Παρασκευή, Μαΐου 12, 2006

Που ανήκω

Η ΓΕΡΟΝΤΙΚΗ φωνή στο τηλέφωνο ήταν οξεία και επίμονη: “Έχετε υποχρέωση απέναντι σ' αυτούς που σας διαβάζουν. Πρέπει να ξεκαθαρίσετε τη θέση σας. Πρέπει να δηλώσετε που ανήκετε!”.

“Στον εαυτό μου”.

“Αυτό”, συνέχισε η φωνή, “είναι υπεκφυγή. Δεν είναι δυνατόν να μην ανήκετε κάπου. Μια έρευνα στην Γαλλία, έδειξε ότι, αυτοί που ισχυρίζονται πως δεν ανήκουν πουθενά - είναι κρυπτοδεξιοί!”

Σκέφθηκα τους φίλους μου, χρόνια ανέντακτους της Αριστεράς, που βγαίναν τώρα δεξιοί παρά την θέλησή τους: “Άλλος ρατσισμός και τούτος! Είναι δυνατόν να αποφασίζει τρίτος για το που ανήκω εγώ;”.

“Σας λέω”, επέμενε η φωνή, “πως κάπου σίγουρα ανήκετε - αλλά φοβόσαστε να το ομολογήσετε. Ίσως και στον ίδιο τον εαυτό σας. Βαθιά, μέσα σας, ταυτίζεστε με κάποια παράταξη - αλλά μπορεί και να μην το ξέρετε!”.

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ και η ψυχανάλυση της ένταξης. Υποσυνείδητες πεποιθήσεις. Όλοι σέρνουμε ένα πλέγμα αλλά ποιος το συνειδητοποιεί - για να το ομολογήσει; Σε λίγο τα φρονήματά μας θα τα καθορίζουν ψυχίατροι. (Ήδη το έκαναν, σε μερικές χώρες!) Ομολογία πίστης σε βαθιά ύπνωση.

Τι χολέρα, τι πανώλης, τι λέπρα κι αυτή! "Που ανήκεις;" Όλοι σου θέτουν το ερώτημα. Και το χειρότερο: Δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν πως λες την αλήθεια. Άλλοι πιστεύουν ότι κρύβεις την προτίμησή σου - κι άλλοι, επιεικέστεροι, ότι την αγνοείς κι εσύ ο ίδιος. Αλλά ότι την έχεις - δεν αμφιβάλλει κανείς. Ούτε μπορούνε να διανοηθούνε άνθρωπο ελεύθερο!

ΕΧΩ ΠΟΛΛΕΣ φορές γράψει για το θέμα, σε άρθρα και σε βιβλία, κι από ότι βλέπω, θα συνεχίσω, μέχρι να πεθάνω, χωρίς να πείσω κανένα! Κι όμως είναι αλήθεια πως, όχι μόνο δεν “ανήκω” (τι απαίσια λέξη - σαν να’ μουν σκλάβος!) αλλά ούτε και μπορώ να ταυτιστώ με παράταξη. Μπορώ να δώσω την συγκατάθεσή μου σε μεμονωμένες απόψεις (που πιθανόν να προέρχονται από διαφορετικές κατευθύνσεις) αλλά όχι σε ένα άμορφο σύνολο από ιδέες, πρόσωπα, επιτροπές, που λέγεται κόμμα.

Και πώς ψηφίζω; Κατά προσέγγισιν. Εκείνο το κόμμα που τώρα έχει τις περισσότερες σωστές (για μένα) απόψεις, θα πάρει την ψήφο μου. Αλλά δεν του ανήκω - μάλλον αυτό μου ανήκει. Δηλαδή με εκπροσωπεί (σε κάποιο βαθμό). Το διορίζω αντιπρόσωπό μου.

Και φυσικά μπορεί να είναι άλλο κάθε φορά. (Ουδέν ηλιθιωδέστερον της τυφλής προσηλώσεως!) Και πάντα υπάρχει η διέξοδος του λευκού (έστω και άκυρου!)

Φυσικά, ακομμάτιστος δεν σημαίνει απολιτικός! Να λείψουν οι σοφιστείες σκοπιμότητας, που ταυτίζουν κόμμα και πολιτεία! Ίσα-ίσα που μόνον έξω από τα κόμματα μπορεί να λειτουργήσει η σωστή πολιτική σκέψη και κρίση. (Οι ποδοσφαιροποιημένοι οπαδοί, τι να κρίνουν; Αποδέχθηκαν ποτέ πέναλτι;)

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ την ανάγκη της ένταξης - έστω κι αν δεν την εκπληρώνω στον εαυτό μου. Είναι το πρώτο αντίδοτο στη μοναξιά, παρηγοριά στις αντιξοότητες. Πολλές φορές έχω ζηλέψει αυτούς που “ανήκουν” - σε ένα κόμμα, σε μια ομάδα, σε μια θρησκεία.

Ίσως, σκέπτομαι, να είναι αναπηρία προσωπική, αυτή η ανικανότητα για μόνιμη προσκόλληση σε κάτι.

Ωστόσο, δεν είμαι συναισθηματικά άνυδρος - μπορώ να ενθουσιαστώ, να αγαπήσω, να θαυμάσω, να συμπονέσω. Μπορώ ακόμα να ανήκω σε έναν άνθρωπο (με την έννοια του ελεύθερου δοσίματος), μπορώ να θυσιαστώ για μια ιδέα - αλλά, λυπάμαι, δεν μπορώ να “ανήκω” σε κόμμα. Και μόνη η σκέψη με κάνει ξένο προς τον εαυτό μου - με αλλοτριώνει.


ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ, λοιπόν; Μα, σε ό,τι αγαπάω! (Τι ν' αγαπήσεις σε ένα κόμμα - είναι ένα όργανο εξουσίας!) Ανήκω στα βιβλία που διάβασα, στις γυναίκες που ερωτεύτηκα, στα τοπία που θαύμασα.

Ανήκω στα κουϊντέτα του Schubert, στα ποιήματα του Ελύτη, στη οδική διαδρομή Ιτέα-Ναύπακτος, στο χαμόγελο του Αντίνοου, στη θέα της 'Υδρας από το καράβι, στον αισθησιασμό του Παπαδιαμάντη, στον ανοιξιάτικο "Αμλέτο" της Κέρκυρας, στα σιντριβάνια της Αλάμπρα, στο ταξίμι του Μπαγιαντέρα.

Ανήκω στα πράγματα που με συντρόφεψαν.
Ετερόκλητα και αντιφατικά - από έναν καθαρόαιμο κινητήρα αυτοκινήτου (μπόξερ, εξακύλινδρος, αερόψυκτος, δύο εκκεντροφόροι επί κεφαλής - γυρίσαμε τον κόσμο!) ως την Παλατινή Ανθολογία που την ξαναδιαβάζω κάθε τόσο. Από την παλιά Nikon F, με την οποία φωτογράφησα τη μισή μου ζωή, ως τoν Σέξτο, τον Montaigne και τον Hume, που με έμαθαν να δυσπιστώ στις ιδέες και ν' αγαπώ την αίσθηση. Ανήκω στα πιστά μάτια ενός ζώου, σε ένα χαμόγελο και σε ένα χέρι που κρατάει το δικό μου.

Κι επειδή τα πράγματα στα οποία ανήκω, τα πράγματα που αγαπώ, έχουν γίνει εγώ - γι αυτό και μόνο, ανήκω στον εαυτό μου.

340 σχόλια:

«Παλαιότερο   ‹Παλαιότερο   201 – 340 από 340
Vrennus είπε...

jenny olive, αν και σωστά εντοπίζεις το μπέρδεμα των γραφομένων στο άγχος μου να τελειώνω γρήγορα με το σχόλιο (γιατί πρέπει να βγάλουμε και το παντεσπάνι μας), παρ' όλο που θέλησα, δεν κατάλαβα το νόημα του σχολίου σου. Πάντως σαφώς δεν ήμουν επικριτικός προς τον οικοδεσπότη και ο ίδιος (νομίζω) το κατάλαβε.

ΝΔ, επίτρεψέ μου να να συμπληρώσω επί του Max Stirner ότι το Der Einzige und sein Eigentum (αν δεν απατώμαι) αποτέλεσε και το στόχο της σφοδρής κριτικής των Μαρξ & Ένγκελς στη "Γερμανική Ιδεολογία"

andy dufresne είπε...

Ολοκληρώνω την τριλογία μίνι σουρεάλ με μια:

Ωδή στο χαμένο εξακύλινδρο, αερόψυκτο μπόξερ

Eκεί στην πίσω άκρη,
πιο πίσω δεν πάει
Αναπνέεις.

Γρυλίζεις, αγριεύεις, οργιάζεις.

Χαϊδεύεις, φορτώνεις, ουρλιάζεις,
σκονίζεις, αφρίζεις, Πετάς,

Εκεί που αλλιώς δεν Πας.

Αέρα αναπνέεις,
αέρας γίνεσαι.

Νερό σταγόνα δε χρειάστηκες ποτέ
για τις ξεδιάντροπες σειρήνες,
τα πιστόνια σου,
να τραγουδάνε τις σονάτες σου.

Σώμα μοναδικό και ανίκητο σε ζέστανε,
εκεί στην πίσω άκρη,
στη ρούτα 993 προς το Για Πάντα.

Vrennus είπε...

Πού πήγε οπληθυντικός μου;

free rider είπε...

τελικά διαπίστωσα οτι ποσταρ το κείμενο σε λάθος θέμα..
συνδιασμός κεκτημένης ταχύτητας και αλτσχάιμερ..
αυτο ειχα γράψει ..

Το να ανήκει κάποιος κάπου πιστεύω ότι σχετίζεται περισσότερο με το ποιες προτεραιότητες έχει στη ζωή του.
Υπό την έννοια αυτή «ανήκω» κατά πρώτο λόγο στην οικογένειά μου . Στους ανθρώπους που με περιβάλλουν και ζουν μαζί μου στον στενό κύκλο, όπως το προσεγγίζει ο καθένας μας.
Το ανήκω μεταφράζεται για μένα σε ενδιαφέρομαι, άρα καλό είναι να εξηγηθεί και το πώς κατηγοριοποιείται το ενδιαφέρον καθώς και το σύνολο των καλυπτόμενων αναγκών οι οποίες κατηγοριοποιήθηκαν με μεγάλη ακρίβεια από τον Maslow.

Υπάρχουν βασικοί διαχωρισμοί, ο πρώτος είναι να ενδιαφέρεται κανείς για τις άμεσες υλικές ανάγκες των ανθρώπων που βρίσκονται στο περιβάλλον του, παράδειγμα: «ξέρεις μου χάλασε το λάστιχο του αυτοκινήτου θα με βοηθήσεις να το αλλάξω?», «ή ξέρεις πεινάω είναι δυνατόν να με ταΐσεις?», «Βρέχομαι μπορείς να μου δώσεις ζεστή στέγη?»

Κατόπιν να ενδιαφέρεται για τις άμεσες ψυχολογικές ανάγκες κάποιου, «ξέρεις έχω αυτό το πρόβλημα και κάπως πρέπει να δώσω μια λύση , κάποιος να πω τον πόνο μου να με ακούσιε και να με βοηθήσει». Πρέπει να προσπαθήσει πολύ κάποιος για να φτάσει στο σημείο να ανήκει σε μια ομάδα που να ασχολείται με τις καθημερινές μικρές ψυχικές ανάγκες , φυσικά, όλα είναι εφικτά παρ ότι μπορεί να υποκρύπτονται κάτω από το πέπλο ενδιαφέροντος για τον συνάνθρωπο , κακόβουλες σκέψεις ή προστριβές ,πάντα υπάρχουν σε κάθε μικρό σχήμα.

Τρίτο είναι το να μπορέσεις να βοηθήσεις κάποιον στις μακροχρόνιες υλικές και ψυχολογικές ανάγκες οι οποίες πιθανόν καθορίζουν την πορεία της ζωής του .

Είναι τέλος ο κόσμος και οι άϋλες υποχρεώσεις που έχει κάποιος απέναντι σε εκείνους που συναναστρέφεται ή δουλεύει μαζί τους υπό την σχέση Πελάτης –Προμηθευτής. Αν θέλετε η κομματικοποίηση κατατάσσεται κάπου εδώ, προσδιορίζοντας την σχέση του ατόμου με το πλήθος σε πολιτικό επίπεδο.
Το να ανήκεις στον εαυτό σου είναι απλά η τακτική που κρατιέται από κάποιον όταν διεκδικεί το δικαίωμα του αυτεξουσιάζεσθαι. Αυτό το θεωρώ αδιαπραγμάτευτο και δεν μπορώ να συζητήσω πάνω στη λογική ότι δεν έχω την πλήρη και αδιαπραγμάτευτη εξουσία του εαυτού μου.


τέλος με συγχωρείτε αλλά δεν πρόλαβα να διαβάσω οτι έχει γραφεί προηγούμενα,ποσταρα το κείμενο που βρήκα χρόνο να γράψω οταν διάβασα το πρωί .
καλησπέρα σε όλους.

paragrafos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
andy dufresne είπε...

Ιατρικό ανακοινωθέν για τα δάχτυλα δεν θα βγει;
Που είναι ο κτηνίατρός μας;

Ergotelina είπε...

ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ, λοιπόν; Μα, σε ό,τι αγαπάω! (Τι ν' αγαπήσεις σε ένα κόμμα - είναι ένα όργανο εξουσίας!)

EYΚΑΙΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ!
ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ;;
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΔΑΠΑΝΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΔΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙOΥΝ ΤΟ ΦΘΗΝΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ BLOGGING;;ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΟ FEEDBACK..

mickey είπε...

Paragrafos:

Το καλύτερο θα ήταν να φτιάξετε ένα email account στο yahoo (αν δεν έχετε ήδη), να κατεβάσετε (download) και τον Yahoo Messenger και να κάνουμε online chat. Η συνεννόησή μας θα είναι απείρως ευκολότερη (ακόμα και με φωνή, όπως στο τηλέφωνο, αν έχετε DSL). Αν θέλετε οδηγίες, στείλτε μήνυμα στο mickeyblog@yahoo.com και θα σας δώσω.

Φιλικά,

Μιχάλης

paragrafos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
aphrodite είπε...

Πίσω-πίσω, παρκάρισμα με την όπισθεν πίτα στον τοίχο -Ωπα καλώς!Floodlights στροφή μέσα, 3,2,1, ανάβουν ΠΑΑΑΑΦ! Μίλα!...

Ανήκω στο "οφείλω". Να φέρω εις πέρας την αποστολή μου. Να βοηθήσω, να ανακουφίσω, να γίνω εφαλτήριο. Αρχίζοντας (ποιός με ρώτησε? Ανάθεση άνωθεν) από τα δικά μου τα παιδιά, δεύτερο βήμα λίγοι ακόμη, τρίτο όσο το δυνατόν περισσότεροι, μέχρι να αναλωθώ εντελώς. Magic trick: ξεκούραση? Ξέχνα την! Οσο δίνεις, τόσο θα γεμίζεις για να δώσεις, ανάπαυσις μόνον με το άδειασμα (if at all!).

F*ck!

@*glenn*,

Η παραλιακή έχει μποτιλιάρισμα τώρα. Η διαγαλαξιακή?

@heinz,

Χαλάλι, αλλά ασφυξία. Εκμηδένιση αλλά και εξύψωση...

@andy,

Μεταλλική γεύση στο στόμα - Κάννη? Φάρμακο? Φαρμάκι? Δεν ακούμπησε...

Ηλεκτρική -μπα, κατεβάζω διακόπτες κι άσ'τους να κουρεύονται!

@mickey, cyrusgeo,

Ανεκτίμητοι! Και λίγο πρακτικά & διαχειριστικά, δε γίνεται όλοι στη ντάγκλα...

(τι θυμήθηκα, "Αυτές είναι οι αρχές μου! Κι αν δεν σας αρέσουν... έχω κι άλλες!" - Groucho Marx)

Debby είπε...

!+!Xριστόν ομολογώ!+! said...
Σημασία έχει να ανήκεις κάπου
και εμείς ανήκουμε,ενω εσείς κρεμόσαστε στο κενό..

Μας αρέσει το κενό πάρα πολύ!! Από το να σου κάθονται στο σβέρκο είναι χίλιες φορές καλύτερα!
Μπορείτε να μας πείτε αγαπητέ μας μιας και το έφερε η κουβέντα, τι πρεσβέυει ο χριστιανισμός ακριβώς? Σε ποια ζωή τιμωρούμαστε ακριβώς για την ασέβεια μας? Σε αυτήν εδώ που κάηκε και το χέρι του οικοδεσπότη μας ή στην "άλλη"?
Για να ξέρουμε να κανονίσουμε τις "δουλειές" μας.

mickey είπε...

Paragrafos,

Μα φυσικά. Το ρωτάτε; Περιμένω - και BTW ας ανοίξουν και κάποιες άλλες τα δικά τους email ;)

Debby είπε...

Μέχρι πριν ένα χρόνο θεωρούσα ότι οι πολιτικοί και η πολιτικοί μπορουν να αλλάξουν τον κόσμο.
Μέχρι που έφαγα ένα φλάς και κατάλαβα ότι όχι μονο δεν μπορούν να τον αλλάξουν αλλά ότι περισσότερο κακό του κάνουν παρά καλό.
Πως θα ψηφίζω? Σαν να παίρνω μέρος σε ένα παιχνίδι. Τέτοιο είναι. Δεν είναι να τους παίρνεις στα σοβαρά και να πιστευεις πραγματικά ότι ο επόμενος θα κάνει αυτά που υποσχεται.

Αφροδίτη, παρόλο που μόλις είδα ένα σχόλιο σου, μας έλειψες σήμερα γενικώς. Ελπίζω να μην είχε να κάνει με τα του προηγούμενου Post η απουσία σου μέχρι τώρα.

CsLaKoNaS είπε...

Nikos Dimou said... (Τι ν' αγαπήσεις σε ένα κόμμα - είναι ένα όργανο εξουσίας!)

Είναι κάπως απλοποιημένο αυτό. Κάπως ισοπεδωτικό. Πέρα από τα σημάδια του καιρού τα κόμματα φιλοξενούν και ιδέες υψηλές. Ιδανικά ωραία που αξίζει κάποιος να τα υπηρετήσει ανεξάρτητα αν καταλήγει να κάνει...

Οράματα για μια κοινωνία πιο δίκαιη και ανθρώπινη που μόνο συλλογικά μπορεί να είναι...

Γιατί δε ρωτάτε όλους αυτούς που ανήκουν σε κόμματα κύριε Δήμου; Είναι όλοι έτσι όπως τους περιγράφετε; Δεν είχαν προσωπικότητα και βρήκαν μέσα από εκεί ; Πρωτόπεσε στα χέρια τους ένα μανιφέστο από ένα δίσκο του Σούμπερτ ;

Είναι τουλάχιστον μικρότητα να αντιτάσσει κάποιος (όποιος και αν είναι αυτός) την προσωπική του καλοπέραση ή ψυχαγωγία - όσο δημιουργική και να είναι αυτή - απέναντι σε οικουμενικές ιδέες και όνειρα...

Ας μην τα βλέπουμε μονόπλευρα τα πράγματα...

Nikos Dimou είπε...

andy dufresne said...
"Ιατρικό ανακοινωθέν για τα δάχτυλα δεν θα βγει;
Που είναι ο κτηνίατρός μας;"

IATΡΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
Τα δάχτυλα αναρρωνύουν με την βοήθεια κορτιζόνης.
Είναι μάλλον βέβαιο οτι ο παίκτης θα λάβει μέρος στο ντέρμπυ του Σαββατοκύριακου.

Για τον εξακύλινδρο boxer ΕΔΩ

Καληνύχτα!

Nikos Dimou είπε...

CsLaKoNaS said..
"τα κόμματα φιλοξενούν και ιδέες υψηλές. Ιδανικά ωραία που αξίζει κάποιος να τα υπηρετήσει..."

Τώρα που θα ξαπλώσω, θα προσπαθήσω να ονειρευτώ τέτοια κόμματα στον ύπνο μου - γιατί όσα έχω ζήσει στον ξύπνο μου σας διαψεύδουν με τρόπο σχεδόν χυδαίο...

