταν γυρίσουμε από φόβο μη την αφήσω από κει. Δε μου άρεσε και πολύ, γιατί πρόσφατα είχα χάσει πολλές φορές τα λεφτά μου από τέτοια καλοπιστία, αλλά είπα να την πάω. Την άλλη μέρα έρχεται και μου λέει κάτι παραμύθια –έτσι νόμιζα δηλαδή- ότι την κλέψανε και θα μου έδινε τα λεφτά από κει όταν πήγαινε στο σπίτι. Με άλλη μία που το ‘χα δεχτεί, όταν πήγαμε πέρα, με περίμεναν δύο μπρατσωμένοι και με κάνανε τουλούμι στο ξύλο. Και λέω και ‘γω μέσα μου, τέτοια είσαι, κάτσε εδώ να μάθεις. Αυτή επέμενε ότι έλεγε την αλήθεια, και να σου πω δε μου φαινότανε για απατεώνισα, αλλά και ‘γω μεροκαματιάρης άνθρωπος είμαι, άμα δε με πλήρωνε τι θα έτρωγαν τα παιδιά μου; Σκέφτηκα, λοιπόν, μόλις έρθει και κάνας άλλος, και έχω βγάλει εγώ τα ναύλα μου, να την πάρω και αυτήν. Δεν της το είπα όμως μήπως και την έπιανε το φιλότιμο και μου τα ‘δινε. Όπως περίμενα λοιπόν τη βλέπω να γδύνεται και να πέφτει μέσα. Τρελάθηκα. Πάω να τη φωνάξω και τη να δω. Ο Ληστής με είχε προλάβει και πήγαινε να της πάρει τα ρούχα. Κρύβομαι λίγο μέχρι να φύγει και αυτός καθόταν εκεί και την κοίταζε. Και δεν τη πρόλαβα.
a-x-a: Και από τότε δεν την ξαναείδατε;
Π: Ε, αφού πνίγηκε; Ή μήπως νομίζεις ότι την έσπρωξα εγώ. Δεν πιστεύω να σε έχει στείλει ο Σόμπολος για αστυνομικό ρεπορτάζ γιατί θα πνίξω εσένα
a-x-a: Όχι κ. Π. Σας ευχαριστώ πολύ.

aggelos-x-aggelos είπε...

Τελικά μόνο τη Μαρία δεν βρήκα.

Αλλά αν έβρισκα και τη Μαρία δεν θα υπήρχε λόγος για το post…

aggelos-x-aggelos είπε...

Αφεντικό πριν με βρίσεις μόλις ξυπνήσεις ρίξε μια ματιά στο blog μου και θα καταλάβεις γιατί έχω χαρές!!!

Dormammu είπε...

aggelos-x-aggelos said...
Κιαυτι η μουρλι δινι μια κε πεφτι στα νερα οσαν τον κορκοδιλα.

Πραγματικά, σα ν' ακούω τον Μήτσο τον Νταούφαρη να τα διηγείται στον Μίλτο Τσίπουρα...!

mickey είπε...

Καλά λέω 'γω πως είμαι ...προφήτης!

Προφανώς αύριο θα υποδεχθούμε και νέα ταλέντα. Μια και δεν τα πάω καλά με το γράψιμο, να αναλάβω τις ...εκδόσεις;

BTW άστε τον γάτο να κάνει όνειρα για εκδότης (7:39 μμ) της Θεάς. Έχω εξασφαλίσει τα δικαιώματά της μέχρι το 2666 ;) Μετά μπορεί να δοκιμάσει κι εκείνος την τύχη του. Ως διαφημιστής πάντως, διαπρέπει! - παλιά μου τέχνη...

aggelos-x-aggelos είπε...

Σας άρεσε;

(πως είναι η φατσούλα με το άγχος;)

aphrodite είπε...

@aggelos,

Τώρα που τελειώσες baby, λίγη υπομονή να τελειώσω κι εγώ, στα "γυαλίσματα" είμαι, πλησιάζω η γυναίκα... Λίγη υπομονή - αν και τελείωσες πολύ επεισοδιακά, εγώ μάλλον θα είμαι πιο ήσυχη, δε νομίζω να το παρει χαμπάρι κανείς...

Ok, I saw your bedroom eyes. Now is this your bedroom "after"-smile?

XXXXXX

synas είπε...

- Γιατί δεν γράφετε πιο περιεκτικά;
- Δεν έχω το χρόνο.

HRA είπε...

well κατά τα αλλα εγώ είμαι το γκρέμλιν.

kahri είπε...

mickey said...
Κι έχω την αίσθηση πως το blog αλλάζει χαρακτήρα και πιθανόν να διολισθήσει σε "διαγωνισμό ταλέντων" με τις ευλογίες του γάτου. Ήδη οι περισσότερες μάχες δίνονται στο πεδίο των εντυπώσεων, των γνώσεων, του βερμπαλισμού και των χαρακτηρισμών (ακόμα κι από τον γάτο) και λίγα γράφονται απλά, με επιχειρήματα ή έστω λεπτές ειρωνείες. Έχω την αίσθηση πως κάποιοι θέλουν απλά να "ρουμπώσουν" τον όποιο ...αντιφρονούντα.

Νομίζω πως το σχόλιο του mickey στις 2:23 πμ θε έπρεπε να μπει ως post για σχολιασμό. Καλό θα μας έκανε...

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 400 από 502   Νεότερο› Νεότερο»