Ναι, Vrennus, οι Marx & Engels είχαν γράψει το "Sankt Max" εναντίον του Stirner. Πολλοί τον ξέρουν από εκεί - όπως και τον Duering από τον Αnti-Duering...

!+!Xριστόν ομολογώ!+! είπε...

Απο πείρα μου σε τέτοιες συζητησεις δύσκολα πείθονται οι Άθεοι.
Ένα πάντως θέλω να πω,να σας καληνυχτίσω και να σας μείνει:Υπάρχει ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης!
το οποίο όνομα πλάσαρε ο Δήμου για να το ειρωνευτεί..

Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης - Περὶ ἡδονῆς

Η ΦΕΥΓΩΝ ΦΕΥΓΕ, Η ΕΜΠΑΙΖΩΝ ΕΜΠΑΙΖΕ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ΚΟΣΜΟΝ...

Δὲν ὑπάρχουν ἰσχυρότεροι μαγνῆτες καὶ θελκτικότεροι ἐξουσιαστὲς καὶ ποθεινότερες ἁλυσίδες γιὰ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὶς ἡδονὲς τῶν πέντε αἰσθήσεων. Πόσο ἀρεστὲς καὶ πόσο βλαβερὲς εἶναι! Καὶ ὁ καλύτερος ρήτορας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ παρουσιάσει ποτὲ τὴν κακία τους καὶ τὴν βλάβη ποὺ προξενοῦν στὴν ψυχή. Ἂν ὁ διάβολός μας ἔδινε τὸ φαρμάκι του μὲ κάποιο πικρὸ βότανο, δὲν θὰ τὸ πίναμε. Ἐπειδὴ ὅμως μας τὸ δίνει μὲ τὸ μέλι τῶν ἡδονῶν, τὸ παίρνουμε εὐχάριστα.

Ἀπὸ τὶς ἡδονές, οἱ σαρκικὲς – δηλαδὴ ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ πάθη – τυφλώνουν τὴν καρδιὰ καὶ κολλᾶνε τὴν καρδιά μας στὰ παρόντα πράγματα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἁμαρτία, γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια της σωτηρίας μας. Καὶ ἀληθεύει ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ἕνας ἅγιος, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βρέφη, λίγοι μόνο φτάνουν στὸν παράδεισο, ἐξαιτίας τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.

Ἄλλες μορφὲς ἡδονῶν εἶναι ὁ πολὺς ὕπνος, τὰ καλὰ φαγητά, τὰ ὡραῖα φορέματα, τὰ μαλακὰ στρώματα καὶ γενικὰ ὅλες οἱ ἱκανοποιήσεις τῶν αἰσθήσεων.

Οἱ ἄνθρωποι τῶν ἡδονῶν, ἀφοῦ χορτάσουν τὸν ὕπνο καὶ τὴν ἀνάπαυση, τρέχουν στὰ συμπόσια καὶ στὰ ξεφαντώματα, στὰ τραγούδια τὰ ἄσεμνα, στὶς κακὲς συναναστροφές, στὶς κωμῳδίες καὶ στὰ πανηγύρια. Γενικά, δὲν ἀφήνουν ποτὲ νὰ τοὺς ξεφύγει καμία εὐκαιρία ἀπολαύσεως. Κι ἐνῷ ἡ ζωὴ τοὺς εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀσωτίες καὶ ματαιότητες, αὐτὴ τὴν θεωροῦν καλὴ καὶ ἀθῴα.

Ἂν μάλιστα κατακρίνει τὴν πολιτεία τους, τὸν κατηγοροῦν σὰν ἄξεστο καὶ χωριάτη, καὶ λένε πὼς θέλει νὰ μεταβάλλει τὶς πόλεις σὲ ἐρήμους καὶ τοὺς κοσμικοὺς σὲ καλόγερους. Αὐτὰ ὅμως τὰ λένε γιὰ νὰ δικαιολογηθοῦν. «Μετὰ γὰρ κιθάρας καὶ ψαλτηρίου καὶ τυμπάνων καὶ αὐλῶν τὸν οἶνον πίνουσι, τὰ δὲ ἔργα Κυρίου οὐκ ἐμβλέπουσι», κατὰ τὸν προφήτη (Ἡσ.5:12). Τὸ μόνο ποὺ γνωρίζουν καλά, εἶναι νὰ ξοδεύουν τὸν καιρό τους σὲ ξεφαντώματα. Ἀπὸ τὸ κρεβάτι πηγαίνουν στὸ τραπέζι, ἀπὸ τὸ τραπέζι στὶς παρέες, ἀπὸ τὶς παρέες στὰ σεργιάνια, καὶ γίνεται ἡ ζωή τους σὰν μία ἁλυσίδα, ὅπου ἡ μία ἀπόλαυση εἶναι δεμένη μὲ τὴν ἄλλη, ὅπως οἱ κρίκοι μεταξύ τους.

Τὸ πανάγιο Πνεῦμα δὲν μᾶς λέει ὅτι ὅποιος κυνηγάει τὶς κοσμικὲς ἡδονὲς γκρεμίζεται ἀμέσως στὸν Ἅδη. Ἀλλὰ τί λέει μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβίδ; Ὅτι κατεβαίνει στὸν ᾅδη, πλησιάζει δηλαδὴ σιγά-σιγά: «πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου» (Ψαλμ.113:25). Γιατί ἡ μαλθακὴ καὶ ἡδονικὴ ζωὴ ποὺ ζεῖ, τὸν προετοιμάζει ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ γιὰ τὴν ἀπώλεια.

Οἱ τρυφὲς καὶ οἱ ἡδονὲς φθείρουν καὶ ἀδυνατίζουν καὶ τοὺς πιὸ δυνατούς. Γι’ αὐτὸ μερικοὶ καταντοῦν σὲ τέτοια ἀδυναμία, ποὺ καὶ ὁ ἴσκιος ἀκόμα τῶν πειρασμῶν εἶναι ἀρκετὸς γιὰ νὰ τοὺς ρίξει. Κι ἀφοῦ, ἐξομολογηθοῦν, μὲ τὸν πρῶτο πειρασμὸ ξεχνοῦν τὴν καλή τους ἀπόφαση νὰ μὴν ξαναμαρτήσουν, καὶ πέφτουν ἀμέσως πάλι στὴν ἁμαρτία.

Λοιπόν, μὲ τὸ νὰ λὲς ὅτι δὲν εἶναι ἁμαρτίες ὁ πολὺς ὕπνος καὶ τὰ φαγοπότια καὶ οἱ διασκεδάσεις καὶ τὰ ξεφαντώματα, προσπαθεῖς ἁπλὰ νὰ δικαιολογηθεῖς. Γιατί μπορεῖ αὐτὰ καθεαυτὰ νὰ μὴν εἶναι ἁμαρτίες, ἀλλὰ προετοιμάζουν γιὰ τὶς ἁμαρτίες καὶ σ’ ἐμποδίζουν νὰ γευθεῖς τὰ πνευματικὰ ἀγαθά του Θεοῦ. Καὶ θὰ πάθεις κάτι ἀνάλογο, μ’ ἐκεῖνο ποὺ ἔπαθε ὁ Σολομῶν: Νομίζοντας πὼς μποροῦσε ν’ ἀπολαμβάνει χωρὶς κίνδυνο τὶς ἡδονές, κατάντησε στὴν εἰδωλολατρία. Καὶ μ’ ἐκεῖνο ποὺ ἔπαθαν οἱ Σοδομῖτες: Γιὰ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν μὲ τρυφὲς καὶ ξεφαντώματα, ἔφτασαν νὰ πέσουν σὲ παρὰ φύση πάθη καὶ ἀσέλγειες. Πολὺ σωστὰ εἶπε ὁ Τερτυλλιανός, ὅτι οἱ χριστιανοὶ πρέπει ν’ ἀποφεύγουν τὶς τρυφές, γιατί αὐτὲς ἀδυνατίζουν τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετή τους.

Ἡ χαυνότητα καὶ ἡ ἀδυναμία, ποὺ προξενοῦνται στὴν ψυχὴ ἀπὸ τὶς ἡδονές, δὲν ταιριάζουν στὸν προορισμό μας, ποὺ εἶναι νὰ μοιάσουμε στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος, ὁ Θεός μας «προώρισε συμμόρφους τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ» (Ρώμ. 8:29). Καὶ ὁ Χριστός, γιὰ νὰ φτάσει στὴν δόξα, πέρασε στὴν ἐπίγεια ζωὴ Τοῦ μέσα στὴν φτώχεια, τὴ θλίψη καὶ τὴν καταφρόνηση. Οἱ τρυφηλοὶ ἄνθρωποι ὅμως φοβοῦνται τὴ σκληραγωγία καὶ τὴν μετάνοια. Μήπως βρῆκαν ἄλλο Εὐαγγέλιο ἢ μήπως κατέβηκε γι’ αὐτοὺς κανένας ἄλλος Χριστός, ποὺ νὰ τοὺς ὑπόσχεται ἀνέσεις, ὡραία ἐνδύματα, ἀπολαύσεις, διασκεδάσεις καὶ δόξες; Ξεχνοῦν ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἠμᾶς εἰσελθεὶν εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14:22), καὶ ὅτι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν» (Ματθ. 7:14)

Ἄκου καὶ τοῦτο τὸ ὠφέλιμο: Κάποτε ἕνας εὐγενὴς καὶ πλούσιος ἄρχοντας, παραδομένος στὶς ἡδονές, ἄκουσε πολλὰ γιὰ τὴν ἀρετὴ ἑνὸς πνευματικοῦ ἀνθρώπου, καὶ πῆγε νὰ τὸν συμβουλευθεῖ. Ὁ πνευματικὸς ἐκεῖνος ἄνδρας τοῦ εἶπε τοῦτα μόνο: 'Ὁ Χριστὸς ἦταν φτωχός, ἐνῷ ἐσὺ πλούσιος. Ὁ Χριστὸς ἦταν νηστικὸς , ἐνῷ ἐσὺ χορτασμένος. Ὁ Χριστὸς ἦταν σχεδὸν γυμνός, ἐνῷ ἐσὺ καλὰ ντυμένος. Ὁ Χριστὸς ὑπέμεινε θλίψεις καὶ πάθη, ἐνῷ ἐσὺ ἀπολαμβάνεις τρυφές, ἀναπαύσεις καὶ μαλακὰ στρώματα'. Ὅταν τ’ ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἄρχοντας, ἦρθε σὲ κατάνυξη, μετανόησε, ζήτησε μὲ δάκρυα συγνώμη ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ ἔκανε, καὶ ἀποφάσισε νὰ ζήσει πιὰ μὲ μετάνοια.

Κατάλαβε καλά, πὼς ὅποιος ἔχει ἀνάπαυση σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, δὲν θὰ γευθεῖ τὴν αἰώνια ἀνάπαυση τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Αὐτὸ τονίζει καὶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: «Ὁ ἔχων ἀνάπαυσιν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, τὴν αἰώνιον ἀνάπαυσιν μὴ ἐλπιζέτω λαβεῖν· ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν οὐκ ἐστὶ τῶν ἀναπαυομένων ἐνθάδε, ἀλλ’ ἐκείνων ἐστὶ τῶν ἐν θλίψει πολλῇ καὶ στεναχωρίᾳ διαγόντων τὸν βίο τοῦτον»(λόγ. περὶ παρθενίας). Πρόσεξε λοιπὸν μὴν ἀκούσεις τότε τὸ φοβερὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου» (Λουκ. 16:25).

Τέλος πάντων, μάθε πὼς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δὲν κερδίζεται μὲ τὴν ἀργία καὶ τὴν ἄνεση, ἀλλὰ μὲ τὸν κόπο καὶ τὴν βία, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καὶ βιαστὲς ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. 11:12).


αυτό για να δείτε τι δυνατά κείμενα υπάρχουν στην παράδοση μας
και συγχωρέστε μας αν σας πίκρανα
με το καυστικό μου ύφος.


Καληνύχτα,συν Θεώ και ανθρώποις...

glenn είπε...

Ωωωω, μένω άναυδος χριστόνομολογώ! Δεν διαβάζω τι είπες αλλά έχεις ΥΠΕΡΟΧΗ γραμματοσειρά!

epikairos είπε...

Ανήκω σε αυτούς που με αγαπάνε και σε όσους ονειρεύονται ξύπνιοι.

glenn είπε...

Κοιτάζοντας το κείμενο του χριστονομολογώ εύχομαι να μην είχα ξεχάσει το πολυτονικό. Μα είναι πανέμορφο...

!+!Xριστόν ομολογώ!+! είπε...

ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΑΔΡΑΞΤΕ!
ΟΧΙ ΤΑ ΕΠΙΦΑΙΝΟΜΕΝΑ!

Ο άγιος Νικόδημος υπήρξε "ένας από τούς δύο μεγάλους γίγαντες, που ωσάν Άτλαντες εκράτησαν το Γένος στους ώμους τους"

Κάτω από την πρώτη εικόνα του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, που δημοσιεύθηκε το 1819 στην πρώτη έκδοση του έργου του «Ερμηνεία των ΙΔ’ Επιστολών του Αποστόλου Παύλου», υπάρχει ένα επίγραμμα - λεζάντα, το οποίο αναφέρει επί λέξει: «Τίς Νικόδημος, ου κλέος μέγα - εν Ορθοδόξοις και σοφοίς Όρους Άθω - ος τήνδε Βίβλον ευφυώς τάξε, φίλε - Νάξιος ανήρ. Εύγε της ευφυΐας».

Ο συγγραφέας του παραπάνω επιγράμματος πέτυχε, με ελάχιστες λέξεις, να σκιαγραφήση άριστα την μεγαλειώδη αυτήν προσωπικότητα. Ο άγιος Νικόδημος ήταν όντως μέγας, ευφυής και σοφός. Κάτω από την απέριττη εξωτερική εμφάνιση του αγιορείτου μοναχού, την απλότητα και την βαθειά ταπείνωση έκρυβε πραγματικά ένα υπέροχο μεγαλείο. Γιατί το μεγαλείο και η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται «με το στρέμμα», όπως λέγει και ο ποιητής, ήτοι με εξωτερικά πράγματα (χρήματα, κτήματα, αξιώματα κ.λ.π.), αλλά «με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα», δηλαδή με όλα εκείνα που τον καταξιώνουν ως άνθρωπο και που για να τα αποκτήση κυριολεκτικά χύνει αίμα. Και αυτά είναι κυρίως τα μη φαινόμενα. Είναι όλα εκείνα που αποτελούν τον θησαυρό της ψυχής με τον οποίον οι Άγιοι «πλουτίζουν πολλούς», επειδή είναι «οι μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες». Και ο άγιος Νικόδημος πλουτίζει πολλούς με τον τρόπο της ζωής του, αλλά και με τα συγγράμματά του, που πρέπει να αποτελέσουν το εντρύφημα όλων των Ορθοδόξων.

Μερικά από αυτά είναι: «Πνευματικά Γυμνάσματα», «Εορτοδρόμιον», «Αόρατος πόλεμος», «Νέα Κλίμαξ», «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον», «Η ερμηνεία των ΙΔ’ Επιστολών του Αποστόλου Παύλου» «Νέον Μαρτυρολόγιον», «Ερμηνεία των Ψαλμών του Δαυίδ», «Κήπος Χαρίτων», το «Πηδάλιον» όπου ερμηνεύει και σχολιάζει τούς ιερούς Κανόνας κ. ά.

Ο άγιος Νικόδημος γεννήθηκε στην Νάξο το 1749 και τελείωσε την ζωή του στο Άγιον Όρος, το 1809. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο Νησί του κοντά στον Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο, τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και κατόπιν, φοίτησε για πέντε χρόνια στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην γενέτειρά του και για κάποιο χρονικό διάστημα διακόνησε τον Μητροπολίτη ως Γραμματεύς του. Η περίοδος αυτή υπήρξε σταθμός στην ζωή του και καθοριστική για την μετέπειτα εξέλιξή του, γιατί γνώρισε τρεις σπουδαίους αγιορείτες μοναχούς, από εκείνους που ονόμαζαν «Κολλυβάδες». Αυτοί κατέφυγαν στην Νάξο διωγμένοι από το Άγιο Όρος, λόγω της εμμονής τους στην Ορθόδοξη Παράδοση. Δια μέσου των μοναχών αυτών γνωρίστηκε με έναν άγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τον Επίσκοπον, πρώην Κορίνθου, Μακάριο Νοταρά. Η γνωριμία αυτή σηματοδότησε μια μακρόχρονη συνεργασία, που είχε αγαθά αποτελέσματα για την Εκκλησία. Το βιβλίο «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών», που αποτελεί ανθολογία πατερικών κειμένων, είναι έργο του πρώην Κορίνθου αγίου Μακαρίου, ο οποίος το παρέδωσε στον άγιο Νικόδημο, το 1777, «προς πληρεστέραν επεξεργασίαν, συμπλήρωσιν και έκδοσιν», και εξεδόθη το 1782 στην Βενετία.

«Από τα μέσα του 18ου αιώνος άρχισε μια διαμάχη από την τέλεση των Μνημοσύνων (Κολλύβων, εξ ού και Κολλυβάδες) την Κυριακήν και όχι το Σάββατον, όπως ορίζει η αρχαία τάξις της Εκκλησίας. Με αυτήν την ευκαιρίαν έκαναν την εμφάνισιν τους και άλλες στρεβλές αντιλήψεις, όπως η εναντίωσις στην συχνήν Θείαν Μετάληψιν, που ορίζει η εκκλησιαστική παράδοσις, και άλλα θέματα, ώστε στο τέλος το κίνημα των Κολλυβάδων, να γίνη ο σημαιοφόρος της Ορθοδόξου Ακριβείας και επιστροφής στους Αγίους Πατέρες. Οι μοντερνίζοντες, οι νεωτερίζοντες Μοναχοί, επηρεασμένοι από τα δυτικά πρότυπα, ήθελαν να τροποποιήσουν πολλά από τα πατροπαράδοτα και παραδεδομένα. Και η σύγκρουσις έλαβε μεγάλες διαστάσεις, ώστε να γίνουν παρεμβάσεις του Πατριαρχείου. Παρά ταύτα συνεχίστηκε η διαμάχη για πολλές δεκαετίες, με ευεργετικά ευτυχώς αποτελέσματα για την συνέχισιν της Αγίας Παραδόσεώς μας. Διότι ο Κολλυβαδισμός, που ανέδειξε μεγάλες μορφές και κείμενα σημαντικά, εστάθηκε ένα εξυγειαντικό κίνημα, που η επίδρασή του στο Γένος μας ακόμα συνεχίζεται» (Π. Μ. Σωτήρχου, Αυτός ο Μέγας, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, σελ. 62 - 63).

Το κίνημα των «Κολλυβάδων» ήταν μια υγιής αντίδραση ενάντια στις επιδράσεις της φράγκικης θεολογίας στον Ορθόδοξο τρόπο ζωής, και ενάντια στην εκκοσμίκευση, η οποία και σήμερα απειλεί να αλλοιώση το πνεύμα του Ορθοδόξου μοναχισμού και γενικότερα την Ορθόδοξη Παράδοση. Ο άγιος Νικόδημος υπήρξε πρωτοστάτης στον αγώνα αυτό στους δύσκολους εκείνους χρόνους.

Στό Άγιον Όρος πήγε το 1775 και εγκαταβίωσε, κατ’ αρχάς, στην Ιερά Μονή Διονυσίου, όπου και εκάρη μοναχός. Στην συνέχεια, αφού περιόδευσε σε Μοναστήρια και Σκήτες, εγκαταστάθηκε στις Καρυές, όπου η ησυχία του τοπίου γινόταν συνεργός του στην συγγραφή και την μελέτη. Με την ευλογία των Γερόντων μελετούσε στις βιβλιοθήκες των Μονών ώρες ατέλειωτες και αξιοποιώντας την δυνατή μνήμη που του δόθηκε, καθώς και το συγγραφικό του χάρισμα πρόσφερε γνήσια τροφή στον λαό του Θεού, που πεινά και διψά για την αλήθεια και την ανόθευτη πίστη.

Ο λόγος του έχει μια αμεσότητα και παραμένει μέχρι τις ημέρες μας ζωντανός και επίκαιρος, αφού και η εποχή στην οποία έζησε έχει πολλά κοινά σημεία με την δική μας εποχή. Άξια προσοχής είναι τα όσα γράφονται από τον Π. Μ. Σωτήρχο στον πρόλογο του προαναφερθέντος βιβλίου του: «Είναι ένας από τούς δύο μεγάλους γίγαντες, που ωσάν Άτλαντες εκράτησαν το Γένος στους ώμους τους. Ο άλλος στύλος είναι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός... Και σήμερα βλέπουμε την ίδια απομάκρυνση από τον δρόμο του Θεού, την ίδια λυσσαλέα δραστηριότητα των καλά οργανωμένων αιρετικών, τις ίδιες καταλυτικές διαβρώσεις στην καθημερινή ζωή του λαού μας, τις έντονες επιρροές που δέχεται από όλα τα μέσα ενημερώσεως... Γι’ αυτό και η ανάγκη να ακούσουμε την φωνή του Αγίου Νικοδήμου γίνεται δραματικά επείγουσα και ολοφάνερη».

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ...

trelo senario είπε...

Αν και αντι-σταρ αποφάσισα να σας καληνυχτίσω...

Debby είπε...

@!+!Xριστόν ομολογώ!+!

Συγνώμη, αλλά όλο αυτό το κατεβατό ήταν για να αναθεωρήσουμε τις αποψεις μας υπερ του χριστιανισμού? Γιατί όσον αφορά εμένα μάλλον ένιωσα ανακούφιση που δεν είμαι στον ίσιο δρόμο! Καλυτερα μου φάνηκε ότι περνούσαν οι άλλοι!!!

Καληνύχτα φίλε. Εις αύριον τα σπουδαία!

mickey είπε...

Τώρα έχουμε και χριστιανικά trolls, που γράφουν και στο πολυτονικό μάλιστα. Αστείρευτη η φαντασία τους :))

kkai-Lee είπε...

Αν είσαι φιλόσοφος μπορείς να ΜΗΝ ανήκεις

Αν δεν είσαι?

Αν δεν ανήκω δεν ανήκεις, δεν ανήκει, Μήπως στο τέλος θέλοντας και μη θα ανήκουμε?

Και το χειρότερο: Μήπως στο τέλος θα ανήκουμε ως πράγματα σε ένα κόσμο των πραγμάτων?

Μήπως με το να ανήκεις ? ( ακόμα και σε κόμμα ) η απλά να είσαι μέλος ή ακόμα πιο απλά να ψηφίζεις ένα κόμμα ή καλύτερα να μετέχεις σε ένα κόμμα, να μη σε κάνει κατ' ανάγκη ανελεύθερο, αλλά μέσω του να αντιστέκεσαι μαζί με άλλους που εκφράζετε παρόμοιες ιδέες και αυτό να βοηθά να συνεχίζεις να είσαι ελεύθερος ?
( Αιρετική προσέγγιση ?? !)

Οι καιροί είναι δύσκολοι.

Και τα μήπως αμείλικτα.

Pink Panther είπε...

@!+!Xριστόν ομολογώ!+!

Τα συγχαρητήριά μου άνθρωπέ μου!!!

Μου θύμησες τα μαθητικά μου χρόνια με το πολυτονικό....
Που - ουυυφφφ, ευτυχώς - καταργήθηκε.

Να σαι καλά που μας έκανες να γελάσουμε.
;)

Καληνύχτα σε όλους.

Ergotelina είπε...

ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ, λοιπόν; Μα, σε ό,τι αγαπάω! (Τι ν' αγαπήσεις σε ένα κόμμα - είναι ένα όργανο εξουσίας!)




Ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας φέρεται να δήλωσε:
«Είμαστε καραγκιόζηδες και δέσμιοι του συστήματος
της διαπλοκής. Δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου. Είμαι και εγώ καραγκιόζης.
Να τα γράψετε όπως τα είπα, διαφορετικά θα πω ότι
καραγκιόζηδες είναι όσοι τα έγραψαν. Γνωρίζετε
πως λειτουργεί το πολιτικό σύστημα. Το Μετρό
δόθηκε σε έναν, το Μέγαρο Μουσικής σε έναν άλλον».
Όταν κλήθηκε από τους δημοσιογράφους να αναφερθεί
ονομαστικά, φέρνοντας ως παράδειγμα τον Μπόμπολα,
ο κ. Κεφαλογιάννης είπε: «Τον Μπομπολα δεν τολμώ
να τον κοιτάξω. Βρίσκεται τόσο ψηλά... Ακόμα και
ο κουμπάρος μου με έχει ξεφωνίσει».
Συνεχίζοντας ο κ. Κεφαλογιάννης φέρεται να είπε:
«Φανταστείτε ότι μεγαλοδημοσιογραφος με πιέζει να
δώσω άδεια οπλοφορίας του Λιμενικού σε ψυχασθενή.
Είμαι και εγώ καραγκιόζης γιατί θα την δώσω . Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς»

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ!!!

georgia m. είπε...

@pink panther:

Εγώ συνεχίζω να γράφω στο πολυτονικό.Το προτιμώ.

Ergotelina είπε...

OΛΗ Η ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ
ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ,ΤΗ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

mickey είπε...

Επειδή πολλοί ενδιαφέρονται για το θέμα των εικόνων στο προφίλ τους, μπορείτε να ρίξετε μια πρώτη ματιά εδώ

Έφτιαξα πρόχειρα ένα ειδικό blog για να βοηθήσω στην παροχή τεχνικής υποστήριξης για τα blogs και τη μεταξύ μας επικοινωνία. Προσκαλώ εκ των προτέρων όσους έχουν απορίες και όσους μπορούν να βοηθήσουν να τις λύσουμε (δεν πρόκειται για διαφήμιση, αν χρειαστεί θα μετακομίσει σε άλλο, ανεξάρτητο blog).

Το νέο blog εδώ

Η επίσημη σελίδα τεχνικής υποστήριξης του blogger εδώ

Pink Panther είπε...

@ GeorGia

Αν σου αρέσει, χρησιμοποίησέ το.
Μη γράψεις πολυτονικό εδώ όμως, ε;
Τα ματάκια μας.
(Παρ' όλο που σε σε συμπαθώ, δε θα μπορώ να σε διαβάζω.)

to ena kai to mhden είπε...

@χριστόν ομολογώ
Το χριστόν να το γράψεις με χ κεφαλαίο.Δεν κάνουμε επίθεση σε πρόσωπα αλλά σε ιδέες και μερικές φορές ούτε σε αυτές αν δεν οικοδομούν.Δεν προσπαθούμε πάση θυσία να πείσουμε,δεν είναι αυτοσκοπός.Μπορεί κάποιος ειλικρινά να πιστεύει αυτά που λέει.Η επίθεση που έκανες ήταν άδικη.Όπως γνωρίζεις σύμφωνα με τους λόγους του Χριστού κάποιος που παθαίνει κάτι δεν το παθαίνει απαραίτητα επειδή είναι τιμωρία από τον θεό εξ αιτίας αμαρτίας του.

Antiphonist είπε...

Είπεν ο αδερφός ημών Νικόδημος,
"Ἄλλες μορφὲς ἡδονῶν εἶναι ὁ πολὺς ὕπνος, τὰ καλὰ φαγητά, τὰ ὡραῖα φορέματα, τὰ μαλακὰ στρώματα καὶ γενικὰ ὅλες οἱ ἱκανοποιήσεις τῶν αἰσθήσεων."

δηλαδή,

Δεν θα πέσεις δεν θα φας
Μην ντυθείς και μην γελάς
Η εκκλησιά του Νικοδήμου
θα σε κράξει κύριε Δήμου

Συγνώμη για το στιχάκη αλλά δεν μπορώ να πάρω σοβαρά τέτοιες αερολογίες;

συν γυναιξί και τέκνοις,

Α.

glenn είπε...

Ρε μυ ο harry που είναι απόψε ;)

georgia m. είπε...

@pink panther

Όχι,βέβαια,δεν θα γράψω ποτέ στο πολυτονικό εδώ.
Ευχαριστώ πάντως!

Ergotelina είπε...

Nικοοοοοοοοοοοοοοοοοοδημε!!!!!!!!!!!
Τα μακαρόνια να ειναι Κορώνα!*.......

houlia είπε...

Επειδή αύριο έχει φεγγάρι.

Αυτόματη είναι η αίσθηση που έφυγε από μένα. Λευκό πουλί, λευκό χαρτί. Στο στήθος της που κέρδισα...ό,τι κι αν πρωτοφίλησα, σ’αυτό έστησα καρτέρι

Στα χείλη που λιγώθηκαν κάθισαν λίγο ακόμα, δυο λόγια πεντακάθαρα. Αύριο είναι ή σέληνος ολόκληρη στο κλίτος. Και πως να προσπεράσω?

Μόνο να ρίξω μια ματιά, παράτολμη φοβάμαι μήπως είναι. Λεει κι η κρυπτοθάλασσα

Ξέρω το βρήκα πως μπορώ να την ξανακερδίσω. Θα φέρω εκείνη τη Θεά που όλο πλατσουρίζει. Και στα λυτά της τα μαλλιά μπερδεύτηκε και βρίζει. Κι σεληνής θα μπερδευτεί θα σκύψει να χαζέψει, κι εγώ την κάνω μια χαψιά

Μα η θάλασσα άρχισε να λαμπιρίζει...τωρα που πρωτοέμαθε πως ο έρωτας σκοτώνει.

houlia είπε...

Γεια σου Γεωργία...απο χτες σου το χρωστώ το χειροφίλημα
Μικυ-μά(κια), αν και δε σου χρωστω και χάρη...Μπλαυγιασαν τα ματάκια μου στο μπουντρουμ τόσες μέρες. Ευχαριστώ για την αναρρωτική(άνευ αποδοχών) λόγω Πανσελήνου. Ας όψεται το Καστελόριζο και το παράπονό σου...;)

to ena kai to mhden είπε...

@antiphonist
Μπορείς να φας,να ντυθείς και να γελάσεις,μην ανησυχείς.Το μέτρο κάνει καλό.Το είπε και ο Αριστοτέλης κι αυτός δεν ήταν χριστιανός.

Nikos Dimou είπε...

Να σκεφθεί κανείς ότι το μέγα θέμα είναι πότε τρώγονται τα κόλλυβα...
Κι αυτές οι έριδες στην εκκλησία της αγάπης...
Έ ρε φραγγέλιο που θα έπαιρνε ο Ιησούς, έτσι που τον ξεφτιλίζετε.
Πιο πολύ τον σεβόμαστε εμείς οι μη ανήκοντες, οι άπιστοι

georgia m. είπε...

@houlia

Το πένθος δεν ταιριάζει στις Ναϊάδες...

houlia είπε...

Ποιό πένθος Γεωργία μου?
Μες στην τρελλή χαρά είναι σήμερα οι νυμφες!
Και στα νερά πλατσοβολούν και περιμένουν...Εχει φεγγαρι, θάλασσα και προσευχή απόψε! Μυσταγωγία είναι η φύση κι ο καιρός αυτες τις μέρες...Πάμε για μπάνιο?

Antiphonist είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
to ena kai to mhden είπε...

Νίκο Δήμου εγώ σου πρότεινα ήδη αν
είσαι άνθρωπος χωρίς προκαταλήψεις,και το ίδιο προτείνω και σε άλλους εδώ μέσα,και εαν δεν το έχεις ήδη δοκιμάσει,να ασχοληθείς με τη Γραφή
συστηματικά και με ουδετερότητα επι
ένα χρόνο.Για μερικές προφητείες που
έγραψα τις προάλλες δεν απάντησες,μόνο για το σεξ απάντησες(ίσως λόγω θέματος).

Antiphonist είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Antiphonist είπε...

@ Nikos Dimou
>>>Πιο πολύ τον σεβόμαστε εμείς οι μη ανήκοντες, οι άπιστοι

Πριν δυο μήνες, περίπου, ο Slavoj Zizek, ανέπτυξε το θέμα σε άρθρο του στους New York Times. Ο τίτλος είναι "Defenders of the Faith" - ρίξε μια ματιά αν θέλεις. Είναι πολύ ενδιαφέρον.

@to ena kai to mhden

Το μέτρο κάνει καλό, σύμφωνοι, αλλά που ειν' το μέτρο σ' αυτό: "...καὶ γενικὰ ὅλες οἱ ἱκανοποιήσεις τῶν αἰσθήσεων."

έχει blogs στην κόλαση; για να ξέρω...

georgia m. είπε...

@houlia

Εκανα σήμερα το πρώτο μου!

Από εβδομάδα σου υπόσχομαι να μιλήσουμε!

mickey είπε...

Ψιτ, antiphonist, κόψε κάτι. Επαναλαμβάνεσαι :))

(θα γράψω και για τα κατά λάθος επαναλαμβανόμενα σχόλια στο Help Desk)

Glenn (12:47πμ), λες οι υποψίες μου για τη δεύτερη, "απίθανη" εκδοχή να βγουν αληθινές; Εξακολουθώ να μην το πιστεύω πάντως ;)

to ena kai to mhden είπε...

@antiphonist
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι,μερικά ζητήματα είναι επουσιώδη.άλλο κοσμικοί άλλο
μοναχοί.Ο Χριστός έτρωγε και έπινε,ο Ιωάννης ο βαπτιστής όχι.

Yosemite Sam είπε...

Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης - Περὶ ἡδονῆς.

Κι ἀφοῦ, ἐξομολογηθοῦν, μὲ τὸν πρῶτο πειρασμὸ ξεχνοῦν τὴν καλή τους ἀπόφαση νὰ μὴν ξαναμαρτήσουν, καὶ πέφτουν ἀμέσως πάλι στὴν ἁμαρτία.


Το πρόβλημα που περιγράφει ο χριστονομολογώ είναι υπαρκτό και έχει απασχολήσει απο αιώνων την χριστιανική κοινότητα.

Εχουν πέσει πολλές προτάσεις κατά καιρούς στο τραπέζι, αλλά χωρίς θεαμάτικά αποτελέσματα, οπως εύστοχα επισημαίνει σχετικός ερευνητής στο παρακάτω εδάφιο:

Ο καιρος λεγουσιν θεραπευει πασας τας πληγας αλλ'ουχι νομιζω τον ερωτα και την πειναν.Απ'εναντιας οσο περισσοτερον μενει τις σωφρων η νηστις,τοσουτω η ορεξις αυτου αυξανει μεχρις ου καταντησει να φαγη τα υποδηματα του ως οι στρατιωται του ναπολεοντος εν ρωσια η να αγαπησει τας αιγας του ως οι ποιμενες των Πυρηναιων.

Ο ίδιος αυτός ερευνητής καταλήγει εν τέλει στην μέθοδο της περιοδικής ανακούφισης (party time) την οποία με επιτυχία εφάρμοζε η δυτική εκκλησία ήδη απο τον μεσαίωνα.Ιδού το σχετικό απόσπασμα:

Οι ημετεροι αγιοι αγρυπνουντες μαστιγουμενοι και νηστευοντες μεχρις ου το στομα των επληρουτο σκωληκων,μολις κατωρθουν να καταστειλωσι τους ωρυγμους της σαρκος παλαιοντες νυχθημερον κατα διαβολων ενδεδυμενων μορφην γυναικειαν και αυτας τας ορνιθας και τας αιγας απομακρυνοντες των ασκητηριων ως επικινδυνους εις την δυσβαστακτον σωφροσυνην των, ενω οι φραγκοι αφου δια μικρας τινος θυσιας καθησυχαζον τον εξαρχον της ασελγείας ηδυνατο επειτα εν ησυχια και γαληνη ψυχης να φροντισωσι περι της σωτηριας των μη αναγκαζομενοι να διακοπτωσιν ανα πασαν στιγμην τας προσευχας των ινα εκδιωξωσιν ως ο αγιος αντωνιος τον πειρασμον δια ψυχρολουσιας.Κατα τον σοφον αρχιγενη η εγκρατεια ειναι το σφοδροτερον των αφροδισιων φαρμακων.καλως λοιπον επραττον οι φραγκοι εξοριζοντες τα τοιαυτα φαρμακα εκ των μοναστηριων.

Antiphonist είπε...

@mickey
το είδα και διόρθωσα- delete, delete. :))

@to ena kai to mhden
πόσες προσωπολατρείες, κομματολατρείες, θεολατρείες... πόσα ΥπερΚείμενα να επιμένουν σ' ένα είδος Δόγματος (Καταστατικά, Αγίες Γραφές, Μανιφέστα)...

Τέλος πάντων, η Καινή Διαθήκη μπορεί να έχει λογοτεχνική, ιδεολογική ακόμα και αισθητική αξία αλλά ως πράξη, ως απάντηση σε αυτό που ελευθερώνει τον άνθρωπο, είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, κακοφωνία.

Εξαιρείτε η φαντασία του Ιωάννη.

to ena kai to mhden είπε...

@antiphonisτ
Όλα τα κείμενα και τα δόγματα δεν είναι ίδια.Κατά τη γνώμη μου έχει αποδειχθεί πως όλες οι θρησκείες είναι ψεύτικες εκτός απο την συνέχεια του Ιουδαισμού τον Χριστιανισμό που είναι
υπό έλεγχο.Ας το ψάξουμε λοιπόν.Άλλωστε αν δεν έρθει η δεύτερη παρουσία του Χριστού,τότε θα αποδειχθεί πως έχετε δίκαιο.Ο Χριστιανισμός δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο όπως το θέτεις(τουλάχιστον δεν αφορά όλους τους πιστούς).Ο ίδιος ο Χριστός δεν είπε πως δίνει λύση με την πρώτη παρουσία του στο πρόβλημα του κακού,του κοσμοκράτορα του κόσμου τούτου,ούτε πως τα προβλήματα του κόσμου θα λυθούν αυτόματα επειδή θα δηλώνουν Χριστιανοί.Προσδοκούμε.Η ιστορία του κόσμου θα δείξει.

Antiphonist είπε...

Όταν ήταν ακόμη νέος, μαθητής στο πανεπιστήμιο, ο Καζαντζάκης έγραψε την έκθεση "Η Αρρώστια του Αιώνος"- μεταξύ άλλων έγραφε τότε, για το πόσες παρθένες στους τάφους τους "προσδοκούν"...

Το «παρθένες» παράδειγμα βέβαια...

to ena kai to mhden είπε...

Υπάρχουν και οι 10 παρθένες στην Καινή Διαθήκη.

georgia m. είπε...

Υπήρξαν και οι αυτόχειρες παρθένοι.

cyrusgeo είπε...

Λέτε για τις μωρές, ή για τα "μωρά";

georgia m. είπε...

@cyrusgeo

Σε ποιον απευθύνετε το ερώτημα;

half-blood_phoenix είπε...

Οι μωρές παρθένοι και τα μωρά παρθένοι. Αν κατάλαβα καλά.

Antiphonist είπε...

και οι 40 παρθένες του Μπιν Λάντεν...

basik είπε...

Τελικά υπάρχει ένα κρυφό (κεκαλυμμένο) χριστιανικό μήνυμα στο σημερινό ποστ: η αλληλοπεριχώρηση. Ο ΝΔ βιώνει το ΣΥ ως ΕΓΩ!

cyrusgeo είπε...

Sorry. Για τον ένα-μηδέν ήταν.

half-blood_phoenix είπε...

@cyrusgeo
Εσύ πρέπει να ανήκεις, φαντάζομαι, σώμα και ψυχή στα μωρά...

georgia m. είπε...

Εγώ πάντως,αναφερόμουν στη γνωστή ταινία - βέβαια άσχετο με το θέμα που άρχισαν κάποιοι εδώ να συζητούν περί παρθενίας,Καινής Διαθήκης,κλπ.
Απλώς θυμήθηκα την ταινία.

georgia m. είπε...

Πάντως τώρα,ανήκουμε όλοι εμείς στη νύχτα(για να θυμηθούμε και το θέμα μας!)

cyrusgeo είπε...

@georgia m: Και καλά έκανες -- είναι καλή ταινία.

@half-blood phoenix: Ωχ, τώρα εσύ σε ποια μωρά αναφέρεσαι; Στα λευτεροπανταζικά ή στα μπεμπέ;

to ena kai to mhden είπε...

Μετά τη νύχτα ακολουθεί "η ρίζα και το
γένος του Δαυίδ,το λαμπρό πρωινό αστέρι".

georgia m. είπε...

"Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι..."

cyrusgeo είπε...

"Το λαμπρό πρωινό αστέρι" -- δηλαδή η Αφροδίτη (όχι η Θεά, ο πλανήτης).

cyrusgeo είπε...

Καληνύχτα, εβριμπόντι...

Antiphonist είπε...

Συλλογικό Einfall (free association)
τα τελευταία λεπτά...

Καζαντζάκης και Παρθένες
Virgin Suicides
Οι μωρές και τα μωρά
τα μωρά του Παζαντή
Η Γεωργία ως Μωρό (όχι μωρή)
Στη Νύχτα (που ναι μόνο νύχτα)
Στον Λάμπρο του Σολωμού
Στην Αφροδίτη (όχι την θεά, ούτε την blogger, αλλά τον πλανήτη)

και συνεχίζουμε...

Κάποτε μ' ένα φίλο παίζαμε το εξής παιχνίδι. έλεγε κάποιος ένα στίχο (τραγούδια κυρίως) κι ο άλλος έπρεπε να συνεχίσει χρησημοποιώντας μια λέξη από τον προηγούμενο στίχο π.χ.

Τ' αστέρι του Βορριά
Αστέρι μου Φεγγάρι μου
Το φεγγάρι είναι κόκκινο
κτλ κτλ

mickey είπε...

Τελικά, όποιο θέμα κι αν μπει, ότι σχόλια κι αν γίνουν, στο τέλος θα το ρίξουμε στο σεξ, τη θρησκεία ή και τα δύο!

Καρατσεκαρισμένο!

Θρησκεία και Σεξ: Ολέθρια Σχέση ;)

Antiphonist είπε...

@mickey

όντως ολέθρια σχέση :)

και δες πόσο πουλάει η συνταγή. Ενα τόσο φτωχό βιβλιο όπως "Ο κώδικας Νταβίντσι" έμπλεξε το σεξ, με την θρησκεία, έριξε και λίγο conspiracy απά πάνω και voila...

half-blood_phoenix είπε...

Τελικά στην πραγματικότητα που ανήκουμε σήμερα; Και εννοώ που ανήκουμε θέλουμε δεν θέλουμε εκ των πραγμάτων. Που ανήκουμε ως έλληνες ως ευρωπαίοι ως άνθρωποι. Προσπαθώ να κάνω μια λίστα. Οποίος έχει κάτι να συμπληρώσει, παρακαλείται να το κάνει ελευθέρα. Όπου έχω ερωτηματικό δεν είμαι σίγουρος. Όπου έχω τέλεια το θεωρώ βεβαιότητα.
a) Στο Κράτος. Μας αναγκάζει να πολεμήσουμε για λογαριασμό του, να πληρώνουμε φόρους, να υπακούμε στους νόμους του.
b) Στην Ορθόδοξη εκκλησία. Σχεδόν όλοι σε αυτή βαπτιστήκαμε. Στους καταλόγους των πιστών της είμαστε γραμμένη με ή χωρίς την συγκατάθεση μας. Αυτή άλλωστε μιλάει για την ισχύ της που πηγάζει από το 98% τον πιστών που κατέχει στην χώρα αυτή.
c) Στον Πλανήτη μας. Όσο και να θέλουμε δεν μπορούμε να φύγουμε μακριά του. Προς το παρών τουλάχιστον. Από δική του πρώτη ύλη φτιαχτήκαμε και πρώτη ύλη πάνω του θα καταλήξουμε πεθαίνοντας.
d) Στον Ηλεκτρισμό. Θυμηθείτε το: «Ο πολιτισμός σας σταματάει μόλις κοπεί το ρεύμα» των αριστερό-αναρχικών.
e) Στο Μυαλό μας; Αν υποθέσουμε ότι όλα τα προηγούμενα υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί υπάρχει το μυαλό μας… Στο κάτω για μια γάτα πχ δεν υπάρχει ούτε πλανήτης ούτε θεός ούτε κράτος και άρα δεν μπορεί να ανήκει εκ των πραγμάτων σε κανένα από αυτά.
f) Στο Δυτικό Πολιτισμό. Μέσα σε αυτόν μεγαλώσαμε και αυτός καθορίζει και οδηγεί τα βήματα μας.
g) Στο Θεό; Αν τελικά υπάρχει τότε προφανώς του ανήκουμε. Αν δεν υπάρχει δεν υπάρχει και θέμα.
h) Στους Γονείς μας; Μέχρι τα 18 είμαστε υπό την κηδεμονία τους και σε κάποιες περιπτώσεις και υπό τις διαταγές τους.
i) Στους Φυσικούς Νόμους που διέπουν την λειτουργία του σύμπαντος. Γεννιόμαστε ζούμε και πεθαίνουμε κάτω από την απόλυτη εξουσία τους.
g) Στον Εαυτό μας; Ίσως, όσο μας επιτρέπουν και βολεύει φυσικά στα προαναφερθέντα μεγαθήρια.
k) Σε Ότι Αγαπήσαμε; Ένας φίλος μου λέει πως η αγάπη είναι απλά το προπέτασμα καπνού που χρησιμοποιούμε για να δικαιολογήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπων και καταστάσεων με μόνο σκοπό μας το προσωπικό μας κέρδος. Οποιουδήποτε είδους και να είναι το κέρδος αυτό. Αν η αγάπη δεν υπάρχει πραγματικά δεν μπορούμε να ανήκουμε και σε ότι αγαπήσαμε.

aphrodite είπε...

TA-DAAAAH!

half-blood_phoenix είπε...

@cyrusgeo
Αναφερόμουν στα λευτεροπανταζικά.

harrygreco είπε...

Εχω αποχωρησει απο το μπλογκ απο Τεταρτη βραδυ & το γιουζερνεημ μου χρησιμοποιειται απο χακερ. Επιθυμω να μπλοκαριστει .

1knightStand είπε...

A_niko_den_ksereis_pou_A_nikeis?

half-blood_phoenix είπε...

Αφροδίτη να σου ζήσει το avatar. Αρχαιοελληνικό σαν το όνομά σου και την ομορφιά σου. ;-)

mickey είπε...

W O W !!!

Οι δυο αγαπημένες μου εκφράσεις της Αφροδίτης, τα σχόλια της Θεάς και ο πίνακας του Boticelli, σε ...θεϊκό πακέτο!

Και στο προφίλ της δείχνει ακόμα ωραιότερη, ειδικά αν κάνεις κλικ στην εικόνα!!!

Πάντως, οι ελάχιστοι που δε γνωρίζουν, να προσέχουν! Όσο αθώα φαίνεται στη φατσούλα τόσο πονηρή είναι στα υπόλοιπα. Και μη τυχόν και σας πιάσει στο στόμα σας, δε σας ξεπλένει ούτε ο Ιορδάνης! (Ο ποταμός, όχι ο περιπτεράς της γειτονιάς μου.)

Α, ρε γάτε, πρόσεχε μην κάψεις και το άλλο σου χέρι μόλις ξυπνήσεις και τη δεις μπροστά σου φάτσα-κάρτα :P

Υ.Γ. 1: Να που έπιασαν τόπο οι παραινέσεις μου για avatars και οι οδηγίες του Cyrusgeo! Μετά τον πονηρό γάτο της Georgia.M, τις θεϊκές γάμπες της Houlia και την αναγεννησιακή ομορφιά της Aphrodite, νομίζω πως ήγγικεν η ώρα για τη Blade Runner! Δεν έχει πλέον καμιά δικαιολογία ;)

Υ.Γ. 2: Αχ και να βρισκόμουν μια μέρα (ή καλύτερα νύχτα) με όλες τις Θεές μαζί! Ξέρω, είμαι ...αχόρταγος, αλλά εντάξει, θα 'παιρνα και κάνα γερο-γάτο μαζί μου, να του αφήνω και κάνα ...ψιχουλάκι :PPP

mickey είπε...

Επιτέλους, κατάφερα να διαβάσω και τα σχόλια (όταν επανήλθα δεν είχα δει σχεδόν κανένα).

Ο διάλογος του Glenn με τον Heinz είχε ενδιαφέρον και θα μπορούσα να συμμετάσχω, αλλά μάλλον θα ακουγόμασταν ως Κινέζοι για τους περισσότερους ;)

Η ποιήτρια με τις θεϊκές γάμπες (κατά πως λέμε η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά) ζωγράφισε και πάλι με τη δημιουργική παρέμβασή της.

Το μπάνιο πάντως είναι καλή ιδέα για να βρεθώ με τις θεές! Ελπίζω να είναι και ...φυσιολάτρες ;)

Το καλύτερο όμως σχόλιο το έριξε ο Yosemite στις 1:30πμ. Άπαιχτη η "πατερική" μέθοδος :))

Harry, μη βλέπεις παντού …hackers! Ο σαλτάρω απλά έβαλε το όνομά σου. Πάλι καλά που δεν έγραψε τίποτα για Γραικίες και άλλα εθνολογικά. Θα μπορούσε να κάνει απίστευτο παιχνίδι. Κι εγώ τυχαία τον πήρα χαμπάρι - για άλλα έψαχνα!

Πάντως, από τα κηρύγματα και τους βίους αγίων, προτιμώ απείρως περισσότερο τα ...τζαζοσέντονα της Αφροδίτης. Ήμαρτον!!!

Anula είπε...

Η μανα ανηκει στα παιδιά και τα παιδιά στην΄μάνα, και ψυχικά και σωματικά.Το θεμα ειναι να κοπει ο "συνδεσμος" , η κοινοκτημοσυνη, γυρω στα 20 αλλιως κατανταει γελοίο (βλεπε κλασσικη ελληνικη οικογενεια)

οι γυναικες συνηθως, ολο και καπου ανηκουν, απο αναγκη και αυτοθυσια, ποιο συχνα απ'οτι οι αντρες. Ο αντρας ανα πασα στιγμη κοβει δεσμους και κτησεις και βρισκει νεα "γκομενα" ακομα και αν εχει μικρο παιδι. Ειναι πιο ευκολο γιαυτον να δηλωσει "ανηκω στον εαυτο μου".

αυτα σκεφτηκα καθως ετρωγα το πρωινό μου...

agelos papagelis είπε...

Είναι βέβαιο ότι ανήκουμε στην γνώση , αυτή που μας προσφέρουν τα όσα διαβάζουμε και ακούμε αλλά και τα όσα συναισθήματα βιώνουμε.

Παράγραφε διάβασα το σχόλιο σου και συγκινήθηκα πολύ , σου εύχομαι να μην ξαναζήσετε τίποτε παρόμοιο στην οικογένεια σας.
Μικυ πολύ καλό το ξεμπρόστιασμα, αψογο

Καλημέρα.

blade runner είπε...

αλλά μπορώ να αλλάξω avatar, όταν νιώσω διαφορετικά, έτσι;

skoumas είπε...

Κόμματα, ομάδες, θρησκείες.....

.. χαμηλή αυτοεκτίμηση
.. έλλειψη φαντασίας
.. ελλεψη πρωτοβουλιών

αυτά που μας λείπουν τα φορτώνουμε στον ηγέτη....



.. και, συμφέροντα (ιδίως στα κομμάτα)

καλημέρα

skoumas είπε...

jim_hellas said...
Μερικές φορές νομίζω πως κ. Δήμου είστε το alter ego μου...

Πόσες φορές δεν το έχετε πάθει αυτό; Όχι με τον κ. Δήμου ειδικά αλλά με κάποιον άλλο άνθρωπο. Ποτέ δεν είχα τα κότσια να το πω, σε κάποιον...
Και γαμώτο αυτές οι ομοιότητες βγάζουν μάτι....

georgia m. είπε...

@anula said

"Η μανα ανηκει στα παιδιά και τα παιδιά στην΄μάνα, και ψυχικά και σωματικά"

.......................

Δεν συμφωνώ.

Somebody είπε...

Πάντως, οι γυναίκες θα μπορούν και με αδιάσειστα στοιχεία πλέον να λένε πως ο ΝΔ έχει πραγματικά "καυτό άγγιγμα"! :)
Περαστικά :)

aphrodite είπε...

Καλημέεεεερααααα σε όοοολους σας!

Eι, όλοι, ξημέρωσε ημέρα-πρό(σ)κληση, σίγουρα η άνοιξη είναι εδώ!
Ωχ φουσκονεριές....

Το φοβερότερο όλων? Χτες βράδυ-βράδυ, την ώρα ακριβώς που πάτησα την τελευταία εντολή για να εμφανιστεί η φωτογραφία μου (το άβατον μου....), έγινε blackout σε όλη την περιοχή!!!

Ψάχνοντας για φακούς και κεριά στα σκοτεινά, βγάζοντας μπρίζες κτλ, χαμογελούσα- και μόνον το timing ήταν αρκετό για να με βάλει σε (αστείες) σκέψεις...!

Πρέπει δε να δείτε έναν ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ τύπο, τον zoros, να κάνει μικρή επίδειξη... ξιφασκικής δεινότητας στο "Γυναίκας Εγκώμιον", ξέρετε, από αυτό που στο τέλος σ'έχει κολλήσσει στον τοίχο (με το ξίφος σου εκσφενδονισμένο στα 5 μέτρα), έχει βάλει την άκρη του ξίφους του στο λακκάκι που έχεις στο λαιμό, κι ενώ χαμογελάει σαρδόνια και λες "πάει, σουβλάκι!", σου σκάει ένα φιλί στα μούτρα και... all guards down!

(Καβαλάει τ'άλογο, φεύγει για νέες περιπέτειες, και μένεις εσύ με τα μάτια να πετάν καρδούλες...)

Εγώ βεβαίως δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό, δεσμευμένη ούσα, λέμε τι ΘΑ μπορούσε, αλλά το καλό να λέγεται!...

Καλώς όρισαν και τα καινούρια avatar, it gets better by the minute!

Πόντικα, εσύ ήρεμα, θα κάψεις καμμιά φλαντζα, οι θεές θέλουν ρέγουλα...

(Μα δεν είναι γλυκούλης? να τον φας!)

Φιλιά για καλημέρα!

Το χέρι ΟΚ?

kostas_athens είπε...

Το πιο εθιστικο πράγμα του κοσμου ειναι τα συναισθηματα. Πιθανόν να είναι χειροτερο και απο ηρωινη.
Ξερετε ανθρωπο εθισμενο στο να ειναι θυμωμένος;

Και οι ανθρωποι που ειναι κολημενοι με κομματα εχουν τοσο μεγαλη αναγκη την ηρωίνη τους αυτη που απλα τους ειναι αδύνατο να φανταστουν οτι υπαρχει και κατι άλλο εκτος απο αυτο.

Απο την αλλη το να ανηκεις σε καποιο κομμα δημιουργει καταστασεις που πολυ απλα ειναι μια καθαρη ύπνωση.

Πιθανον να χρησιμοποιείται και να προκαλείται εσκεμμένα (Χιτλερ-συνεργασία με υπνωτιστή) ή να γινεται αυτόματα-έτσι και αλλοιως.

Αν ειχα το κινητρο (η εξουσία είναι αρκετο κινητρο;) και αν εκανα μια υπνωση θα μπορουσε να ελεγα:

Αν καποιος προσπαθησει να σε βγαλει απο την υπνωση θα μπαινεις πιο δυνατα σε αυτην την υπνωση.

Αν εσυ ο ίδιος προσπαθησεις να βγεις απο την υπνωση αυτη θα μπαινεις πολυ πιο βαθεια στην υπνωση.

Αν καποιος προσπαθησει να σε βγαλει απο την ύπνωση αυτη θα τον θεωρείς αυτοματα εχθρό σου.

(..χωρις καν να ειπωθει, εννοειται οτι θα θεωρείς εχθρο σου και τον εαυτό σου αν προσπαθησει να ελευθερωθεί από την υπνωση αυτή...)

Αν πιστευετε οτι δεν συμβαινουν τετοιες μορφης υπνώσεις, απλα δοκιμαστε να ξεκολήσετε καποιον ερωτευμενο. Που εχει ερωτευτει λαθος ανθρωπο και απλα καταστρεφεται στην σχεση αυτη.

Και πιστευω οτι θα πειστείτε.

Ergotelina είπε...

Kalimera..Venus Boticelliana!
τα γατιά όμως είναι πιστά;....

agelos papagelis είπε...

Αυτά κάνουν οι μαμάδες που θέλουν να τους ανοίκουν τα παιδιά τους και μετά μας πειράζει που βγάζει πολλά φράγγα ο ψυχίατρος και ο ψυχολόγος.

Αντε μαμάδες αφήστε τα παιδιά να μεγαλώσουν και βρήτε άλλα χόμπι

Παίξτε και λίγο με τον μπαμπά

Γιά σας

Nikos Dimou είπε...

Καλημέρα (καθυστερημένη)

Έπεσα έξω στα ωράρια...

Θεες, με γεια τα καινούργια avatar

Η λέξη είναι σανσκριτική (avatara) και σημαίνει την κάθοδο (του θεού στην γή).

Ήταν ο όρος που χρησιμοποιούσαν οι Ινδοί για να αποκαλούν τις ενσαρκώσεις των θεών τους (Κρισνα, Ράμα) οταν εμφανίζονταν ως θνητοί.

Πολύ ταιριαστός για θεές που μας κάνουν την τιμή να είναι δίπλα μας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Στο τελευταίο LIFO στις απαντήσεις της αλληλογραφίας ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος πλέκει δια μακρών το εγκώμιο του blog μας. Σχεδόν κοκκίνησα.

Μου αφιερώνει και το κύριο άρθρο.

Από ένα δύσκολο κριτή ο έπαινος είναι μεγάλη υπόθεση. Ευχαριστώ από καρδιάς.

vassiliskou είπε...

Venus

*Goddess on the mountain top
Burning like a silver flame
The summit of beauty and love
And Venus was her name

*She's got it
Yeah, baby, she's got it
I'm your Venus, I'm your fire
At your desire
Well, I'm your Venus, I'm your fire
At your desire

*Her weapons were her crystal eyes
Making every man a man
Black as the dark night she was
Got what no-one else had
Wah!

(Chorus)

*Venus

*Goddess on the mountain top
Burning like a silver flame
The summit of beauty and love
And Venus was her name
Wow!

(Chorus)

*Venus was her name

*Yeah baby she's got it
Yeah baby she's got it
Yeah baby she's got it
Yeah baby she's got it
Yeah baby she's got it!


Aaaaax! Pou aniko? Den einai safes?

Zoros, se doulepse psilo gazi! Akomi se doulevei re ufo! Ki oute mia sygnomi de zitises pou tis porsvalles tis gynaikes mas! Agroike!

TTP: (to the point) Aniko stin eparto deksia (kefalaio, ki as min to exo, i agora den kineitai allios, den tous psifizo panda giati kanoun malakies & einai poly pio dyskinitoi ap'oti prepei), aniko stin panatha (ki oxi, de mou anikei afti - oraia skepsi pandos!!!) ki aniko stis gynaikes. Otan exei repo i THEA mou ennoo...

Manari mou! me tis plexoudes sou!
Kalos fotografos o Boticcelli, den tou kaike to film apo tin omorfia sou? (tin exei dei kaneis apo mas arage? Tha skaso!)

O Dimou pou einai? Tou kanei makia to vava i Venus mou kai mas egrapse gia xekarfoma?

(Dimou, perastika! Zoros, episis! Gorilla tou bla-bla!)

Johny B.Good είπε...

Δηλαδή πώς μας φαίνεται το αγωνιστικό σύνθημα
"Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του";

Yosemite Sam είπε...

Manari mou! me tis plexoudes sou!

Νομίζω ότι ο vasilliskou ενσαρκώνει τέλεια τον Β της προηγούμενης ιστορίας και έχει απόλυτο δίκιο να διαμαρτύρεται, καθότι η θεά τον έχει αγνοήσει.(Αχ αυτές οι θεές και η ψυχοσύνθεσή τους!)

Τώρα που το σκέφτομαι πάντως τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο ψυχρός και άκαρδος περαματάρης πρέπει να ήταν ο συμπαθέστατος (κατά τα άλλα) ηθοποιός μας ο κώστας ο γκουσγκούνης ο οποίος άν δεν κάνω λάθος έχει πρωταγωνιστήσει και σε σχετική υπερπαραγωγή με τίτλο το παλαμάρι του βαρκάρη.

Για να στηρίξω το εν λόγω επιχείρημα θα καταφύγω στη λαϊκή παράδοση, η οποία στα δύο σύντομα ανεκδοτάκια που παραθέτω, περιγράφει τον γκουσγκούνη ως σκληρό και αδυσώπητο απέναντι στις κυρίες.

Το πρώτο:

Μια αγγλιδα λεει στον γκουσγκουνη:
Please gusgunis fuck me!
και αυτος της λεει:
Σκάσε μωρή μη σε γ..ω.

Το δεύτερο:

Ο σκηνοθετης στον γκουσγκουνη:
πρεπει να βαλουμε υποθεση στο εργο.εσυ θα κανεις το παιδι με τις πιτσες.χτυπαει το κουδουνι ο γκουσγκουνης και λεει εφερα τις πιτσες.μα εμεις δεν παραγγειλαμε πιτσες λενε οι γκομενες.παραγγειλατε δεν παραγγειλατε εγω θα σας γ..ω.

Have a nice day..

Zoros είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
doctor είπε...

Νίκο ανήκεις κάπου, γιατί δεν το λες;

Ανήκεις στην απομυθοποίηση των πάντων.

Ανήκεις στην εκτυφλωτική αλήθεια που αναδύεται από τα βιβλία σου, από το μπλογκ σου, από την ιστοσελίδα σου, από όσα λες.

Ανήκεις σε αυτούς που δεν πιστεύουν σε μύθους και λένε πάντα την αλήθεια.

Ανήκεις σε εμάς που αν δεν ήσουν εσύ θα πιστεύαμε ακόμη ότι υπήρχε κρυφό σχολειό στ'αλήθεια...

Να είσαι καλά δάσκαλε

Rain Man είπε...

Αν και συμφωνώ με το γενικότερο πνεύμα του ποστ μου κάνει εντύπωση η τελευταία πρόταση: 'Κι επειδή τα πράγματα στα οποία ανήκω, τα πράγματα που αγαπώ, έχουν γίνει εγώ - γι αυτό και μόνο, ανήκω στον εαυτό μου.'

Δηλαδή ναι μεν δέχεστε ότι 'ανήκετε' στα πράγματα που αγαπάτε αλλά στο τέλος δηλώνετε κτητικά (και εγωϊστικά αν θέλετε) ότι γι' αυτό τελικά αυτά ανήκουν σε εσάς και κατα συνέπεια ανήκετε στον εαυτό σας!!! Συμπαθάτε με κ. Δήμου αλλά ο τρόπος σκέψης σας είναι λίγο περίεργος.

Όσο για μένα; I am a part of all that i have met.

Zoros είπε...

Συγγνώμη για το post των 11:13 (για όσους το είδαν), ήμουν απλά εκνευρισμένος...

Καλημέρα σε όλους, ευχαριστώ την Αφροδίτη για τα καλά της λόγια και δάσκαλε Νίκο περιμένουμε ωραίο θέμα για το Σ/Κ!
Το παρών είναι καλό αλλά υπάρχουν λίγα πράγματα να γράψεις, πλην του να συμφωνήσεις...

Ergotelina είπε...

Tης ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

«Αιρετικός» Πολύ καιρό είχαμε να δούμε τυπωμένη αυτή τη λέξη στις εφημερίδες. Μέχρι που έφυγε ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Κι ήταν τόση η κατάχρηση που της έγινε, ώστε κάποιοι αναρωτήθηκαν: Yπάρχει πράγματι το είδος στις μέρες μας; Και ποιος μπορεί να θεωρείται σήμερα αιρετικός;

Τίποτε δυσκολότερο από το να βρεθεί σαφής ορισμός. Οι αιρετικοί ανθούν όταν υπάρχει μια επίσημη «εκκλησία». Ολες οι σταυροφορίες όμως που γίνονται σήμερα την πολυφωνία επικαλούνται. Τον πλουραλισμό των απόψεων και τον πολυθεϊσμό των αξιών. Κι όλες οι αντισυμβατικές συμπεριφορές έχουν πλέον τίτλο νομιμότητας.

Ποιος είναι λοιπόν αιρετικός; Εκείνος που πάει κόντρα στον κόσμο του θεάματος και της άκρατης εμπορευματοποίησης, ζώντας στο περιθώριο και παράγοντας έργο δημιουργικό; Ή εκείνος που κινείται στο δημόσιο χώρο ως ενοχλητική αλογόμυγα, επισύροντας ταυτόχρονα μίση και σεβασμό; Μήπως είναι αυτός που, σε πείσμα μιας εποχής όπου καθετί καινούριο εκθειάζεται, στρέφεται στην παράδοση; Εκείνος που κοιτάζει καχύποπτα τον ελληνικού τύπου εκσυγχρονισμό;

Δεν τελειώνουν τα ερωτήματα. Γιατί, όσο κι αν έχουν χάσει πια την αξία τους έννοιες όπως «προοδευτικός» και «συντηρητικός», «δεξιός» και «αριστερός», «περιθώριο» και «κατεστημένο», κάπου βαθιά στη συνείδησή μας αιρετικός είναι εκείνος που συγκρούεται με την εξουσία. Την εξουσία της πολιτικής αλλά και την, κατ' εξοχήν σημερινή, του χρήματος.

Eξουσία του χρήματος

«Money, money!» επαναλάμβανε διαρκώς τις προάλλες ο Μίμης Ανδρουλάκης, στην πρώτη του ραδιοφωνική εκπομπή μετά τις διακοπές. «Αυτό μας κυβερνάει!» σάρκαζε. Πόσο αιρετικός είναι ένας πρώην βουλευτής του ΚΚΕ που υπερασπίζεται σήμερα τη δυναμική της ελεύθερης αγοράς, ένας συγγραφέας που εγκλωβίστηκε μεν σε δικαστικό κυκεώνα αλλά είδε και τις πωλήσεις του «ΜV» να εκτινάσσονται στα ύψη;

Την ίδια στιγμή που επιμένει «Πρέπει να προκαλούμε!», ο Μίμης Ανδρουλάκης παραδέχεται ότι «η κοινωνία δεν μπορεί πια να εκπλαγεί με τίποτε. Δεν υφίσταται κανένα ευδιάκριτο αιρετικό ρεύμα. Τα πάντα απορροφώνται. Ιδίως η πολιτική, που υποχωρεί κάτω από το κύμα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Αλλά τι να κάνουμε; Να φέρουμε πίσω τη χούντα και το Βιετνάμ; Οι άνθρωποι περνούν καλύτερα τώρα».

nΟι παλιοί φαν του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου δυσκολεύονται ν' αναγνωρίσουν στον επικεφαλής του «Symbol», εκείνον που εξέφραζε κάποτε τα άγχη τους μέσα από κείμενα γεμάτα οξυδέρκεια, ευαισθησία και ισχυρές δόσεις δηλητηρίου. «Μια συναισθηματική γκρίνια ήταν» λέει τώρα, «που δεν την νοσταλγώ διόλου. Μια γλυκιά τρέλα. Αυτά που έγραφα στην Κ.Ε.Σ, τα έγραφα για να μην σκάσω. Κανείς δεν θέλει αιρετικές φωνές σήμερα. Δεν τις χρειαζόμαστε. Να περάσουμε καλά θέλουμε, να μην νιώθουμε losers».

Καμία αντίρρηση. Ποιος φυλακίζεται για τις ιδέες του; Ποιος εξορίζεται; Ποιος είναι φιμωμένος, ανήμπορος να βρει βήμα για να εκφραστεί; To μόνο στρατόπεδο που θέλουμε ν' αποφύγουμε, είναι αυτό των χαμένων και αποτυχημένων. Ο αιρετικός του 2001, φαίνεται στο Μίμη Ανδρουλάκη «σαν ένας Παλαιός των Ημερών, κουρασμένος και κορεσμένος. Δεν κινδυνεύει ούτε από το το κώνειο, ούτε από τον διά της πυράς θάνατο, αλλά από το να γίνει κιμάς στον μύλο της εκρηκτικής επικοινωνίας που αναπαράγει την ομοιομορφία και τη σύμβαση, αλλά χρειάζεται τη διαφορά και την αίρεση, κάνοντας δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσά τους».

Τελικά, ίσως αιρετικός είναι εκείνος που καταφέρνει να σοκάρει ακόμα και τη μειοψηφία από την οποία προέρχεται. Τέτοιος ήταν κι ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Ενας μαρξιστής ώς το μεδούλι, «υπέρμαχος μιας διαρκούς επανάστασης», ένας άνθρωπος με τεράστια κουλτούρα, ο οποίος δάνειζε τα τελευταία χρόνια πλουσιοπάροχα το κύρος του σε εκπομπές που αρέσκονταν να σκανδαλολογούν με τ' άπλυτα του Κορκολή...

nΓια το Γιώργο Βέλτσο, ο Ραφαηλίδης υπήρξε πάνω απ' όλα γραφιάς. «Δηλαδή μόρτης. Τυμβωρύχος αυτού του κενοτάφιου γεμάτου μπάζα και σκατά που είναι η πολιτιστική ζωή και το σύστημα. Το σύστημα που τον έθρεψε και τον πέθανε. Παροξυνόμενη στα όρια της παρωδίας, η γραφή του έχει μεγαλύτερη αξία από τις κοινοτοπίες των καθηγητών στα κυριακάτικα φύλλα που αρθρογραφούν χωρίς να θίγουν τίποτα».

nΟμως κι ο Γιώργος Βότσης, τον γραφιά Ραφαηλίδη προτιμούσε και όχι «τον προβοκάτορα που προσέθετε με τον δικό του χρωστήρα κάτι στο τηλεοπτικό θέαμα». Δημοσιογράφος-έμβλημα για την μεταπολιτευτική γενιά, ο Γιώργος Βότσης αμφισβητεί τον όρο «αιρετικός» για όλους εκείνους που τους έχει κολλήσει η ετικέτα, του εαυτού του συμπεριλαμβανομένου.

Προδικτατορικά, συνυπήρχε στη δημοσιογραφική ομάδα της «Δημοκρατικής Αλλαγής», μαζί με το Ραφαηλίδη, το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το Διονύση Σαββόπουλο, την Τώνια Μαρκετάκη, το Δήμο Σκουλάκη, το Δημήτρη Γκιώνη κ.ά. «Ολοι τους», θυμάται, «είχαν λίγο πολύ ελεύθερη φωνή. Στο χώρο της παραδοσιακής αριστεράς εθεωρούντο αμφισβητίες, και ορισμένοι μάλιστα αντικομφορμιστές ως προς τον τρόπο ζωής τους. Οχι όμως και αιρετικοί! Στην εποχή της επικοινωνιακής επανάστασης, φτάσαμε να θεωρούμε αιρετική την αυτονοήτως δεοντολογική γραφή και συμπεριφορά των επαγγελματιών γραφιάδων...»

Αν ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος επιμένει πως «δεν υπάρχει ούτε ένας έλληνας δημοσιογράφος που να δυναμιτίζει το σύστημα», ο Γιώργος Βότσης αποδίδει εύσημα -«επειδή κάνουν σωστά τη δουλειά τους»- σε συναδέλφους του όπως ο Περικλής Κοροβέσης, ο Πέτρος Μανταίος, ο Γιώργος Σταματόπουλος, η Πόπη Διαμαντάκου, ο Παντελής Μπουκάλας, ο Αντώνης Καρκαγιάννης, ο Θύμιος Παπανικολάου, ο Κωστής Παπαγιώργης και «περιέργως ο Στάθης. Και λέω περιέργως, επειδή δουλεύει στο περιβόητο Συγκρότημα, που δεν επιτρέπει τις εξαιρέσεις».

Οι διαφορετικές φωνές ανθούν στον τύπο. Ο... πανούργος καπιταλισμός υπακούει στη λογική της αγοράς. Και η αγορά θέλει άλλοθι, επειδή κανένα ακροατήριο δεν είναι απολύτως ομοιογενές. Ο χώρος έκφρασης σε επιφυλλιδογράφους με άλλη άποψη από την επίσημη, δεν προσφέρεται δωρεάν. Η απήχηση των απόψεών τους σε μια μερίδα αναγνωστών, είναι το αντάλλαγμα.

Μέσα στη γενικότερη σύγχυση, πιθανότατα ν' αντιλαμβανόμαστε ως αιρετικούς, ανθρώπους βγαλμένους από τα σπλάχνα του συστήματος, που έχουν όμως το θάρρος της γνώμης τους, ή παλιούς αριστερούς που έχουν καθηλωθεί συγκινησιακά σε ηρωικές φάσεις της ζωής τους, ανήμποροι να αμφισβητήσουν τους μύθους της νεότητάς τους. Αν όμως κάθε διαφορετική φωνή θεωρηθεί αιρετική, τότε σίγουρα «θα τρίζουν τα κόκαλα του Νικόλα του Ασιμου και θα καγχάζει ένας Θωμάς Γκόρπας -και του λείπουν και τα δόντια..- ένας Ρένος Αποστολίδης, ένας Ηλίας Πετρόπουλος...», υποστηρίζει ο Γιώργος Βότσης.

nΟ Ηλίας Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος Ελληνας που επιδίωξε ν' αποκτήσει ταυτότητα αθέου, πριν από τριάντα χρόνια. «Εδωσα μάχη επτά μηνών, επί χούντας, και τελικά την απέκτησα. Σήμερα όλοι βρίζουν τον Χριστόδουλο. Ο παπάς, το παπαδαριό θα υποστηρίξει. Κι όμως είναι το μόνο πρόσωπο της εξουσίας που τα βάζει με την κυβέρνηση!».

Αιρετικός κι ο Χριστόδουλος, λοιπόν; «Με τίποτα!» αντιδρά ο Γιώργος Βότσης. «Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε εξουσιαστικούς μηχανισμούς δεν γεννάνε αιρετικούς. Κατ' εξοχήν αιρετικός, καίτοι ορθόδοξος, είναι ο Κώστας Ζουράρις. Μπορεί με τις υπερβολές του να γίνεται και γραφικός, αλλά το ένα δεν αναιρεί το άλλο». Πάνε αρκετά χρόνια, επίσης, από τότε που ο Ηλίας Πετρόπουλος είχε πει πως, όταν δει τη λέξη «κώλος» στην «Καθημερινή», τότε πράγματι κάτι θα 'χει αλλάξει στην Ελλάδα. «Δεν την είδα τυπωμένη ακόμα! Πώς ν' αναδειχτούν αιρετικές φωνές σ' ένα σύστημα τόσο συντηρητικό;» αναρωτιέται. Αιρετικός για κείνον είναι ο αναρχικός. Αυτός που αντιδρά «σε κάθε διδασκαλία προερχόμενη από το κράτος, το στρατό, τη λεγόμενη Δικαιοσύνη, την Εκκλησία ή τ' αντιδραστικά πανεπιστήμια».

Ο Ηλίας Πετρόπουλος είναι πεπεισμένος ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είναι κανείς αιρετικός σήμερα. «Διαβάστε Ηράκλειτο», μας προτρέπει, «και θα καταλάβετε. Και θυμηθείτε τι έπαθε ο Μεγαλέξανδρος από το Διογένη τον Κυνικό και από τους γυμνοσοφιστές της Ιουδείας. Ο αναρχικός παραμένει ζωντανός εφ' όσον διατηρεί το ρομαντισμό του».

«Ονομάζω τον αντίπαλο»

nΠόσο ρομαντικός είναι άραγε ο Γιώργος Βέλτσος; Πανεπιστημιακός, με πρόσβαση στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, φίλος και ομοτράπεζος του πρωθυπουργού, γι' άλλους σπουδαίος διανοούμενος, και γι' άλλους σκοπίμως ακατανόητος και ελαφρός, έχει πλήρη συνείδηση του φαύλου κύκλου μέσα στον οποίο κινείται. «Είμαι εξουσία!» παραδέχεται, αλλά επιδιώκει ταυτόχρονα να γίνεται ενοχλητικός. Οχι δρώντας -«αν δρούσα θα 'πρεπε να με κλείσουν φυλακή»- αλλά γράφοντας.

«Γράφω» γι' αυτόν σημαίνει «ονομάζω το σύστημα. Ονομάζω τον αντίπαλο. Παίρνω το ρίσκο της ονομασίας. Το κάνω στα Νέα υφιστάμενος τις συνέπειες. Αλλά και πάλι δεν είναι συνέπειες... Γιατί ονοματίζοντας, είτε διαφημίζεις αυτόν που δυσφημείς, είτε απλούστατα διαφημίζεις τον εαυτό σου. Θυμάμαι στη Μεταπολίτευση την ανιδιοτέλειαΣ μεταξύ εκδοτών και δημοσιογράφων. Χαρακτηριστική περίπτωση, η δεξαμενή του περιοδικού Αντί. Κι όμως, αυτή η ανιδιοτέλεια προετοίμασε τους αρθρογράφους για τις σημερινές αδρές αμοιβές τους ή τις ένδοξες θέσεις τους».

nΟ Γιώργος Βότσης δεν συγκαταλέγεται στους παραπάνω. Εδώ και καιρό, βέβαια, έχει εναντιωθεί στο αιματηρό παιχνίδι των τρομοκρατών, αλλά ποτέ δεν εξαργύρωσε τη στάση του με θεαματικές μεταγραφές ή θέσεις εξουσίας στον κρατικό μηχανισμό. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα κείμενά του δεν αποτελούν πια σημείο αναφοράς. Ο ίδιος, ωστόσο, θεωρεί ότι σήμερα είναι πιο επιθετικός από παλιότερα. «Τα ακροατήρια άλλαξαν και το αναγνωστικό κοινό. Και οφείλω να ομολογήσω την αδυναμία μου να επικοινωνήσω με τις νεότερες γενιές. Ακόμη και με τις κόρες μου, που δεν με διαβάζουν. Εμείς ποτέ δεν απευθυνθήκαμε στα μεγάλα πλήθη. Γίναμε γνωστοί σε εποχές όπου υπήρχαν πραγματικά κοινωνικά κινήματα. Είναι φυσιολογικό να μην μετράμε το ίδιο στην κοινωνία της αφασίας και της γκλαμουριάς».

nΣύμφωνα με το Μίμη Ανδρουλάκη, πάντως, η νοσταλγία για τα αιρετικά πνεύματα του '60 πρέπει να ξεπεραστεί. «Ούτε και τότε υπήρχε αθωότητα. Το 'χει η μοίρα του αιρετικού: εκείνος που προαναγγέλλει το νέο, γίνεται αργότερο μέρος του και καταλήγει συμβατικός».

Σε μια εποχή όπου ούτε αιρέσεις υπάρχουν πια, ούτε πένες («υπάρχουν κομπιούτερ και χάκερ, πειρατές»), ο Γιώργος Βέλτσος αντιλαμβάνεται τον όρο «αιρετικές πένες» ως σχήμα λόγου. «Γι' αυτό όμως το σχήμα λόγου πρέπει να γράφει κανείς με πένα. Αλλά και πάλι η πένα θα είναι ένα πανάκριβο Μον Μπλαν. Η πένα, δηλαδή, που αγοράζουν από τη Βουκουρεστίου οι κυρίες των διαπλεκομένων δώρο στους συζύγους τους, για να υπογράφουν αυτάρεσκα τις εκατέθωρεν συμβάσεις τους -και τη σύμβαση του γάμου τους».

nΧιούμορ, ανατρεπτική διάθεση, κριτική ματιά, και πάνω απ' όλα μεγάλη πνευματικότητα και γνώση. Αρκούν αυτά τα εφόδια για να είναι κάποιος αιρετικός στις μέρες μας; Ο Μίμης Ανδρουλάκης είναι αισιόδοξος. Μόνο έτσι «θ' αποσυνθέσουμε ό,τι έχει απομείνει από τις παλιές και τις νεότερες κοσμογονίες και τα στερεότυπα των πλειοψηφιών σ' όλους τους τομείς της πολιτισμικής μας ζωής». Μεγάλος στόχος. Σχεδόν ουτοπικός. Το παρήγορο είναι ότι χωρίς ουτοπία, δεν κουνιέται φύλλο...

H αιχμηρή τέχνη δεν υπάρχει πια

Tης ΣΤ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

«Α ρε Διονύση, πού είναι εκείνα τα ωραία, επαναστατικά σου τραγουδάκια!» Οταν ο Διονύσης Σαββόπουλος ακούει τέτοια λόγια από τύπους αραγμένους σε πισίνα, εξαγριώνεται. Το να του κάνουν κήρυγμα «άνθρωποι παρασυρμένοι από το μαγγανοπήγαδο, που έχουν απεμπολήσει κάθε πνευματική τους ανάγκη» είναι κάτι που δεν το ανέχεται. Οπως έλεγε σε παλιότερη συνέντευξή του στην «Κ.Ε.», «τον βολεμένο τον καταλαβαίνω. Δεν είμαι καλύτερός του. Αλλά τα τσογλάνια που έχουν και ιδεολογικό άλλοθι, είναι το χειρότερό μου. Ανθρωποι των καταστάσεων και της ατσιδοσύνης. Η νοσταλγία τούς μάρανε...»

Ο παλιός, αντισυμβατικός Σαββόπουλος, ο αντίθετος σε κάθε συντηρητισμό, ήταν το ίνδαλμα του Νίκου Πορτοκάλογλου την εποχή που ξεκινούσε την καριέρα του παντρεύοντας τον ελληνικό στίχο με την ροκ. Τότε, ακόμα, τα πράγματα ήταν πιο ταξινομημένα.

Η αμφισβήτηση και νόημα είχε και της μόδας ήταν. «Σήμερα όλοι θέλουν να είναι προοδευτικοί, μοντέρνοι κι εκσυγχρονισμένοι. Ξεφυλλίζεις τα περιοδικά, και μέχρι να φτάσεις στη μέση, σ' έχει πιάσει άγχος. Σαν να κοιτάζεις από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική ζωή των πλουσίων», καγχάζει ο δημιουργός των πάλαι ποτέ «Φατμέ».

Τι είναι σήμερα ενοχλητικό; Τι προέρχεται από ανήσυχους ανθρώπους; «Στη μουσική, οι μοντέρνοι έχουν γίνει λαϊκοί, κι οι λαϊκοί μοντέρνοι. Κυρίαρχο είναι το τραγούδι της πίστας. Θα έλεγα ότι αντισυμβατικοί είναι εκείνοι που αρνούνται ό,τι θα τους φέρει περισσότερο χρήμα και δόξα, αν αυτά συνεπάγονται καλλιτεχνικές εκπτώσεις. Εχει να κάνει περισσότερο με μια ηθική στάση, παρά με το είδος της μουσικής που παίζουν».

Για το Νίκο Πορτοκάλογλου, περισσότερο ενοχλεί κάποιος που γράφει ειλικρινή ερωτικά τραγούδια που «δείχνουν τα χάλια μας σε προσωπικό επίπεδο», παρά κάποιος που μιλάει ενάντια στο σύστημα. «Υπάρχουν βέβαια και οι κολλημένοι σε μια ξεπεσμένη ροκ κουλτούρα, όπως και οι επιθετικοί, οι μονίμως θυμωμένοι, επειδή δεν συμμετέχουν στο εμπορικό πανηγύρι. Ομως, εμένα δεν μ' ενδιαφέρει ν' αποδείξω ότι είμαι αντισυμβατικός. Γιατί υπάρχει και μια αντισυμβατική σκηνή που φυλακίζεται μέσα στα κλισέ της κι αναλώνεται σ' έναν πολύ συμβατικό σχεδιασμό καριέρας»...

Αν ψάχνουμε στην κοινωνία αιρετικούς με το φανάρι του Διογένη, τι γίνεται άραγε στο χώρο της τέχνης; «Δεν νομίζω ότι υπάρχουν αιρετικοί καλλιτέχνες σήμερα, ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό» λέει η Κατερίνα Γρέγου, επιμελήτρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης ΔΕΣΤΕ.

«Επικρατεί άκρατος πλουραλισμός. Σε ποια σχολή, σε ποια ιδεολογία να κηρύξουν πόλεμο; Εν αντιθέσει με όσα συνέβαιναν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, δεν υπάρχουν πλέον ακαδημίες που να ορίζουν την αισθητική. Υπάρχει απόλυτη ελευθερία και ως προς το περιεχόμενο της δουλειάς τους, και ως προς το μέσον που θα χρησιμοποιήσουν».

Ακόμη και η έννοια του σοκ, δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Είναι τέτοιος ο καταιγισμός των εικόνων που δεχόμαστε, και τόσο εφήμερα όλα, ώστε τα πάντα καταναλώνονται γρήγορα κι αφομοιώνονται. Πιο λογικό θα ήταν, σύμφωνα με την Κατερίνα Γρέγου, να μιλάμε για μικρές, ατομικές πρωτοπορίες. «Ο ρόλος του καλλιτέχνη πια δεν είναι επαναστατικός. Το ζητούμενο είναι ν' ασκεί κριτική, να μην εφησυχάζει».

Ο αρχιτέκτονας και τεχνοκριτικός Γιώργος Τζιρτζιλάκης θεωρεί ότι από μια ναρκισσιστική και αρκετά επιθετική λογική του αιρετισμού, έχουμε περάσει σε μια λογική πιο ανοιχτή και χαλαρή, όπου επανεκτιμάται η συλλογική δουλειά. «Ολα τα φαινόμενα της αιρετικής συμπεριφοράς στο χώρο των εικαστικών και της αρχιτεκτονικής, είναι σήμερα μητροπολιτικά και συνοδεύονται από μια επανάκαμψη της καταστασιακής περιόδου. Συγκροτούνται δηλαδή ομάδες -όπως η Ζαΐμη 54, το Αστικό κενό ή η Αλλη πόλη- που διευρευνούν νέους τρόπους επικοινωνίας, δίχως το στοιχείο της αντιπαλότητας. Κινούνται εκτός γκαλερί, μέσα στους δρόμους. Είναι, ας πούμε, ακτιβιστές μέσα στην πόλη, άγνωστοι στο πλατύ κοινό. Το αιρετικό σήμερα δεν εκφράζεται βαρύγδουπα».

Στη λογοτεχνία, άραγε, υφίσταται ακόμα η έννοια του σοκ; Μάλλον, αν εμπιστευτούμε την κρίση του Ηλία Πετρόπουλου. Τα «ωραιότερα γαμήσια» που έχει διαβάσει -«καλύτερα κι από του Εμπειρίκου»- τα έχει γράψει ένας πενηντάχρονος κάτοικος της Σύρου)))) ονόματι Τεό Ρόμβος)))), ο οποίος αδυνατεί να βρει εκδότη.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος εξακολουθεί να ξαφνιάζεται με τα γραπτά του «φλογερού ποιητή» Γιάννη Υφαντή, ενώ όχι απλώς αιρετικό, αλλά και σπουδαίο συγγραφέα, θεωρεί τον φυλακισμένο Κώστα Σαμαρά: «Με το αυτοβιογραφικό του Καταζητείται(εκδ. Οξύ) κατέλαβε μια σπουδαία θέση στην πεζογραφία μας, παρά την ένοχη μουγκαμάρα των κριτικών».

Για τον ασυμβίβαστο εκδότη του περιοδικού «Ιχνευτής», Κώστα Βουκελάτο, το ζητούμενο σήμερα είναι μια δημιουργική διασταύρωση της καθωσπρέπει λογοτεχνίας με τη «λογοτεχνία της ανυπακοής» (μ' άλλα λόγια, της υψηλής με τη χαμηλή), όπου τα διάφορα αφηγηματικά είδη θα συμπληρώνουν το ένα το άλλο.

Κι όσο για τους διανοούμενους που αντιλαμβάνονται ως αιρετική στάση τη δήθεν απομόνωση, στο πρόσωπο του Μίμη Ανδρουλάκη, θα βρουν τον χειρότερο εχθρό: «Δεν το σώζει το αιρετικό πνεύμα η ακριβοθώρητη λυπομανής πόζα και η μεταφυσική απομόνωση που ενδημεί ως στιλ σε ορισμένους κύκλους της κουλτούρας. Η απόσταση και η απομόνωση έχουν προ πολλού εμπορευτεί».

half-blood_phoenix είπε...

@Yosemite Sam Τα ανέκδοτα με το ΓΚΟΥΣΓΚΟΥΝΗ ειναι πρώτα. Γέλασα πολύ.

Nikos Dimou είπε...

Εργοτελίνα said...
Tης ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

«Αιρετικός» Πολύ καιρό είχαμε να δούμε τυπωμένη αυτή τη λέξη στις εφημερίδες".


Σκέψου Εργοτελίνα, πόσο περιθωριακός (και αιρετικός) είμαι, που δεν μπαίνω ούτε στην λίστα των αιρετικών...

andy dufresne είπε...

Υπόψιν κας Στ. Παπασπύρου

Είχα υποψιαστεί ότι συμμετέχετε και σεις στo περίφημο έργο που παίζεται εδώ και 40 χρόνια στη γραικία: "Η συνωμοσία των μετρίων"...

Περαστικά σας.

Ergotelina είπε...

Σε αυτές τις λίστες φιγουράρουν οι δηλούντες Αριστεροί ή πρώην Αριστεροί

Κάνατε πολλές ''λάθος'' επιλογές στη ζωή σας.....

Για τον Τεό Ρόμβο τοn συντοπίτη σας;;;;;;

Derevirn είπε...

!+!Xριστόν ομολογώ!+! said...

"εκεί οι ανθρώπινες σχέσεις αποκτούν αληθινό νόημα αλληλεγγύης..

Αληθινή αλληλευγγύη είναι ο αλτρουισμός με βάση τον φόβο της τιμωρίας και την προσμονή της ανταμοιβής;

Και γιατί φοβάσαι τόσο πολύ την "Δυτική Αθεΐα"; Η εκκλησία σου πέτυχε τον στόχο της, σχεδόν το σύνολο του Ελληνικού πληθυσμού ακολουθεί έστω και τυπικά το δόγμα της. Εμείς οι Αθεϊστές (και όχι άθεοι) που αναγνωρίζουμε την καταστροφική λειτουργία της θρησκείας θα έπρεπε να φοβόμαστε...

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

derevirn: ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία. οι χριστιανοί πιστεύουν όχι για λόγους συνείδησης, αλλά για λόγους ... ιδεολογικούς. ο χριστιανισμός είναι ένας έλεγχος στα συναισθήματα, που καταστρέφει τη χαρά, για να την αντικαταστήσει με την ιδεολογία της υποταγής.

houlia είπε...

ΝΔ said:

"Από ένα δύσκολο κριτή ο έπαινος είναι μεγάλη υπόθεση."

Ηοulia...επαναλαμβάνει και γουργουρίζει...

Μπάς και ο Μικυ εκτός από κυβερνητικός εκπρόσωπος επιβουλεύεται κι άλλους τίτλους σου να αποσπάσει, όπως πχ του
executive marketing producer (λέμε τώρα;)).Μαθηματα τού κάνεις?
Η μήπως είναι πράγματι ερωτευμένος μαζί μου (Η ακομα χειρότερα μόνο με τις γάμπες μου)...γιατι τότε μήπως είναι καιρός να την κάνω...(Τι να κάνω μ' εναν ποντικό?..Ποντικάκια?Mon Dieu!)

Ergotelina είπε...

Νίκο,νόμιζα οτι θα άκουγες Debussy(του μοιάζεις κιολας..)αλλα είσαι Γερμανός Ρομαντικός ως το κόκκαλο..

Σίγουρα ο Γάτος σου ακούει την Πέστροφα του Σουμπερτ
και χουρχουρίζει``````````

Γατιά και Μουσική!
ωραιο θεμα..
ποιά σουξέ
τους αρέσουν;.....

mafalda13 είπε...

Χαίρετε σε όλους και στον οικοδεσπότη! Ελπίζω να απολαμβάνετε όλοι την υπέροχη μέρα... έστω και με ανοιχτό παράθυρο.

Η φράση "ανήκω στον εαυτό μου" είναι πέρα για πέρα κάτι που κερδίζεται με το χρόνο και την τριβή με τον κόσμο.

Όλες οι επιλογές που μας δίνονται(από το τί καφέ θα πιούμε, τί θα διαβάσουμε, τί θα φορέσουμε, ως το τι θα ψηφίσουμε) είναι για να επιλέγουμε ποια θέλουμε ή να τις απορρίπτουμε όλες. Και η επιλογή είναι δικιά μας και κανενός άλλου. Άρα οριζόμαστε από μια συλλογή από επιλογές. Το να ανήκουμε κάπου σημαίνει ότι δεν ορίζουμε εμείς τις επιλογές μας αλλά ένα σύνολο ανθρώπων. Μπορεί να απαντήσει για τον καθένα μας κάποιος άλλος?

blade runner είπε...

@ΝΔ

Σχετικά με τους ... αιρετικούς.

Το κείμενο αναφέρεται σε όλους αυτούς που βρέθηκαν μια εποχή απέναντι στο κατεστημένο, για να γίνουν στη συνέχεια οι ίδιοι οι ιερές αγελάδες της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Εγιναν ουσιαστικά το νέο καθεστώς, και το μόνο που αλλάζει σε σχέση με αυτούς που εκπροσωπούσαν το παλαιό, ήταν φυσικά ο ιδεολογικός τους χώρος. Κατά τα άλλα, η ίδια αλλαζονεία εγκαταστάθηκε στα πρόσωπα των περισσοτέρων από αυτούς, αυτή η αίσθηση ανωτερότητας που διαποτίζει πολλούς από όλους όσοι ασχολούνται με τα γράμματα, τις τέχνες και την πνευματική ζωή της χώρας.

Γενικά οι άνθρωποι έχουν μια τάση να νιώθουν ξαφνικά εκπρόσωποι μιας ανώτερης φυλής, όταν καταφέρνουν τελικά να εξασφαλίσουν μια καρέκλα, μια θέση στα πράγματα. Κι αντί να παραμένουν στις επάλξεις και να επαναπροσδιορίζουν καθημερινά τη σχέση τους με τα πράγματα, βαλτώνουν μετά από λίγο και γίνονται πιο συντηρητικοί από τη συντήρηση που υποτίθεται ότι κάποτε πολεμούσαν...

Ο αιρετικός δεν ησυχάζει ποτέ. Αμφισβητεί τα πάντα, πόσο μάλλον τη δική του θέση στα πράγματα, μέχρι το τέλος

Είναι one way situation.

Εσύ, από την άλλη, καμία σχέση με τους ... μονιμάδες της ελληνικής δημοσιογραφίας, τους "ταγούς". Εξού και η διαφορά, που είναι τεράστια. Εμένα με συγκινεί το ότι σε ανακαλύπτουμε ή σε ξανα-ανακαλύπτουμε μέσω του Internet.

Γιατί αυτό είναι η νέα εποχή, αυτή είναι η νέα μορφή επικοινωνίας, με όλα τα συν και τα πλην της, και σε αυτή την νέα εποχή, εσύ, ο 70άρης συγγραφέας, φιλόσοφος, δημοσιογράφος κατά μία έννοια, και πολλά άλλα ακόμη, βρίσκεσαι πιονέρος.

Λίγο είναι αυτό;

blade runner είπε...

Το κείμενο του Τσαγκαρουσιάνου στη LifΟ, για τον Δον Γάτο, το διάβασα με το που κυκλοφόρησε η εφημερίδα.
Σε δύο σημεία γίνεται αναφορά στο Νίκο Δήμου, το ένα είναι στην πρώτη σελίδα, και είναι η απάντηση του εκδότη σε γράμμα αναγνώστριας με τίτλο "Μπλογκάροντας την έκφραση". To δεύτερο, είναι η αφιέρωση του εκδότη στο Νίκο Δήμου, στο edito. Το κείμενο αναφέρεται στον Steve Jobs και το iCON, και η αφιέρωση γίνεται γιατί είναι αυτός "που πρώτος έγραψε".

By the way, η LifO έχει γίνει πολύ καλή και συνεχώς βελτιώνεται. Free press και internet, αυτό ελπίζω να είναι το μέλλον και στην Ελλάδα!

Καλημέρα!

candide είπε...

Απλά θέλω να προσθέσω ότι στα δικά μου "ανήκω" μεγάλη θέση έχει ο Νίκος Δήμου.

Δεν σας ήξερα σχεδόν καθόλου, μέχρι τη μέρα που κάποιος αναγνώστης, σάς έγραψε στο PIXEL οτι κάποιος από το BYTE magazine σας αντιγράφει! "Μα τι λέει το άτομο", σκέφτηκα και διάβασα την απάντησή σας, όπου εξηγούσατε τι συμβαίνει. Η ειλικρίνεια και ευθύτητα της απάντησης αυτής με οδήγησαν στη σελίδα σας, και από εκεί στα βιβλία και στην επικοινωνία μαζί σας. Από τότε ένα μεγάλο μέρος από την εξέλιξη και τη μόρφωσή το οφείλω σε εσάς, γι αυτό και μπορώ να προσθέσω το "ανήκω στον Νίκο Δήμου" στη δική μου λίστα.

Να αναφέρω και την μεγαλύτερη διαφωνία που είχα/έχω μαζί σας: τη χρήση ελληνικών τεχνικών όρων στους υπολογιστές. Και για να σας προκαλέσω λίγο, αλήθεια με ποιόν ελληνικό όρο θα αντικαθιστούσατε το "blog"?

andy dufresne είπε...

Dear blade,

τώρα τελευταία ακούω ολοένα και περισσότερες φωνές που λένε ότι ο Τσαγκαρουσιάνος έχει χάσει την αίγλη του, συμβιβάστηκε, δεν είναι όπως ήταν, εξαντλήθηκε, επαναλαμβάνεται και άλλα τέτοια.

(λες να σχετίζεται με τις αναφορές του στον καταραμένο ΝΔ;...)

Εγώ βλέπω ότι ο άνθρωπος κεντάει, ζωγραφίζει, θα έλεγα ότι μάλλον γίνεται και καλύτερος!
(και πιο δεικτικός όταν τα χώνει, όπως οι έντιμοι άνθρωποι όσο γερνάνε...)

Δε μιλάω για το ύφος, το οποίο ήταν ανέκαθεν απογειωτικό, όσο για τη θεματολογία και την ωριμότητα της οπτικής γωνίας.

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> ΝΔ

Κυρ Νίκο,
Που ανήκετε; Χμμ...
Πολλές φορές, ελπίζουμε για πάντα, ανήκετε σ'εμάς, το επικοινωνιακο κοινό σας.

Αλλά επίσης προσωρινά, ελπίζω όχι για πάντα,
είστε δέσμιος σε μιά ιδέα, που οδηγεί μετά από πολλά χρόνια στο απόλυτο κενό.

Επιδημία τελευταία,
χτυπάει ΜΥΑΛΑ με κεφαλαία.



Μιά φορά και ένα καιρό γεννήθηκε μιά Ιδέα.
Η μητέρα που την γέννησε λεγόταν κυρία Ανάγκη.
Ο περήφανος πατέρας της λεγόταν κύριος Ιδεαλιστής.
Η Ιδέα όταν ήταν μικρούλα ήταν ομορφούλα,
όταν μεγάλωσε όμως λίγο-πολύ πάλιωσε.
Την διπλάρωσε τότε μια φιλενάδα μακρινή ξαδέλφη
η Αλλαζονεία μοναδική πρώτη σ΄ολα τα καλλιστεία.
Από δω της είπε απο κεί της είπε την έψησε την Ιδέα
και την έκανε έμμονη, εγωιστική σκληρόκαρδη πάντα πειναλέα.
Της έκανε μάλιστα προξενειό με τον κόντε Νάρκισσο,
παντρεύτηκαν και έκαναν ενα αγοράκι, τον Άθεο.



Με αγάπη
κι όσα παίρνει ο άνεμος.

andy dufresne είπε...

Το σωστό να λέγεται said...

Πολύ ωραίο το ποιηματάκι σου, αλλά εγώ το έχω ακούσει με διαφορετικό τέλος:

παντρεύτηκαν και έκαναν ενα αγοράκι, τον Δογματικό.




Με αγάπη
κι όσα παίρνει ο άσχετος.

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> Andy

Το ποιηματάκι δεν ήταν έρωτηματολόγιο για του πού εσύ ανήκεις.

Θα σου λύσει όμως "την αμφιβολία που σου δηλητηρίαζει τα παντα χωρίς να σκοτώνει τίποτα".

Ναι φίλε μου είσαι Δογματικά Άθεος,
άλλά υπάρχει ελπίδα για σένα,
μιά και ήδη ξέρεις ότι είσαι σ'αυτά άσχετος.


For Andy's fan.

Συμβουλή μιας στιγμής

Μην κάνεις είδωλο άλλο άνθρωπο,
αλλά ούτε (αργότερα) τον εαυτό σου,
να κάνεις όμως σύμβολο σου,
μιά κινηματογραφική ταινία,
σημαίνει ότι το όνειρό δεν θάχει ποτέ,
το δικό σου τέλος.

Soulnifer είπε...

Ean oi politikoi mas (olou tou kosmou, dhladh) epairnan to leitourghma tous sobara, kai to eblepan ws ideologikh kai praktikh antiproswpeush twn sunan8rwpwn tous, den nomizw na mas peiraze kai toso na poume oti kapou "anhkoume" (an kai sumfwnw oti to rhma auto kapou den kollaei...). Ti 8elw na pw--as poume pws kapoios pisteuei genika (anephreasta apo ta MME, apla apo tis dikes tou empeiries) oti den eimaste oloi isoi, oti alla dikaiwmata prepei na exei autos pou douleuei sklhra ka8e mera ki alla o anergos, tote logiko einai na "anhkei" me autous pou pisteuoun to idio (kai pou, to gegonos oti kapoia stigmh organw8hkan, tous ekane komma-->ara anhkei sto diko tous komma). To idio isxuei gia olous osous exoun kapoia dunata pisteuw, pou aforoun to pws leitourgei ('h prepei na leitourgei) h koinwnia. To 8ema einai oi paratajeis me tis opoies tautizomaste na noiazontai pragmatika gia ta pisteuw tous, opoia ki an einai auta--dhladh na mhn jexnane tis ajies tous gia thn ejousia.
Isws to paraekana--me liga logia, pisteuw oti MPOROUME na leme oti kapou "anhkoume" 'h oti tautizomaste me kapoious, (sigoura ki alloi exoun tis dikes mas ajies), alla h parakmh ths politikhs (eixe pote akmh, arage?) mas kanei na antidroume s'authn thn idea.

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> soulnifer

On politics:

"Power corrupts and
absolute power corrupts absolutely"

Welcome to the bloggersphere.

Καλως Ηρθες.

andy dufresne είπε...

@το σωστό να λέγεται,

αυτό που κατάλαβα εγώ απ' το ποιηματάκι σας είναι ότι ο ΝΔ (ποιος είναι ο Κυρ Νίκος;) επηρεάζοντας και άλλους (Επιδημία τελευταία,
χτυπάει ΜΥΑΛΑ με κεφαλαία)

ξεκινάνε απ' την Ιδέα (ο ΝΔ ιδεαλιστής;; ήμαρτον!) και παρέα με την Αλλαζονεία συναντάνε το Νάρκισσο και καταλήγουν Άθεοι!!!

Μου φάνηκε τόσο άσχετο κι αστείο που σκέφθηκα να το σατιρίσω.

Αν κάτι δεν κατάλαβα καλά, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη.

Και μια ερώτηση.
Από πού συμπεραίνετε ότι είμαι Άθεος;

Σας ευχαριστώ για την ευχή σας, μέσω του ποιήματός σας...
Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο, υγεία κι ευτυχία.

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> Andy

"Από πού συμπεραίνετε ότι είμαι Άθεος;"

Αγαπητέ,
Επειδή η λαική σοφία τα λέει καλύτερα και πιό σύντομα απ' ότι συνηθίζω ...

"Δεν το λέει η γίδα, το λέει το κέρατο".


Σας εύχομαι και εγώ πραγματικά ότι καλύτερο,
την ευλογία του Θεού σε σας και την οικογένειά σας.

andy dufresne είπε...

Aν έχετε την ευγενή καλοσύνη παρακαλώ ενημερώστε αμφότερους (κέρατο και γίδα) ότι σφάλλουν.

Άλλωστε αφού έκαναν τον κόπο και διάβασαν το blog μου, θα έπρεπε να το είχαν καταλάβει...

Ο Άθεος γνωρίζει, είναι δογματικός, εγώ δεν είμαι δογματικός σε τίποτα, είμαι σκεπτικιστής, όσο περισσότερο μπορώ.

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> Andy

"εγώ δεν είμαι δογματικός σε τίποτα, είμαι σκεπτικιστής, όσο περισσότερο μπορώ."

Σκεπτικιστής;
Σωκρατικός;
"Εν οίδα ότι ουδέν οίδα";
Are you obtuse?

Έχετε διαβάσει ποτέ σας το "Μπέν Χούρ";

Θα περιμένατε ότι ο συγγραφέας Lew Wallace ήταν κι αυτός πριν το γράψει σκεπτικιστής αλλά άλλαξε;


Ο Stephen King πάλι ταλαντεύεται μεταξυ απόλυτου κακού στις αιμοδιψείς best sellers νουβέλλες του που έχουν γίνει blockbuster horror pictures, και στις μελό σαν την αγαπημένη σας ταινία.

"A fixation on uncanny evil with utmost detail, interrupted with a drop of nostalgia of what could he have been ... "

Ο Θεός του έδωσε ένα υπέροχο δώρο να γράφει κι αυτός το μελάνιασε.

"Quo Vantis"?

Soulnifer είπε...

@ To Swsto Na Legetai--

Euxaristw gia to kalwsorisma! Makari na eixe h mera 48 wres, na prolabaina mazi me th douleia mou kai thn koinwnikh mou zwh na diabaza kai ola ta postings!

andy dufresne είπε...

@το σωστό να λέγεται,

μου θυμίζετε τα σχολικά χρόνια, όταν είχαμε μάθει τρεις βρισιές στ' αγγλικά και κάναμε τους έξυπνους, πιστεύοντας ότι δεν μας καταλαβαίνουν...
Η ύβρις σε μια άλλη γλώσσα δεν είναι λιγότερο ύβρις.

Θλιβερό δεν είναι η πνευματική σας σύγχυση (περιττό να αναλύσω τα νέα σας λογικά άλματα και αυθαιρεσίες), αλλά το επίπεδο του διαλόγου σας.

Σταματώ εδώ, δεν έχει νόημα.

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> Andy

Αγαπητέ συμπαθητικέ φίλε,
Δεν ξέρετε πόσο με χαροποιεί, η αυτοσυγκράτησή σας και ο ευγενικός, πατρίκιος θα έλεγα χαρακτήρας σας.

Αλλα παρανοήσατε. Δεν θα ζητήσω συγγνώμη γιατί δεν σας πρόσβαλλα.
Δεν πιστεύω επίσης ότι ο Σωκράτης να προσβλήθηκε από την απάντηση μου στο ρητό του.

Να σας εξηγήσω. Το "Ουδέν" είναι που δίνει το έναυσμα σε κάποιον να ρωτήσει "Is it possible?", "What's wrong?"

Μακάρι να έχετε την μετριοφροσύνη του Σωκράτη αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι την έχουν.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που λένε ότι είναι "Agnostics", "Αγνωστικιστές"(;), ή "Σκεπτικιστές" δεν το λένε επειδη είναι μετριόφρονες που καταλαβαίνουν την αδυναμία του νου από μόνου του να κατανοήσει τον Θεό.
Το λένε για άλλους λόγους.
Λόγους αλαζονείας.

Θα μου πείτε ότι η αλαζονεία δεν είναι αδυναμία του χαρακτήρα μόνο άθεων, αλλά και θειστών.
Συμφωνώ.

Στην περίπτωση των άθεων όμως η αλαζονεία ότι μπορούν να φτάσουν στην τελειότητα, χωρίς πρώτα να δεχτούν την ανθρώπινη ατέλειά τους, και χωρίς την ευλογία του Θεού είναι το κύριο εμπόδιο στην πνευματική τους ανάπτυξη.

Το ίδιο βέβαια συμβαίνει γι αυτούς που είναι επιφανειακά Χριστιανοί.

Η υπέρβαση της αλλαζονείας φτάνει στο σημείο σε μερικές περιπτώσεις να ενεργούν αντίθετα από τους ηθικούς κανόνες που είναι αποδεκτόι απ' όλους.
(Ου φονεύσεις κ.τ.λ.).

Ο Stephen King (δημιουργός του χαρακτήρα όχι μόνο του "καλού" Αndy, αλλά και άλλων υπεράνθρωπα evil (κακών), σαν συγγραφέας έχει κάνει αυτή την υπέρβαση παραβιάσεων ηθικών κανόνων στις νουβέλλες του. Είναι αρκετά έξυπνος να το γνωρίζει, νοιώθει μερικές φορές ένοχή, αλλά η αλλαζονεία του δεν τον αφήνει να αλλάξει τον τρόπο της ζωής του.

Τι χωρίζει την απόφαση να κανει κάποιος το καλό ή να αποφύγει να κάνει το κακό σ'άλλους ή στον εαυτό του;
Η δίνη του Εγώ.

Πολλές φορές είναι ένα ισχυρό αίσθημα αυτοσυντήρησης. Λανθάνον.

Ο θεατρικός συγγραφέας Eugene O'Neal το ήξερε πολύ καλά λόγω της οικογενειακής απελπισίας του.

Το έλεγε Pipedream.
Ο καθένας ζεί στο δικό του, στην δική του αυτοδημιουργημένη δίνη του Εγώ. Στην δική του οπτασία.

Για να μην αφήσω τον εαυτό μου έξω θα σας πω ότι γνωρίζω πολύ καλά το Internet είναι ένα από τα ισχυρότερα pipedreams που υπάρχουν και εγώ μαζί με εκατομμύρια άλλους, μαζί σας, έχω πέσει μέσα σ'αυτη τη δίνη του Εγώ.

Είναι το λιγότερο κακό από άλλα παρόμοια κακά ή το περισσότερο καλό από άλλα παρόμοια καλά.

Εξαρτάται άν έχετε γνωρίσει ή καταλάβει την Αγάπη του Θεού.

Όποιος όμως έχει γνωρίσει την αγάπη του Θεού μπορεί να σας πεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι η επικοινωνία με τον Θεό είναι ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΛΟ.

Δεν είναι σταθερό γιατί η επικοινωνια διακόπτεται σ'άυτό το κόσμο από τους πειρασμούς της Ύλης αλλά τι είναι μία στιγμή ζωής μπροστά σε μία αιωνιότητα;
Εκεί που χάνεται για πάντα ο Χρόνος.

Που ανήκουμε;
Που ανήκω;
Στον Θεό.

Με την βοήθεια της Θείας Χάρης εκεί θα επιστρέψουμε.
Στην Πηγή Ψυχών.

andy dufresne είπε...

Αγαπητέ το σωστό να λέγεται,

Δεν μ’ ενδιαφέρει να έχω τον τελευταίο λόγο και έγραψα πριν ότι δεν θα επανέλθω.
Επανέρχομαι όμως διότι είδα 180 μοίρες στροφή ύφους και ομολογώ ότι μου αρέσει ο πολιτισμένος διάλογος.

Είπατε:
Οι περισσότεροι άνθρωποι που λένε ότι είναι "Agnostics", "Αγνωστικιστές"(;), ή "Σκεπτικιστές" δεν το λένε επειδη είναι μετριόφρονες που καταλαβαίνουν την αδυναμία του νου από μόνου του να κατανοήσει τον Θεό.
Το λένε για άλλους λόγους.
Λόγους αλαζονείας.

Θα μου πείτε ότι η αλαζονεία δεν είναι αδυναμία του χαρακτήρα μόνο άθεων, αλλά και θειστών.
Συμφωνώ.
…..
Η υπέρβαση της αλλαζονείας φτάνει στο σημείο σε μερικές περιπτώσεις να ενεργούν αντίθετα από τους ηθικούς κανόνες που είναι αποδεκτόι απ' όλους.
(Ου φονεύσεις κ.τ.λ.).


Όπως μόνος σας παραδέχεστε υπάρχουν αλαζόνες ανεξαρτήτως πίστης.
Έχετε στατιστικές που να δείχνουν αυξημένα ποσοστά αλαζονείας στους αγνωστικιστές απ’ ότι στους πιστούς;

Μήπως θυμάστε από πού ξεκίνησε ο διάλογός μας;


Είπατε επίσης:
Ο Stephen King (δημιουργός του χαρακτήρα όχι μόνο του "καλού" Αndy, αλλά και άλλων υπεράνθρωπα evil (κακών), σαν συγγραφέας έχει κάνει αυτή την υπέρβαση παραβιάσεων ηθικών κανόνων στις νουβέλλες του. Είναι αρκετά έξυπνος να το γνωρίζει, νοιώθει μερικές φορές ένοχή, αλλά η αλλαζονεία του δεν τον αφήνει να αλλάξει τον τρόπο της ζωής του.

Να διευκρινίσω μερικές παρεξηγήσεις πάνω στις οποίες επιμένετε να επιχειρηματολογείτε:

(α) ο Stephen King ΔΕΝ είναι απ’ τους αγαπημένος μου συγγραφείς (ούτε στους πρώτους 30)
(β) το βιβλίο ή η ταινία ΔΕΝ είναι από τα αγαπημένα μου
(γ) δανείστηκα απλά το όνομα ενός ρόλου, ο οποίος και μου άρεσε. Απλά.

BTW, μήπως συγχέετε τον συγγραφέα με τους ρόλους του; (δεν καταλαβαίνω σε ποιόν αναφέρεται η τελευταία σας φράση)


Eίπατε:
Είναι το λιγότερο κακό από άλλα παρόμοια κακά ή το περισσότερο καλό από άλλα παρόμοια καλά.

Εξαρτάται άν έχετε γνωρίσει ή καταλάβει την Αγάπη του Θεού.

Όποιος όμως έχει γνωρίσει την αγάπη του Θεού μπορεί να σας πεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι η επικοινωνία με τον Θεό είναι ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΛΟ.

Που ανήκουμε;
Που ανήκω;
Στον Θεό.

Με την βοήθεια της Θείας Χάρης εκεί θα επιστρέψουμε.
Στην Πηγή Ψυχών.


Eίναι σαφές ότι μας χωρίζει άβυσσος.

Την πρώτη φράση ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να την καταλάβω.

Την αγάπη νομίζω ότι την έχω γνωρίσει, αλλά δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά αν είναι του θεού ή κάποιου άλλου.
Προσωπικά, απολαμβάνω την αγάπη ανθρώπου σε άνθρωπο, σε ζώο, στη φύση, στην κουλτούρα, στην ανθρωπότητα.

Ο αγνωστικιστής ουμανιστής δεν δικαιούται να αγαπά;
Ή αν αγαπά, οι πιστοί του επιβάλλουν να ονομάζει την αγάπη του «αγάπη του Θεού»;

Η λέξη «απόλυτο» την οποία χρησιμοποιείτε δύο φορές (τη δεύτερη φωνάζοντας…) δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου…

Για το που ανήκετε, κατάλαβα ότι ανήκετε στο θεό.
Για το που ανήκω, επιτρέψτε μου να ανήκω όπου θέλω εγώ, δηλαδή πουθενά.

Για τη «Θεία Χάρη» και την «Πηγή Ψυχών» σέβομαι τη δυνατή και ιερή σχέση σας μαζί τους, αλλά επίσης δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό μου, δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείτε.

Αισθανθείτε, αν θέλετε, οίκτο για τη χαμένη ψυχή μου, δυστυχώς δεν μπορώ να πιστέψω, ούτε να υποκριθώ.

Αναγνωρίστε μου τουλάχιστον το δικαίωμα να πιστεύω ή να μην πιστεύω ό,τι θέλω εγώ, χωρίς να με κατηγορείτε για αλαζονεία μόνο και μόνο για τα πιστεύω ή τα μη πιστεύω μου.

Αν κάτι από τα λεγόμενά μου εκλύει αλαζονεία, στη διάθεσή σας.

Πυλάδης είπε...

Δεν είμαστε σκεπτικιστές, απλά δύσπιστοι

Το σωστό να λέγεται είπε...

-> Andy

Χαίρομαι για την επιστροφή και την ευκαιρία που μου δίνετε να απαντήσω στα ερωτήματά σας.

Δεν έχω πρόθεση να πληγώσω το pipedream που έχετε μια και δεν γνωρίζω πως να θεραπεύω πληγωμένους εγωισμούς.
Νομίζω ότι ανθρώπινο γιατροσόφι υπάρχει είναι προσωρινό.
Μόνο ο ίδιος ο παθών με την βοήθεια του Θεού μπορεί να το ξεπεράσει.

Ο Βούδας μιλούσε για τον θάνατο του Εγώ.
Ο Ιησούς Χριστός μας έδωσε την γέννηση της Αγάπης μέσω της Θέλησης του Εγώ να υπερισχύσει των αδυναμιών του.
Το χρειαζόμαστε το Εγώ ζωντανό, υγιέστατο απελευθερωμένο απο τα δεσμά της Ύλης.


Στα σημεία των ερωτήσεων σας τώρα:

"Έχετε στατιστικές που να δείχνουν αυξημένα ποσοστά αλαζονείας στους αγνωστικιστές απ’ ότι στους πιστούς;".

Η απάντηση προυπήρχε:
"Στην περίπτωση των άθεων όμως η αλαζονεία ότι μπορούν να φτάσουν στην τελειότητα, χωρίς πρώτα να αποδεχτούν την ανθρώπινη ατέλειά τους, και χωρίς την ευλογία του Θεού είναι το κύριο εμπόδιο στην πνευματική τους ανάπτυξη."

Όταν ο Σκεπτικιστής defacto απορρίπτει λόγω ιδεολογίας τότε δεν χρειάζονται στατιστικές.
Η δυνατότητα να ερευνήσεις απαιτεί κάποια πίστη, όχι μόνο δυσπιστία.
Η εξερεύνηση μιας Ηπείρου όπως ο Κολόμβος απαιτεί να έχεις πίστη σ'αυτούς που προηγήθηκαν, τις αφηγήσεις, τους υποτυπώδεις χάρτες, πυξίδα, και ναυτοπλοικά όργανα.
Στην έρευνα μιας επιστημονικής θεωρίας, ενός φαρμάκου, πρέπει να πιστέψεις στην επιστημονική δουλειά αυτών που προηγήθηκαν.
Στην εφαρμογή μιας θεραπείας επίσης.
Σ΄όλα αυτά πρέπει βέβαια νάχεις πίστη στον εαυτό σου. Ότι ξέρεις καλά τα χαρακτηριστικά που βοηθάνε την επιτυχία των στόχων σου αλλά και εκείνες οι αδυναμίες που την εμποδίζουν.

Στην ανύψωση της πνευματικότητας και στην σοφία ευλογημένη απο τον Θεό χρειάζεται να αποδεχθείς την ατέλεια της Ύλης και την τελειότητα του Θεού, και να πιστεύεις ότι ο Θεός, η Φύση Του, το Άγιο Πνεύμα είναι σύμμαχος σ'αυτή σου την προσπάθεια.

Ρωτάτε
"Μήπως θυμάστε από πού ξεκίνησε ο διάλογός μας;"
Βέβαια αγαπητέ μου φίλε, από την δογματικότητα των άθεων, που έχουν κάνει θρησκεία την άρνηση και την αμφισβήτηση.

Θυμάσαι το ποιηματάκι.
Μια ιδεολογία με στενή φίλη την αλαζονεία, με ταίρι τον Νάρκισσο και να πώς γεννήθηκε ο δογματικά Άθεος.

Η αναφορά στον Stephen King έγινε γιατί είναι ένα παράδειγμα Δογματικού Άθεου που έχει φέρει το αναίτιο μίσος και αιματοχυσία στα σπίτια μας και στο προσκήνιο.
Ο χαρακτήρας του Αndy Dufresne είναι δικός του χαρακτήρας. Δεν τον δημιούργησα εγώ ούτε εσείς.
Ο Stephen King προσπάθησε να "περάσει" την αριστορυγματική προπαγάνδα του εναντίον της Θρησκείας και του Λόγου του Θεού (Αγία Γραφή)μέσω του "καλού" άθεου Αndy και του King size "κακού" Διευθυντή της Φυλακής.
Όταν πετάει προπαγάνδα, κράζει σαν προπαγάνδα, και γενναει μίσος όπως η προπαγάνδα του Stephen King, τότε είναι ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ.
Το έργο είναι βασισμένο στην φαντασία του, δεν είναι πραγματικό πρόσωπο ο δικός του Αndy ούτε η ιστορία της ζωής του.
Παχιά "Μαρμελάδα του Χόλυγουντ" που κρύβει ένα Δογματικό Αθεισμό.
Ο συγγραφέας ΕΙΝΑΙ η ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ κομμάτι του ρόλου που δημιουργεί.
Η μόνη σύνδεση με την πραγματικότητα.

Δυσκολεύεστε να καταλάβετε για το "Internet" την φράση...
"Είναι το λιγότερο κακό από άλλα παρόμοια κακά ή το περισσότερο καλό από άλλα παρόμοια καλά.
Εξαρτάται άν έχετε γνωρίσει ή καταλάβει την Αγάπη του Θεού"

Οι δύο παράγραφοι πάνε μαζί.
Αν δεν έχετε γνωρίσει το "Αγαπάτε αλλήλους", το Internet μπορεί να είναι το λιγότερο κακό. Υπάρχουν πολύ χειρότεροι τρόποι να περάσετε τον ελεύθερο χρόνο σας.
Αν όμως μπορείτε να "Αγαπάτε αλλήλους",
θα κάνετε το περισσοτερο καλό σε εσάς και σε πολλούς άλλους.

Ρωτάτε:
"Ο αγνωστικιστής ουμανιστής δεν δικαιούται να αγαπά;"

'Εχει δικαίωμα να αγαπά ο αγνωστικιστής ουμανιστής, χωρίς εγωιστικές απαιτήσεις.
Αλλά το "αγαπά" με αντάλλαγμα απαιτεί δικαιώματα στην αγάπη και στην ζωή του άλλου, ανθρώπου ή γάτας.
Το "Αγαπάτε αλλήλους" δεν αφήνει υποχρεώσεις σ'αυτόν που αγαπάς μόνο και μόνο επειδή τον αγαπάς και τον ταίζεις. Συγγενικό η ξένο πρόσωπο ίδια αγάπη πρεπει νά'ναι.
"Κάνε το καλό και ρίχτο στον γιαλό" λέει ενα αγαπητό μου πρόσωπο.

Τελικά, πώς γίνεται να αγαπά κανείς την κτίση και όχι τον Κτίστη;

Το απόλυτο δεν είναι γεννημένο από άνθρωπο, ούτε μπορεί να το φαντασθεί, αλλά είναι Θείο.
Ακόμα και το σύμπαν δεν είναι απόλυτο, Μάζα, αστέρια, δημιουργούνται και καταστρέφονται.
Ο Θεός είναι αδέσμευτος, αιώνιος, απόλυτος, Πανάγαθος, Πανάχραντος, Παντοδύναμος.
Το να πλησιάζουμε στην Αγάπη Του χωρίς ανθρωπινα ελαττώματα πλησιάζουμε το Θείο.

Μεταξυ αβύσσου και φωτός υπάρχει το "ΝΑΙ, ΠΙΣΤΕΥΩ".
Αυτή είναι και η διαφορά μας. Να έχεις εμπιστοσύνη στον Δημιουργό σου, όχι κατ' ανάγκη στον άνθρωπο εκπρόσωπο της θρησκείας, αλλά πίστη στον Θεό να σε οδηγήσει στο Φώς.

Γράφετε... "Για το που ανήκω, επιτρέψτε μου να ανήκω όπου θέλω εγώ, δηλαδή πουθενά". Ελπίζω το "πουθενά" να είναι φιλολογικό για να ταιριάξει με το "ανήκω όπου θέλω εγώ" , γιατί το να λέτε ότι είστε Σκεπτικιστής αναιρεί το "πουθενά".

Γράφετε...
"Για τη «Θεία Χάρη» και την «Πηγή Ψυχών» ... δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείτε".

Ούτε και εγώ καταλάβαινα, μόνο διαισθανόμουν την «Θεία Χάρη» μέχρι που την γνώρισα ξανά και ξανά και ξανά.
Ενιωσα την «Πηγή Ψυχών» αλλά δεν την έχω συναντήσει ακόμη. Υπομονή, ταπεινότητα μπροστά στο Μυστήριο. Με την θέληση του Θεού.

Γραφετε..
"Αισθανθείτε, αν θέλετε, οίκτο για τη χαμένη ψυχή μου"
Δεν έχω καμμία πρόθεση.
Είστε Ζωντανός ακόμα μαζί μας, δεν έχει χαθεί η ψυχή σας. Η ελεύθερη βούληση και αποφάσεις για την πίστη σας είναι δικές σας.

Τελικά δεν σας μπορεί να σας κατηγορήσει κανένας για αλαζονεία εφόσον μπορείτε να παραμείνετε αδογμάτιστος να ελέγχετε το Εγώ και να ξεχωρίζετε την διδασκαλία του Θεου απο την υποκρισία ενός αριθμού κληρικών.
Ανθρωποι είναι σφάλματα κάνουν. Όπως και όλοι οι άλλοι, εμείς.

s.frang είπε...

"Που ανήκεις;" Όλοι σου θέτουν το ερώτημα. Και το χειρότερο: Δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν πως λες την αλήθεια. Άλλοι πιστεύουν ότι κρύβεις την προτίμησή σου - κι άλλοι, επιεικέστεροι, ότι την αγνοείς κι εσύ ο ίδιος. Αλλά ότι την έχεις - δεν αμφιβάλλει κανείς. Ούτε μπορούνε να διανοηθούνε άνθρωπο ελεύθερο!"

Μιλάς για την αθλιότητα στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπου βολεύονται με την υποβάθμιση περίπου οι πάντες και ούτε που προβληματίζεται ο ακροατής με αυτά που λες, είσαι δεξιός σου απαντάει! Μιλάς για τη διαπλοκή της πολιτικής με τον εκκλησιαστικό μηχανισμό, από τον οποίο διάφοροι βγαίνουν κερδισμένοι, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά και ούτε που σκέφτεται ο συνομιλητής σου τί ακριβώς λες, είσαι αριστερός σου λέει!

Επειδή συμβαίνει να μιλάω και να γράφω (και εξ επαγγέλματος) συχνά, έχω βρεί το εαυτό μου τοποθετημένο (από τους άλλους) σε κάθε είδους συρταράκια, από τα ακροδεξιά μέχρι τα ακροαριστερά, τα κεντροδεξιά, τα κεντρώα και τα αριστερά, με όλους τους πιθανούς ενδιάμεσους συνδυασμούς. Τουλάχιστον επί χούντας ήμουν σταθερά "αναρχο-κομμουνιστής". Κάποτε, στο εξωτερικό, με είχαν χαρακτηρίσει σε επίσημο κρατικό έγγραφο και ως "ανδρεο-μπριλακικό". Υπήρχε μια σταθερότητα τότε... :-))
Σ.Φρ.

Μάρκος είπε...

Για άνθρωπο που μας περνιέται για διανοούμενος με τόσα βιβλία στην πλάτη του κλπ, μάλλον στερεότυπα κάτω του μετρίου απαρτίζουν το κείμενο αυτό.

Τουλάχιστον, ως πνευματικά ενήλιξ, θα μπορούσατε Νίκο Δήμο να πείτε ότι στην εξατομικευμένη κοινωνία που ζούμε σήμερα (τη μονδέρνα εποχή) είναι περίπου προφανές ότι κανείς δεν ανήκει πουθενά και ο καθείς ανήκει στον εαυτό του και μόνο.

Ούτε καν αυτό, με μία ελαφρά δόση σοβαρότητας. Εξαντληθήκατε σε απλότητες εκθέσεως γυμνασίου.

Βρίσκεσθε σε πτώση; ελεύθερη;

Ας είναι.

Jivaeri είπε...

Ανηκω σε Οτι με κυριευει και ελεγχει την τυχη, την φυση, το παθος, τον θανατο.

To Hlithio Agrino είπε...

Εδώ στη Νήσο Κύπρο η άρνηση ένταξης τιμωρείται με 40 παρά μια.
Μάταια προσπαθώ να εξηγήσω, "η μεν καταγωγή μου αριστέρη, η δε φύση μου ανένταχτη".

Οπότε ταμπέλα ανέλαβαν άλλοι να μου δώσουν. Είναι κάποια παιδία που όταν έπεσε η Σοβιετική Ένωση και δεν είδαν όσους "αριστερόφερναν" να αυτοκτονούν στις πλατέες... έπαθαν έντονο κλονισμό και από τότε πασκίζουν να τους στείλουν στη γκιλοτίνα.

Έξοχο παράδειγμα ο "αναλυτής μεσανατολικού" Χρήστος Ιακώβου (http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=671916&-V=archivecolumns&-p).

Τα ίδια μυαλά πού γεννάν παγκόσμιες συνωμοσίες κατά του Ελληνισμού και ενάντια στην "...παραδοσιακή πίστη-νομιμοφροσύνη προς το έθνος-κράτος.." τώρα διαπιστώνουν πως "... Αυτή η νοοτροπία, στην Κύπρο, κυριαρχεί, εν μέρει, στο χώρο μίας πολιτικής ελίτ, της δημοσιογραφίας και διανοουμένων των κοινωνικών επιστημών. Η νοοτροπία αυτή έλκει την καταγωγή της από την κρίση της κομουνιστικής ιδεολογίας, την οποία πέρασαν μερικοί πρώην κομουνιστές, από τον δυτικόστροφο νεοφιλελευθερισμό και από τα κατάλοιπα μίας αστικής ελίτ, που αποτελεί απότοκο της βρετανικής αποικιοκρατίας..."

Μα δεν υπήρξα ποτέ κομμουνιστής. Δεν γράφτηκα ως νέος στην ΕΔΟΝ ή αργότερα στο ΑΚΕΛ και ποτέ δεν το ψήφισα ΠΑΡΑ το ότι είχα παππού βουλευτή στο κόμμα και πατέρα δημοσιογράφο στην Χαραυγή. Πως να το έκανα άλλωστε αφού έζησα τον τρόπο που η οικογένεια μου υπέφερε υπό & από την ηγεσία αυτού του κόμματος εξαιτίας των "αιρετικών" της απόψεων που ως καλοί κομμουνιστές έκαναν τη βλακεία να τις εκφράζουν μόνο εντός;

Παρεξηγόντας την εθνική-εθνικιστική επέκταση της τότε Σταλινικής Ρωσσίας και την σημερινή Δυτικοποίηση-Παγκοσμιοποίηση της Ελεύθερης Αγοράς ...με τον Ανθρωπισμό που χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει μια ευρύτατη γκάμα, από την "Φρουδική Αριστερά" (Reich, Marcuse) ως τους Υπαρξιστές, βάλτηκαν οι χτεσινοί κομμουνιστικοφάγοι να εντοπίσουν και καταστρέψουν (Seek & Destroy) όλα τα έρμα τα "αμαρκέ" (χωρίς μάρκα, ετικέτα) της Νήσου.

Έτσι, όσοι δεν προσκυνάν το τρίπτυχο "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια" από "εβραίοι κομμουνιστές", "τροτσκιστές", "κρυπτοκομμουνισταί", και διάφορα άλλα "ishte" (τουρκ. "ιδού").. έγιναν τώρα φιλοαμερικάνοι, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, αστικά απότκα αποικιοκρατίας, μειοδότες, μητσοτακικοί και "αλλα πολλά εμπριμέ..."

Ανακάλυψαν μάλιστα οι ανιστόρητοι ως εργαλείο "μας" τον "...εξωραϊσμό του μιμητισμού ως ενδεδειγμένης συμπεριφοράς..." αγνοόντας πως το Αμερικάνικο Πρώτυπο είναι απλώς η μετεξέλιξη του "Έθνους-Κράτους" και πως η μάχη μεταξύ τους είναι απλά μάχη διαδοχής, με τον προαναφερόμενο μιμητισμό-κονφορμισμό να είναι η παράλληλη μετεξέλιξη του προσηλυτισμού.

Σας κούρασα μα εδώ κάτω όσοι δεν "εντάχθηκαν" υποφέρουν πολύ περισσότερο. Σε μια Ελλάδα μπορείς να χαθείς κάπου μεταξύ Μπενάκη και Θεμιστοκλέους ή σε μια Πελλοπόνησο ή όπου αλλού και να ησυχάσεις κάπως. Σε μια σταλιά νησί που σκ@τ@ να κρυφτείς;

To Hlithio Agrino είπε...

Ουπς, πρότυπο αντί πρώτυπο...

Omadeon είπε...

Ζητώ συγνώμη που... δεν διάβασα παρά τα μισά περίπου σχόλια. Υπάρχει κίνδυνος να επαναλαμβάνω λοιπόν κάτι που ήδη ειπώθηκε. Πάντως από το κείμενό σας, κ. Δήμου, και από τη δουλειά σας, που παρακολουθώ χρόνια τώρα, συμπεραίνω ότι είστε μεταξύ εκείνων που ανακάλυψαν -τελικά- ΟΧΙ μόνο το "δικό τους εαυτό", αλλά και τον... εαυτό των ΑΛΛΩΝ ανθρώπων.
Ετσι, ακριβώς, γίνατε αυτό που είσθε: Κάποιος πολύτιμος _και_ για τους άλλους. Ενώ ένα... πρόβατο, ευτυχισμένο προσωρινά στο κοπάδι του, προορίζεται μόνο για να θρέψει λύκους και τσοπάνηδες. (Το να "ανήκει το πρόβατο κάπου", ΔΕΝ ωφελεί το... ίδιο το πρόβατο). :)

Ο άνθρωπος που παύει να είναι πρόβατο aνακαλύπτει τον εαυτό του, αλλά έτσι ανακαλύπτει και τον εαυτό των ΑΛΛΩΝ, και όλα τα κοινά που έχει με αυτός _πραγματικά_.

Ε, λοιπόν ενδέχεται οι θρησκείες και οι ιδεολογίες να είναι απλές απομιμήσεις και καρικατούρες αυτής της φαινομενικά απλής ανακάλυψης, που κάνατε: Της _παγκοσμιότητας_ των εαυτών όλων μας, και όχι της παγκοσμιοποίησης... προβάτων και βοσκών.

Πολλά είπα. Εχουμε υπερφόρτωση ιδεών. Θέλουμε να ξεσπάσουμε, αφού πάψαμε πια να... βελάζουμε! :)

Γιώργος Α. Στάθης

Nikos Dimou είπε...

omadeon - ευχαριστώ!

Giasafox είπε...

«Δυο πράγματα είναι άπειρα: η ανθρώπινη βλακεία και το σύμπαν. Και για το σύμπαν δεν είμαι και τόσο σίγουρος»
Albert Einstein

Την απεριόριστη φιλοκτημοσίνη του ανθρώπου απανταχού και ανέκαθεν συμβολίζει η λέξη «ανήκω» .
Με το σύνδρομο της Κατοχής βαθιά ριζωμένο μέσα του πάντα ήθελε να του ανήκει καθετί για την πραγματοποίηση της προσωπικής του ευμάρειας. Το παραπάνω νομίζω είναι πλέον γνωστό αξίωμα και δε χρίζει περαιτέρω ανάλυσης.
Όμως, και την απεριόριστη θέληση για κοινωνικοποίηση του ανθρώπου - απανταχού και ανέκαθεν - συμβολίζει η λέξη «ανήκω» .
Υποχείριο των παθών του στις περισσότερες περιπτώσεις ο άνθρωπος υποκύπτει και στο τέλος «πρέπει» κάπου να ενταχτεί (Ο Τρόττερ υποστηρίζει ότι το ένστικτο της αγέλης είναι ένα από τα αρχαιότερα ένστικτα μαζί μ’ αυτό της θρέψης και της αυτοσυντήρησης) ,να είναι μέλος μίας ομάδας, μιας «αγέλης» και να αυτοεπιβεβαιώνεται μέσω του πλήθους της ομάδας, παρόλα τα αρνητικά που ενδέχεται να έχει (και πάντα έχει) η ομάδα αυτή.
Αναπόφευκτο θα πει κάνείς αφού η συμμετοχή κάποιου σε μια κοινότητα ορίζει την ύπαρξη του, όπως ορίζουν τα χαρακτηρίστηκα ενός αντικειμένου την παρουσία του στο χώρο. Το θέμα γίνεται μάλλον πολύπλοκο όταν εισάγεται και παράμετρος της υπερβολής, και ενώ το άτομο ψάχνει να βρει το στοιχείο που το εκφράζει και του ανήκει μέσα στο σύνολο για να προσπαθήσει να το κατακτήσει, καταλήγει να καθοδηγείται και να ανήκει πλέον σε κάποιους / κάτι άλλο χάνοντας την πνευματική του ελευθερία χωρίς να το αντιληφθεί. - Εξάλλου οι παρωπίδες δεν αργούν και πολύ να φορεθούν όταν το άτομο είναι ανασφαλές.- Και το χειρότερο είναι ότι με την πάροδο του χρόνου ψάχνει για επιχειρήματα για να υποστηρίξει υποστηρίζει αυτό το «άλλο» , το επιμέρους, παραλείποντας ηθελημένα και πεισματικά το «όλον».
Από τον πνευματικό κατηφορικό μονόδρομο αυτόν, δυστυχώς δύσκολα βγαίνει κανείς εκτός και αν κάνει ένα μικρό βήμα προς το πλάι και πλεύσει με άλλη ρότα συλλογιζόμενος ότι πολύ απλά ότι δεν ανήκει πουθενά παρά μόνο στον εαυτό του.


ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
GIASAFOX

Giasafox είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Eleni είπε...

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά!

Ως καινούργια στον κόσμο των blogs, νιώθω ακόμα σχετικά αμήχανη να γράψω, ίσως και να διαβάσω. Ήθελα απλά να πω πως κι εγώ έχω αναρωτηθεί πολλές φορές: πού ανήκω; Κι εγώ, από μικρή, ήμουν ανίκανη να απαντήσω στην (βλακώδη, κατά τα άλλα) ερώτηση: ποιος είναι ο κολλητός σου!; Το πρόβλημα είναι πως η σχετικά μόνιμη προσκόλληση σε κάτι/κάποιον προϋποθέτει την άρνηση του εαυτού σου, ή τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους αυτού.

Τί εννοώ;

Εννοώ πως ως άνθρωποι έχουμε ο καθένας μας πολλούς ‘υπο-εαυτούς’, είμαστε πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι συγχρόνως. Η προσκόλληση σε κάτι συγκεκριμένο, είτε αυτό είναι ιδεολογία, άνθρωπος, ή κινητό (!), αναδύει, ίσως, έναν υπο-εαυτό μας μόνο, και ‘πνίγει’ τις άλλες φωνές που υπάρχουν μέσα μας. Φωνές, οι οποίες είναι μέρος της ταυτότητας μας, μέρος της ζωής μας, μέρος της ζωής που ονειρευόμαστε για εμάς. Έχουν, η καθεμία, την σημασία τους, και ο ρόλος τους, το βάρος τους αλλάζει ανάλογα την κάθε μας στιγμή. Είναι κρίμα να τις αγνοούμε, είναι κρίμα να ανήκουμε σε μία μόνο από αυτές!

Ελένη

Θοδωρής είπε...

Γράφετε ... Ομολογία πίστης σε βαθιά ύπνωση....

Για να μπει μια τάξη στο θέμα της ύπνωσης, άρχισα να συγκεντρώνω υλικό από την εμπειρία μου, και τις διεθνείς βιβλιογραφικές αναφορές, στη χρήση της κλινικής ύπνωσης στην Ψυχιατρική. (Ορισμοί, μύθοι και αλήθειες για την ύπνωση κλπ.)

Θα το βρείτε στο site:

http://psi-gr.tripod.com

http://psi-gr.tripod.com

Θοδωρής Π. Δασκαλόπουλος, Ψυχίατρος

ιδρωμένο ιμάτιο της νύχτας είπε...

Ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι η πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας είναι ένα πράγμα σημαντικό και ζωτικό για τους ανθρώπους μες την ύπαρξη. Πιστεύω για τους ανθρώπους ότι θα γίνουν ευτυχισμένοι αν τοποθετηθεί ο Σημίτης στην πρώτη θέση του ...ψηφοδελτίου της ...επικράτειας. Είμαι ακέραιος. Είμαι ο -2 ο -1 ο 1 ο 2 ο 3, και από το μηδέν προσθέτοντας ή αφαιρώντας τη μονάδα, πάλι αυτός που θα βρεις είμαι.

«Παλαιότερο ‹Παλαιότερο   201 – 340 από 340   Νεότερο› Νεότερο»